Hoeveel er ook te zien en te doen is op Aruba, en hoe je het ook draait of keert, dit eiland staat bekend om de stranden.  En die zijn enorm divers!
Je zou gek zijn om hier altijd naar hetzelfde strand te gaan, er zijn er zoveel verschillende dat je, als je dat zou willen, elke dag een ander strand zou kunnen bezoeken.

Niet overal kan je zwemmen, de Oostkust is mooi maar ruig, het wordt ook wel de “big wave side” genoemd en is niet veilig om te zwemmen. Dus ik ga het in deze blog voornamelijk hebben over de Westkust, want wat is er nou zaliger dan zwemmen in de zee?

In de eerste blog heb ik Eagle Beach al vermeld, voor ons het dichtstbijzijnde strand en ook wel één van de mooiste.  Doordat het één van de twee bekendste stranden van Aruba is ben je er niet alleen, maar toch kunnen we het er zeker niet druk noemen, en door de omvang van dit strand kan je altijd wel een plekje voor jezelf vinden.  Doe echter niet de moeite om te snorkelen, veel zal je niet zien.  Het water is wel kraakhelder en als je goed kijkt cirkelen er vaak scholen kleine grijze visjes rond je benen, vooral ’s ochtends.  Als we ’s ochtends langs Eagle Beach gaan joggen koelen we nadien altijd even af in zee en vaak zien we dan pelikanen die recht op ons af lijken te vliegen, maar het natuurlijk op die kleine visjes gemunt hebben.

Het bekendste strand is Palm Beach.  Hier staan alle grote resorts en ik moet eerlijk bekennen dat we ons bezoek aan dit strand lang hebben uitgesteld omdat we dachten dat het niks voor ons zou zijn wegens te toeristisch.  En het is wel degelijk toeristisch en vooral populair bij Amerikanen. 
Maar het hééft wel iets.  Zoals de naam zelf al zegt staat dit strand vol met palmbomen. 
De grote hotels liggen met hun zwembaden direct langs het strand maar vele ervan zijn “adults only” en er speelt relaxte loungemuziek, je hoort geen gegil en gekrijs terwijl je een dutje doet in de schaduw van één van de palmbomen (wel oppassen dat je geen kokosnoot op je hoofd krijgt, zo’n 100 mensen zouden jaarlijks sterven door een kokosnoot op hun hoofd te krijgen, dat is 30 keer meer kans dan aangevallen te worden door een haai… nog altijd veel minder kans dan een auto-ongeluk te krijgen, maar toch is het iets om op te letten.  De kokosnoten zijn hier op dit moment nog heel klein dus ze maken gelukkig nog geen aanstalten om te vallen, no worries)
Palm Beach dus: toeristisch maar rustig. De oceaan is er nog steeds helder maar wel iets minder mooi en dat komt door de vele watersporten die je hier kan doen.  Overal waar je kijkt drijft wel een bootje, een springkussen, een bananenboot, luchtmatrassen enzovoort… Dingen waar we normaal echt op afknappen en toch vinden we Palm Beach echt niet verkeerd.  Het is moeilijk uit te leggen.. er hangt een soort van tropische 80’s sfeer.  Hier beseffen we ook dat Aruba van alle plaatsen waar we al geweest zijn, de eerste plek is waar het ons opvalt dat mensen veel minder met hun mobieltjes en andere technologie bezig zijn.  Iedereen loopt in strandoutfits die je net zo goed in de jaren ’80 had kunnen dragen, dus ja, je kan het gevoel hebben even terug in de tijd te zijn gekatapulteerd… en hoe leuk is dat!
Vanaf de zon ondergaat hebben de meeste toeristen zich al teruggetrokken in hun hotels voor het avondeten.  Je kan dan lekker rustig naar de zonsondergang kijken vanop een eenzame steiger.
En dan vergeet ik nog te vermelden dat je hier de heerlijkste ontbijtjes en lunch kan scoren bij Eduardo’s Beach Shack!  Een klein kleurrijk strandkraampje met een uitgebreide kaart vol gezonde maar heerlijke dingen: Van smoothiebowls over wafels tot Poké Bowls en Taco’s…  de keuze is enorm en het is allemaal overheerlijk!

Maar nu even naar de andere stranden, al hebben we ze ook niet allemaal gezien, het zijn er gewoon teveel en sommige zijn zo fijn dat we er een paar keer terug zijn geweest.
Laat ik beginnen bij Baby Beach, een erg populair strand in het Zuidoosten, vlakbij San Nicolas. 
Het strand ligt aan een mooie, ondiepe blue lagoon en is één van de toeristische trekpleisters van het eiland.  Wij vonden het er mooi maar toch iets te druk, maar als je de moeite neemt om een stukje voorbij de parking te gaan, kom je bij Bachelors Beach, en daar vind je iets heel bijzonders.
Hier bevindt zich al zo’n 100 jaar een dierenkerkhof. De duinen bij dit strand zijn bezaaid met kruisjes met halsbanden en knuffels errond, handgeschilderde gedenkstenen met liefdevolle boodschappen voor geliefde viervoeters.
Het kerkhof werd rond 1924 opgericht door medewerkers van de olieraffinaderij van San Nicolas, maar tot op heden worden hier nog steeds huisdieren begraven en herdacht.  Wij hebben er een tijdje rondgewandeld, stilgestaan bij de graven van “Rocky”, “Tiger”, “Archie” en zoveel andere dieren die duidelijk heel graag gezien zijn geweest… het is een vreemde plek, je krijgt er een krop in de keel, het is zo’n droevig beeld maar tegelijk zo ontzettend mooi, die kleine grafjes in dat wit zand, met op de achtergrond het geluid van de golven.  2 witte reigers zwierven intussen rond tussen de stille graven.  Kippenvel.

Als je terugrijdt kom je nog wat strandjes tegen, teveel om op te noemen eigenlijk.  Degene waar wij geweest zijn waren Surfside Beach in Oranjestad, niet het mooiste strand, maar wel fijn om even te verfrissen op een hete middag.  Je kan er iets drinken terwijl je voortdurend de vliegtuigen met nieuwe toeristen ziet aanvliegen en ’s avonds kan je op het strand eten bij “Barefoot on the beach”, waren wij van plan maar is er (nog) niet van gekomen.

Zeker ook het vermelden waard is Mangel Halto, een minder bekend strand en daardoor heerlijk rustig.  Wij kregen deze tip van de hosts van onze airbnb.  Je zwemt iets lastiger de zee in via het kleine strandje door de rotsen in het water, maar als je via één van de twee “ingangen” tussen de mangroven in het water gaat, is het makkelijker en zit je zo tussen scholen vissen en kan je fijn de zee verder in zwemmen.  Er zou ook ergens een scheepswrak liggen op slechts 10 meter diepte, maar dat hebben wij gemist.  Er worden wel duiklessen voor beginners gegeven, ik vermoed dat zij naar het wrak duiken. 

Ik kan nog talloze kleine strandjes opnoemen maar dan gaat ook deze blog erg lang worden. Dus ik wil nu even focussen op enkele stranden die op ons de meeste indruk hebben nagelaten.
Arashi Beach, Boca Catalina en Tres Trapi grenzen direct aan elkaar maar zijn zo verschillend dat ik over elk van hen een stukje wil schrijven. Voor we Arashi Beach besloten te bezoeken, hadden we nog niet veel snorkelwaardige plekken gezien op Aruba.  Mangel Halto kwam nog het dichtst in de buurt maar ook daar hadden we dieper het water in moeten gaan om wat interessant zeeleven te zien.
Arashi staat gekend als favoriet bij de lokale bevolking.  Het is een rustig wit zandstrand waar het heerlijk is om te chillen, er is een gezellige beach shack waar je iets kan eten of drinken, én het is er mooi om te snorkelen.  We zagen er enkele mooie vissen en waren al onder de indruk… maar het was niks vergeleken met Boca Catalina, slechts een paar honderd meter verderop.

Boca Catalina heeft in tegenstelling tot Arashi geen mooi wit zandstrand, maar het is een tussenstop zo ontzettend waard want hier hebben wij het mooist kunnen snorkelen.  Volgens onze research is van de ABC eilanden Bonaire de beste plek om te snorkelen en te duiken, en Aruba de minste, maar Boca Catalina zou dan weer wel de beste spot van Aruba zijn, en dat hebben we geweten… wauw!
Je laat je flipflops en kleren achter op een steen bij het strand en gaat zo het water in en al een paar meter van de kust zie je het prachtigste zeeleven.  Papegaaivissen, trompetvissen, doktersvissen, koffervissen… je komt ze allemaal tegen.  In de diepzee van Aruba kan je ook 4 soorten onschuldige haaien tegenkomen en zelfs de reuzenmanta… mijn droom!  Maar zij bevinden zich aan de ruige oostkant, de kans is erg klein om ze al duikend of snorkelend te kunnen ontmoeten hier.

Nog iets voorbij Boca Catalina vind je “Tres Trapi”, Papiamento voor, hoe raad je het “drie trapjes”, genoemd naar de drie trapjes die hier uit de rotsen zijn gehouwen, en tevens de enige manier om het water in te komen, tenzij je durft springen.
Deze plek is niet zo gekend en op het eerste zich misschien minder interessant.  Er is geen strand en op de zeebodem vind je geen koraal en dus maar weinig vissen.  Maar…
Op diezelfde zeebodem groeit wel veel zeegras, en daar zijn zeeschildpadden dol op!
Je hebt geen garantie ze te zien, maar wel een goede kans. 
Toen wij de drie trapjes afdaalden was er meteen een Amerikaan die ons aansprak en zei dat hij zo’n 50 meter verder een zeeschildpad had gezien.  Dus wij meteen de zee in gezwommen en maar turen… maar buiten veel zeebodem en een paar verdwaalde vissen vonden we niets.  Omdat we enkel een duikbril hadden en geen snorkel raakten we na een tijdje vermoeid en besloten terug te zwemmen. 
De zee is hier bovendien bijna overal meteen diep dus je kan alleen staan vlakbij de trapjes, wat het best vermoeiend maakt.  We waren nog niet bij de trapjes aangekomen toen we zagen dat diezelfde Amerikaan, intussen zo’n 100 meter van de trapjes, wild gebaarde dat we moesten komen.

Op zo’n moment wint de opwinding het van de vermoeidheid dus wij als twee gekken weer 100 meter de zee in, hopend dat het de moeite waard zou zijn.  En dat was het!
Net toen wij aankwamen zwemmen, kwam de zeeschildpad adem happen, op nog geen 2 meter van ons!  Prachtig om te zien.  Na een paar wonderlijke minuten zwom ‘ie weer naar beneden om te grazen.  Het was onze eerste zeeschildpad ooit, echt heel bijzonder en iets om nooit te vergeten.

Tegen de rotsen kan je ook nog wat grotere vissen zien, en als je naar links zwemt zie je een heleboel rode zeesterren op de bodem liggen.
We bedankten de man die ons de tip voor de schildpad had gegeven, en gek genoeg kwamen we hem en zijn vrouw diezelfde avond weer tegen op Eagle Beach, toen we foto’s stonden te maken bij zonsondergang.

Grappig detail: hij kwam in zee op ons over als een professional, we hadden zelfs niet gemerkt dat hij een zwemvest droeg.  Maar één van de eerste dingen die hij ons die avond vroeg was: “hoe komt het dat jullie zo kunnen zwemmen zonder zwemvest? Ik dacht dat jullie uitgeput gingen zijn toen jullie bij de schildpad aankwamen!”  Kennelijk kan de gemiddelde Amerikaan helemaal niet goed zwemmen.  Hij begreep echt niet hoe wij dat geleerd hadden in dat koude België.  Blijkbaar is het concept dat wij kennen van gemeentelijke zwembaden en wekelijkse zwemuurtjes op school hen niet bekend.  Je ziet hier ook bijna geen enkele Amerikaan gewoon zwemmen in zee.  De meeste liggen te dobberen op van die opblaasbare dingen.  Dat dat komt omdat ze het gewoon niet kunnen was nieuw voor ons!

Maar goed lieve lezers, ik zie dat ik alweer bijna drie bladzijden vol heb geschreven, en dat enkel over stranden!  Ons rest nog enkele dagen op dit eiland.  De volgende blog zal niet lang op zich laten wachten, dinsdag vertrekken we naar Miami.
We beloven jullie nog een laatste Aruba blog vol met dierenplezier… binnenkort!

Ciao!

x

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•