De laatste blog vanop Aruba… en eentje over ons favoriete onderwerp: beestjes!
Al moeten we het eerst nog over een highlight hebben die ik nog niet vermeld had: de Hooiberg!
Een berg is het nochtans helemaal niet, het is een heuvel van 165 meter hoog, maar hij dankt zijn naam aan zijn vorm, die lijkt op een hooiberg.  Je kan hem zien vanuit alle hoeken van het eiland.
Via de 562 treden tellende steile trap kom je bovenop de hooiberg te staan, waar je van een prachtig uitzicht kan genieten.
Op heel heldere dagen kan je van hieruit zelfs de kust van Venezuela zien.
Onderweg kan je ook nog gezelschap krijgen van de wilde geitjes die hier vrolijk rondlopen.
Het is wel aan te raden om heel vroeg te komen en een flesje water mee te nemen. 

Wij zijn twee keer voor dag en dauw geweest en hoewel het haalbaar is vonden we het toch een behoorlijk pittige inspanning.  Maar de zonsopgang vanop de top maakt het helemaal de moeite waard!
De locals gaan nog een stapje verder en gebruiken de trappen zelfs als fitness terrein!  Je ziet hen de trappen op en af rennen, springen, erop squatten enzovoort.  Ik kan me voorstellen dat je wel een stevige conditie kan opbouwen als je dit elke dag doet!
Dichtbij de hooiberg kwamen we onverwacht nog een leuke attractie tegen: de Casibari Rock Formation.  Via paadjes en trappen kan je doorheen en op de enorme tonaliet keien klimmen en ook hier weer genieten van een prachtig uitzicht.  Wij waren er helemaal alleen, wat de beleving extra mooi maakte.

En dan nu tijd voor dierenplezier!
Zoals ik al eerder heb verteld is er niet zoveel wildlife te vinden op Aruba.
In de zee kan je wel wat kleurrijk moois spotten, en nabij de zee zie je talloze pelikanen en fregatvogels.  Vroeg in de ochtend kan je het geluk hebben een Aruba Shoco te zien, het symbool van Aruba, een uiltje van slechts 20 centimeter groot.  En er fladderen ook wel wat kleine kleurrijke vogeltjes rond.
Als je in de ochtend het natuurgebied Bubali bezoekt kan je er heel wat zien, zorg wel voor insectenspray, wij waren dat vergeten en het gevolg was een week lang vreselijke jeuk!
Aan land krioelt het van de hagedissen in verschillende kleuren, en als je geluk hebt zie je weleens een leguaan rondwandelen.  Ook kan je geitjes en ezels tegenkomen, maar dan stopt het wel ongeveer.

We hebben onze hartjes gelukkig wel kunnen ophalen.
In Santa Cruz vind je bijvoorbeeld het Donkey Sanctuary. In dit opvangcentrum wonen zo’n 130 ezeltjes.  Toen lang geleden auto’s werden geïntroduceerd op het eiland, en ezels niet meer nodig waren als transportmiddel, werden ze achtergelaten en verwaarloosd.  In de jaren ’70 zorgde een virus ervoor dat er nog slechts 20 wilde ezeltjes overbleven.  Hun populatie vermeerderde echter terug snel, maar die van de mensen nog sneller, en dus kwamen er ook meer en meer auto’s, waardoor er geregeld gewonde en dode ezels langs de weg gevonden werden.  Ook gebeurde het soms dat de dieren mishandeld werden.  Verschrikkelijk…

Dankzij het ontstaan van dit opvangcentrum hoeft dit niet meer te gebeuren.  De dieren hebben een fijn leven hier, en een zee van ruimte.  Je kan het centrum gratis bezoeken, al wordt een vrijblijvende donatie natuurlijk heel erg geapprecieerd.  Ook vrijwilligers zijn altijd welkom en als je wil mag je ‘s ochtends mee helpen met het voeren van de ezels.

Het zijn mooie, grappige en lieve dieren met allemaal hun eigen karakter.  Sommige worden heel graag geknuffeld, andere dan weer niet.  Het is in elk geval een aanrader om te bezoeken als je naar Aruba gaat, je zal moeite hebben om terug te vertrekken!

Voor wie de diertjes liever wat kleiner heeft is er vlakbij Palm Beach een Butterfly Farm.
Hier fladderen honderden vlinders van over de hele wereld rond in een serre waarin zo goed mogelijk een stukje regenwoud werd nagebootst.  Er lopen gidsen van de farm rond die op bepaalde tijdstippen kleine groepjes mensen verzamelen om uitleg te geven over de vlinders en hun leefwijze, de rupsen, de poppen enzovoort..  Heel interessant en ook een heel rustgevende plek om gewoon even rond te wandelen of op een bankje te zitten.  Je entreeticketje blijft trouwens geldig voor je hele verblijf op Aruba, dus je mag zo vaak terugkomen als je wil.

Ook bezochten we twee keer het Aruba Animal Shelter.
In dit asiel is plaats voor zo’n 18 volwassen honden, 18 pups, 10 katten en 8 kittens waarvoor een gouden mandje wordt gezocht en gelukkig ook vaak gevonden.  Veel Amerikanen nemen een pup of kitten mee naar huis en ook lokaal worden dieren geadopteerd. 
Eens een hond of kat in het asiel terecht is gekomen ziet de toekomst er voor hen meestal goed uit, tenzij een dier heel oud en ziek is, of heel agressief, worden er in dit asiel geen dieren geëuthanaseerd. Maar helaas zijn er nog steeds heel erg veel “ongewenste” dieren en is er in het asiel niet genoeg plaats om ze allemaal op te nemen, dus voor hen ziet de toekomst er vaak niet zo goed uit.  Jaarlijks moeten er maar liefst zo’n 7000 gezonde dieren een spuitje krijgen.

De mensen die hier werken, allemaal vrijwilligers, doen nog veel meer dan voor de dieren zorgen en oordelen of iemand een hond of kat mag adopteren.  Als er mensen hun “ongewenste” dieren willen komen dumpen, proberen ze in dialoog te gaan over de reden waarom, en zoeken ze mee naar een eventuele betere oplossing.  Ook doen ze hun uiterste best om mensen te overtuigen van het nut van sterilisatie.  Vaak hebben mensen hier honden of katten waar ze goed zorg voor dragen, maar die telkens opnieuw pups en kittens krijgen, die dan weer in het asiel belanden.

Tijdens ons eerste bezoek hebben we vooral met de dieren gespeeld.  Nadien zijn we naar de supermarkt gereden voor een paar zakken hondenbrokken. 
Net zoals elke non profit organisatie kunnen ze ook hier alle hulp gebruiken, en alle beetjes helpen.
Ook helpende handen zijn altijd welkom, daarom zijn we tijdens ons tweede bezoek een voormiddag vrijwilligerswerk gaan doen.  Eerst was ons gezegd dat ze al blij zouden zijn als we de honden en katten wat aandacht konden geven, sociaal contact is zo belangrijk voor de dieren.  Maar we merkten al snel dat ze handen tekort kwamen bij het poetsen van de hokken, dus hebben we daar eerst onze hulp aangeboden.  Nu hebben we inmiddels wat ervaring met het opkuisen van dieren uitwerpselen, en hoewel dat dit nooit het leukste werkje is, vonden we het dit keer wel heel erg onlekker ruiken…
Honden hebben duidelijk een totaal ander dieet dan apen en luiaarden!

Maar het geeft altijd een fijn gevoel als je iets goed hebt kunnen doen, en het vuile werk werd dubbel en dik beloond door playtime met de dieren.
Eerst werd ons gevraagd om wat met de grote honden te spelen, en daarna met de puppies.
Die laatste waren een stuk sneller uitgeteld dan de grote jongens!
Ook hielden we een eenzaam teefje wat gezelschap.  Ze was een soort American Stafford, één brok spieren maar zo ontzettend lief en echt hunkerend naar aandacht.  Ze hadden haar apart moeten zetten omdat ze niet met andere honden om kan.  Echt zielig, ik hoop dat ook voor haar een goede thuis gevonden wordt, al is die kans bij dit soort honden jammer genoeg kleiner.

We sloten af bij de kittens en de poezen.  Robbie twijfelde nog even of hij wel mee zou binnen gaan, hij is namelijk allergisch aan katten, aan paarden, cavia’s en zelfs ook een beetje aan honden, maar tot nu toe had hij van de ezels en de honden helemaal geen last gehad.  Hij was dolgelukkig te merken dat ook de poezen geen allergische reacties teweeg brachten.  We hadden hetzelfde opgemerkt tijdens ons vrijwilligerswerk in Costa Rica en Zuid-Afrika, waar we ook met verschillende dieren werkten.  Onze huisdokter had er achteraf een heel logische maar ook verontrustende verklaring voor: allergie is als een glas dat zich vult.  In landen waar de luchtkwaliteit heel slecht is, is dat glas daardoor al voor 3/4^e gevuld, als de allergie aan iets daar bijkomt loopt het in een mum van tijd over.  Doordat de luchtkwaliteit hier een stuk beter is start je eigenlijk met een zo goed als leeg glas.  Gevolg: weinig tot geen allergische reactie!
Robbie was in elk geval ook helemaal verkocht.  Eerst gingen we met de allerjongste kittens spelen, waar kleine Jip zijn hart stal.  En daarna in het hok bij de grotere kittens en de volwassen katten, was hij zo vol van de kleine Onyx die de hele tijd op zijn schoot lag te spinnen dat hij hem mee naar huis had willen nemen, mochten we hierna niet verder reizen. Samen met zijn schattige broertje Xander, die dan weer mijn hart gestolen had.

Nu zullen wij de laatsten zijn om mensen te veroordelen omdat ze een raskat nemen in plaats van een asielkatje, we hebben er tenslotte zelf één.  Het besluit om onze Sphynx Pixie te kiezen kwam er destijds grotendeels door Robbies allergie, en we zouden haar niet meer willen inruilen en geven toe dat bepaalde rassen gewoon bepaalde karaktertrekken hebben die je wel of niet zoekt in een miauwende of blaffende huisgenoot.  MAAR…  als het enkel over die karaktertrekken gaat, bedenk je dan wel even dat elk dier, ras of geen ras, een individu is, met een eigen karakter.
Bedenk je dat, wanneer je een asielkatje of hondje neemt, het diertje jou kiest.  Je voelt meteen of er al dan niet een klik is, op zo’n moment weet je pas echt wat voor karakter het beestje heeft. 
Er zijn katten en honden die niet op of om kijken, en andere wijken niet van je zijde.  Ik vind dat eigenlijk een veel betere manier om een dier te kiezen dat bij je past, en op die manier doe je ook nog een goede daad door een hoopvol dier een warme thuis te geven.
Donaties aan Aruba Animal Shelter zijn altijd welkom en kan je doen via hun website www.arubaanimalshelter.com.  Ik weet dat het slechts één van de talloze goede doelen is, en dat het kan aanvoelen als een druppel op een hete plaat.  Maar we kunnen alleen maar ons best doen om de organisaties die we onderweg tegenkomen en waar we echt een goed gevoel bij hebben te promoten.  Dus bij deze. 

En dan wordt het stilaan tijd om afscheid te nemen van dit “one happy island”.
Het heeft zijn slogan meer dan waar gemaakt.  Onze conclusie over Aruba is dat het een heel mooi eiland is dat veel te bieden heeft.  Het is ook één van de veiligste plekken waar we ooit geweest zijn (als vrouw alleen joggen langs een verlaten pad nog voor de zon op is, dat durf ik in België niet), de mensen zijn open en vriendelijk, het is het hele jaar rond mooi weer en warm, doordat het een kolonie van Nederland is kan je tegen de meeste Arubanen gewoon Nederlands praten… dat was trouwens even wennen voor ons, we hebben de helft van onze vakantie Engels gesproken tegen de hosts van onze Airbnb, voor we doorhadden dat Georgina en Francis gewoon ook Nederlands spreken…

Kort samengevat vinden wij Aruba dus zeker een aanrader.  Twee weken waren voor ons ruim voldoende, maar we zijn zeker van plan om in de toekomst nog meer Caribische eilandjes te gaan ontdekken.  Het ontspannen en vrolijke sfeertje gaan we hier missen, dat typische “beachy” eilandgevoel.  Zand op je huid, zout in je haar… en dat dat allemaal niks uitmaakt.
Maar we zijn ook heel benieuwd naar wat de rest van deze trip zal brengen.
Onze volgende stop is Miami, see you there!

Ciao!

x

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•