There is no Wi-Fi in the Everglades, but I promise you’ll find a better connection
Na 6 dagen Miami snakten we naar natuur. Wilde, zo ongerept mogelijke natuur.
In slaap vallen met het geluid van krekels en wakker worden met het gezang van vogels.
In de verte kunnen kijken zonder hoge gebouwen te zien, luisteren naar de stilte en de soundtrack van de wildernis, geen getoeter van auto’s…
We hebben het allemaal gekregen in een korte maar perfecte getaway naar de Everglades.
Vanuit Miami kon je dagtrips boeken. We wisten echter al snel dat dit niet was naar waar we op zoek waren. De dagtrips bestonden uit een trip doorheen de grotere kanalen met een snelle en luide airboat, leuk, maar verwacht niet veel wildlife te spotten, gevolgd door een bezoek aan een alligator farm buiten het nationaal park en als “bonus” nog een alligator show erbij. Gruwelijk. Wie ons een beetje kent weet dat we dierenwelzijn voorop stellen.
Toen we 6 jaar geleden in Louisiana een boottochtje op de Bayou wilden boeken, was het al een enorme zoektocht om er eentje te vinden waarbij je geen baby alligatortje met dichtgeplakte bek in je handen geduwd kreeg. De meest diervriendelijke tour vonden we toen bij Cajun Encounters: geen dichtgeplakte bekken, wel werden de wilde alligators vanop de boot gevoerd met worstjes en marshmallows, ook niet helemaal ok maar we hebben er toen vrede mee genomen.
In Miami was geen enkele diervriendelijke optie te vinden. Het idee om een alligator farm te bezoeken, waar dieren die in het wild horen te zitten in veel te kleine kooien worden gehouden om uiteindelijk op de grill te belanden doet onze maag draaien. En een alligatorshow? Please… de mooiste shows op aarde vind je toch gewoon in de vrije natuur!
In de Everglades zelf is het strikt verboden om de dieren te voeren, door een wilde alligator te voeren verliest hij zijn angst voor mensen en wordt hij gevaarlijk. Er staan zelfs boetes van 5000 dollar op het voeren of lastigvallen van wildlife. Daar gaan we helemaal mee akkoord!
Ons leek het fijn om het park zelf te ontdekken, of toch een stukje ervan, want het gebied is gigantisch groot.
We ontdekten dat je op sommige plekken in het park kan kamperen met een tent of een camper.
Maar als je daar niet op voorzien bent, zoals wij, kan je er ook overnachten in één van de eco tenten in de uiterst Zuidelijke punt van de Everglades: Flamingo.
We besloten twee nachten te boeken in zo’n eco tent, even weg van alles en zonder Wi-Fi… heerlijk.
Maar laat ik eerst een woordje uitleg geven over het gebied:
De Everglades worden weleens moerasland genoemd, maar eigenlijk heeft het niks met een moeras te maken. Het is eigenlijk een 150 kilometer brede, traag stromende rivier, bezaaid met moerasgras, waardoor het ook wel “The river of grass” wordt genoemd.
Met zijn oppervlakte van maar liefst 6104 vierkante kilometer is dit de grootste subtropische wildernis van de VS, en dankzij zijn unieke ecosysteem is het de thuis van talloze diersoorten zoals verschillende vogelsoorten, slangen en hagedissen, kikkers, schildpadden…
Omdat het gebied beschermd is en er niet gejaagd mag worden voelen ook zwarte beren zich er prima, en zelfs de bedreigde Florida panter, die uiterlijk lijkt op een poema, mag het gebied zijn thuis noemen. De kans is wel heel klein dat je er eentje tegenkomt. Er zouden nog maar een zestal panters rondlopen in heel het nationaal park.
De meest bekende en beruchte bewoners van de Everglades zijn natuurlijk de alligators… én de krokodillen. Huh?
Jawel, beide soorten komen hier voor. Florida is trouwens de enige plek ter wereld waar ze allebei voorkomen. Alligators gedijen in het zoete heldere water, krokodillen in het zoute donkere water.
Beneden de stroom, in de schaduw van het grootste mangrovebos ter wereld, vermengt het zoete water zich met het zoute water van de Florida Bay en de golf van Mexico. Hoewel de twee soorten niet in elkaars vaarwater komen en al zeker niet mengelen, kan je ze er wel beide tegenkomen.
Nog een heel bijzonder en graag geziene bewoner is de manatee, bij ons gekend als de lamantijn, familie van de zeekoe.
Deze zachtaardige reuzen hebben hier een prima leefplek gevonden waar ze voldoende voedsel kunnen vinden. Deze planteneters eten namelijk zo’n 150 kg groen per dag!
Omdat ze maximum 20 minuten onder water kunnen blijven kunnen ze ook nooit langer dan dat slapen. Het zijn de koningen van de powernap!
Wanneer we dinsdagnamiddag het park binnenrijden (we hebben voor een paar dagen een auto gehuurd), komen we eerst een visitor center tegen. Hier kan je voor de laatste keer iets te drinken kopen, naar het toilet gaan en wat uitleg krijgen over het park en wat je er zoal kan verwachten.
De mensen die hier werken dekken hun auto’s af met grote zeilen, en met een goede reden: de vele zwarte gieren die hier rondvliegen, zijn om een onbekende reden verzot op het rubber rond de ramen van auto’s, en op de ruitenwissers. Je kan je auto hier dus best niet te lang alleen laten staan!
Tussen dit informatiepunt en onze kampeerplek Flamingo, ligt zo’n 50km zuivere wildernis, waar je een heleboel wandelingen kan maken. We willen op tijd de camping bereiken omdat het enige winkeltje waar je iets te eten kan kopen al om 18u sluit, maar we besluiten dat we wel tijd hebben voor twee korte wandelingen. De eerste is een korte lus door dicht begroeide jungle, de tweede is een meer open wandeling over een houten wandelpad dat boven het water gebouwd is. Hier zien we al vrij snel twee grote alligators: eentje ligt verstopt in het gras, de tweede ligt met heel zijn kolossale lijf te pronken vlakbij het wandelpad.
We besluiten de rest van de wandelingen morgen te doen en rijden helemaal blij en voldaan verder naar onze camping. Daar aangekomen vertelt een vriendelijke ranger ons dat we geluk hebben: we zijn vanavond de enige gasten. Morgen zijn er nog 4 extra tenten verhuurd. Hij vraagt ons wel bezorgd of we zeker voldoende muggenspray bij ons hebben, en raadt ons aan om vanavond niet buiten te zitten. We zitten aan het einde van het natte seizoen, en dus zijn er ontelbaar veel muggen. Binnen een paar weken, rond Thanksgiving, start het droge seizoen en zullen de hordes muggen verdwijnen terwijl de hordes toeristen toestromen. Onze tent heeft een volledig openritsbaar “venster” met muggengaas, en er staan twee stoeltjes, zodat we perfect vanuit de tent van het prachtige uitzicht kunnen genieten.
Overal waar we komen horen we klagen over de muggen, en we begrijpen al heel snel dat ze echt niet overdrijven. Nu hebben we dankzij onze reizen naar Costa Rica ontdekt dat “Off – Deep Woods” echt dé beste muggenspray is, maar deze monsters kunnen er gewoon tegen! Hoe zorgvuldig en hoe vaak we ook sprayen, ze vallen continu aan en laten dikke jeukende bulten achter. Monstermuggen!
Het is de prijs die je betaalt voor een heel uniek en betoverend verblijf in de wildernis.
Wat ons nog meer opvalt is hoe vriendelijk de mensen hier zijn. We worden herinnerd aan de typische “Southern hospitality” die we ook al mochten ervaren tijdens onze trip door het Diepe Zuiden in 2015. Het contrast met Miami kan niet groter zijn, hoewel ook Zuidelijk gelegen, heerst daar toch echt meer een starre stadsmentaliteit. Het is een verademing hier te komen en de oprechte vriendelijkheid van de mensen te ervaren.
’s Avonds kopen we wat te eten in het kleine winkeltje bij de camping. Ze verkopen het hoogstnodige: wat eten en drinken, muggenspray bij de vleet, autostickers waarop staat “I gave blood – Everglades” (natuurlijk hebben we er zo eentje gekocht), en slappe koffie…
Als je met een camper zou gaan en de mogelijkheid hebt om zelf wat te eten mee te nemen en te koken: zeker doen! Wij waren niet voorzien en hebben daar spijt van gehad. De enkele eetbare dingen die ze verkopen zijn echt niet lekker te noemen, laat staan gezond en voedzaam: de beste keuze was nog een slappe burrito met bonen en plastic kaas die we mochten opwarmen in de magnetron.
De ranger had ons ook nog verteld waar we in de buurt van het winkeltje wildlife konden spotten en inderdaad… rechts van de winkel zien we al snel twee grote krokodillen zwemmen, en links in een klein haventje moet je letten op bubbels die naar boven komen. Als je dan blijft kijken zie je ze één voor één naar boven komen om lucht te happen: de manatees! Fascinerende dieren…
De zonsondergang is prachtig met de soundtrack van enkel de wildernis erbij. We genieten er veilig van achter het muggengaas van onze tent en als het donker valt is ook de dag voorbij. Je kan hier nu eenmaal na zonsondergang niets meer gaan doen, buiten genieten van de spectaculaire sterrenhemel. Het is te bewolkt om deze in vol ornaat te kunnen bewonderen, maar toch zie je dankzij de complete afwezigheid van lichtvervuiling al heel veel sterren fel schitteren.
Voor onze tent in het groen komen onder het maanlicht ook talloze “moonflowers” open, deze prachtige witte bloemen sluiten zich overdag en bloeien alleen onder het licht van de maan.
’s nachts vallen we in slaap bij het getsjirp, gepiep en gefriemel van duizenden critters in de buurt… en hopen we dat we niet naar het toilet moeten.
’s Ochtends begeven we ons, wild om ons heen zwaaiend tegen die rotmuggen, naar het sanitairblok voor een douche en genieten daarna van een weelderige, dieproze zonsopgang.
Vandaag willen we het water op. De Everglades zijn spectaculair, maar het landschap is heel plat, en om iets te zien moet je echt je auto uit, dus ofwel ga je wandelen, ofwel ga je het water op. Omdat de waters hier vergeven zijn van de krokodillen en alligators, lijkt het ons het veiligst om een bootje met gids te nemen, maar de eerstvolgende boot vertrekt pas om 13u, en omdat we nog alle andere hikes willen doen vandaag, lijkt het ons een beter idee om toch maar een kano of kayak te nemen.
Een kano lijkt ons hier de veiligste optie om wat hoger op het water te zitten, maar een kayak zou stabieler zijn.
En dus stappen we met knikkende knieën in een kayak, op een paar meter vanwaar we die eerste avond twee krokodillen zagen. De jongen die ons helpt vertrekken zegt dat als we er eentje zien we “gewoon” maar 5 meter afstand moeten houden. We hebben twee uur tijd om op verkenning te gaan en het eerste stuk is met een knoop in onze maag en adrenaline die door ons bloed raast, vooral als we al na 20 minuten een grote kop en twee kille oogjes langs de kant zien liggen loeren. We varen er rustig langs en bedenken ons dat deze dieren ons als een bedreiging zien en bij het horen van een bootje altijd wel aan de kant zullen gaan. Twee uur later varen we helemaal happy en zelfzeker terug naar het startpunt, blij dat we uit onze comfort zone zijn gestapt. Het is waar wat ze zeggen: dat je af en toe eens iets moet doen waar je bang voor bent… het kan je wereld alleen maar verrijken!
Vlak voor zonsondergang gaan we nog even op het dok zitten, waar de manatees zich alweer graag laten zien, en raken we aan de praat met Pat en Sandy, een ouder koppel uit Oklahoma, die het jammer vinden dat we die ranzige burrito’s hebben gegeten. Sandy had ons heel graag een verse pasta met spinazie voorgeschoteld, ze is er trots op dat ze één van die weinige Amerikanen zijn die graag gezond eten, en ze wil ons voor ons ontbijt morgen graag overnight oats met blueberries en zelfgemaakte granola bezorgen. Maar we slaan haar oh zo verleidelijke aanbod vriendelijk af omdat we morgen al vroeg moeten vertrekken en we niemand tot last willen zijn. Als we de volgende ochtend ons plastic potje cornflakes oplepelen en slappe koffie drinken, denken we toch even terug aan dat mooie voorstel. De laatste nacht hier in de Sunshine State valt, morgen vliegen we verder naar San Francisco, om dan echt aan onze roadtrip te beginnen.
Als deze blog gepost wordt is het voor ons donderdagavond en zijn we net aangekomen in die stad waar je bloemen in je haar moet dragen. Vol muggenbeten en zoemende dromen en mooie herinneringen reizen we straks naar dromenland, klaar om morgen weer een nieuwe stad te ontdekken.
Meer daarover in de volgende blog!
Ciao!
x
rhdr 
big dreams big world 