Doen jullie dat ook weleens?  Dromen van ergens anders te wonen terwijl je ook perfect gelukkig bent thuis?  Robbie en ik wel…  we hebben er een soort spelletje van gemaakt.  Al reizend hebben we al op veel plekken ter wereld een stukje van ons hart achtergelaten, en overal waar we het leuk vinden vragen we ons dan af of we daar ooit zouden kunnen en willen wonen.  Want hoe mooi een plaats ook kan zijn, er spelen heel veel aspecten mee als het gaat over je ergens echt te kunnen en willen vestigen: het weer, de mentaliteit van de mensen, de veiligheid, de nabijheid van of net het ontbreken aan een stad…  
Dromers die we zijn, wegen we alle pro’s en contra’s tegen elkaar af.  Tot hiertoe waren de staten North en South Carolina die we in 2015 bezochten de enige plekken ter wereld waar we onszelf echt zagen wonen, en dan misschien nog het meest rondom het mooie Charleston.  Tot nu…
We hebben er nog maar een heel klein stukje van gezien maar we zijn nu al he-le-maal gewonnen voor de staat California.
Met het hele jaar rond een zacht klimaat, een relaxte sfeer, ongelooflijk warme en lieve mensen, adembenemende natuur, bossen, bergen én oceaan is het onze nieuwste droombestemming geworden.  In een perfecte wereld zouden de jaarlijkse bosbranden en aardbevingen natuurlijk nog ontbreken, maar toch…  California Dreaming is een echt werkwoord geworden 😊

Na San Francisco hebben we geen concreet plan meer.  Bewust… we willen geen strak afgemeten reisroute.
We willen ons de weg een beetje laten leiden door wat er juist op die weg komt, door ontmoetingen, door onverwachte gebeurtenissen… 
Het enige dat we weten is dat we op 5 januari terugvliegen vanaf Houston.  Dat geeft ons dus een kleine 2 maanden om indrukken en ervaringen mee te pikken in de staten California, Arizona, New Mexico en Texas, al is het enorm verleidelijk om ook Utah mee te pikken, waar iedereen zo laaiend enthousiast over is, maar we vrezen dat we wat krap bij tijd zullen zitten om ook nog die omweg te maken.
We zijn er ons goed van bewust dat, hoe veel tijd we ook hebben, we nooit genoeg tijd zullen hebben om alles te zien wat we willen zien.  We zullen keuzes moeten maken, maar ook dat hoort bij reizen en het is net mooi om met nog een beetje honger te vertrekken, zodat er altijd nog iets is om voor terug te komen.  En we hebben al heel snel door dat die honger naar meer er absoluut zal zijn.

De afgelopen 6 dagen hebben we doorgebracht langs de kust, rijdend langs de fantastische Pacific Coast Highway, ook wel Highway 1, kwamen we terecht bij onze eerste stop: Carmel-by-the-Sea.

Het dorpje zelf is een droom!  Het centrum vol sprookjesachtige huisjes lijkt zo uit een Charles Dickens verhaal te komen.  Gelegen tussen naaldbossen én droomstranden lijkt het plaatsje haast te perfect om echt te zijn.  We hadden elk moment het gevoel dat er een gevel van zo’n huisje zou omvallen omdat het slechts een decorstuk van een filmset is, en dat de mensen hier allemaal figuranten zijn. Iedereen lacht hier ook, een gelukkige lach, geen fake Amerikaanse lach.  Maar hoe zou je zelf zijn als je hier woont? 
We vinden Carmel niet enkel geweldig omdat het zo ongelooflijk mooi is, maar ook omdat het, ondanks het chique en nette uiterlijk, toch ook een klein beetje getikt is.

Een paar leuke en soms gekke weetjes:
– Clint Eastwood woont hier ergens en is hier in de jaren ’80 nog burgemeester geweest.
– Zangeres, actrice en dierenrechtenactiviste Doris Day woonde hier ook met haar honden, zij zorgde er mee voor dat Carmel een extreem hondvriendelijk dorpje is geworden.  Ze was ook mede-eigenaar van het Cypress Inn hotel, dat gekend staat als “the pet friendliest hotel in the pet friendliest town in America”  Honden zijn hier echt koning in Carmel, vrijwel iedereen heeft er eentje, ze zijn bijna overal welkom, er staan drinkbakjes voor elke zaak en er zijn verschillende luxueuze winkels die enkel spulletjes voor huisdieren verkopen.
– Als je hoge hakken wil dragen, moet je een vergunning hebben.  Deze regel werd in de jaren ’60 in het leven geroepen om ongelukken op de oneffen voetpaden te voorkomen, maar geldt nog steeds.
Een vergunning kan je gratis aanvragen bij het gemeentehuis.
– Het strand van Carmel is één van de slechts vijf stranden in California waar je een biertje bij zonsondergang mag drinken.  Alcohol is op alle andere stranden verboden.
– Er zijn geen huisnummers in Carmel. Adressen worden beschreven als “twee huizen naast dat huis met de blauwe deur”.
– Er is geen fastfood in Carmel.  Verwacht hier geen Starbucks, Burger King of Subway.

We verblijven hier 3 nachten in een Airbnb. 
Even een woordje daarover:  wij zijn fan geworden van Airbnb tijdens onze eerste Amerika reis.
Als je wat uitkijkt is het een stuk goedkoper dan een hotel, vaak heb je een keuken ter beschikking zodat je niet altijd uit eten hoeft te gaan, én je ontmoet mensen van over de hele wereld, kan tips uitwisselen enzovoort.  Je kan ook zelf bepalen of je graag helemaal privé zit en een huisje helemaal voor jezelf hebt, of je liever andere gasten tegenkomt.  Wij houden van een mengeling van beide.  Soms kiezen we liever een rustig plekje voor onszelf, maar in dit geval zijn we blij dat we in een huis zitten waar 5 kamers verhuurd worden als Airbnb.  In de gemeenschappelijke keuken ontmoeten we onder andere een Canadees, een koppel uit Miami en een koppel uit New York.  Iedereen heeft wel iets te vertellen en vaak doe je ideetjes op voor de rest van de reis.  Het koppel uit Miami bijvoorbeeld heeft ook een jaar genomen om te reizen en ze maken voor ons een lijstje met een heleboel plaatsen die we moeten zien, teveel om op te noemen en teveel om allemaal in deze trip te doen, we zullen zeker moeten terugkomen.  De man uit Canada komt al 15 jaar naar Carmel en heeft een heleboel tips over de omgeving waar we al enorm veel aan hebben gehad op onze eerste volledige dag hier: 

Langs Highway 1, de weg langs de kust die vaak genoemd wordt als één van de mooiste highways ter wereld, bevinden zich ontelbaar veel interessante stops.  Als je met een camper zou reizen, kom je fabelachtige kampeerplekjes tegen middenin het bos… even hadden we spijt dat we geen camper gehuurd hadden in plaats van een auto, iets dat we wel overwogen hadden. Wat ons wel verbaasde was dat bijna al die campings volboekt waren, het is laagseizoen en het toerisme staat nog steeds op een laag pitje wegens Covid, dus ik weet niet hoe het zou zijn in het hoogseizoen. Best op voorhand reserveren denk ik!  Als je Carmel of een ander dorpje langs deze weg als uitvalsbasis kiest, kan je hier makkelijk een maand blijven en elke dag een andere wandeling doen.  De natuur is ontzagwekkend prachtig en divers, voornamelijk bij “Big Sur”, een gebied tussen de Carmel River en de bergketen Santa Lucia Range.
Van lieflijk groene heuvels, over ruige bergen, verborgen strandjes en woeste golven…  het is er allemaal en nog zoveel meer.  Woorden kunnen de schoonheid van de natuur hier niet beschrijven, en ik wou dat ik de geuren kon beschrijven.  Het is een soort mix van dennen, kruiden, zilte zee, dagdroom en avontuur.  Rustig rijden en genieten is de boodschap, en vaak genoeg stoppen om van het uitzicht te genieten of te wandelen, want dat kan je hier eindeloos.  Stop bijvoorbeeld bij Garrapata State Park, de indrukwekkende Bixby Bridge, wandel naar het uitzichtpunt over de McWay Falls, of ga de imposante Sequoia’s bekijken in Limekiln State Park.  Er zijn veel Redwood bossen in de buurt waar je deze machtige bomen kan zien, maar helaas zijn zowat alle hiking trails momenteel gesloten om de natuur te kunnen laten herstellen van de zware branden die California afgelopen zomer alweer hebben geteisterd.  De Sequoia’s hebben de branden overleefd, maar je ziet de schade wel aan de zwartgeblakerde stammen.  Er zijn nog genoeg andere nationale parken om vrij te gaan wandelen en van de natuur te genieten.   Op één van onze wandelingen kwamen we maar liefst 5 hertjes tegen die ons nieuwsgierig gadesloegen.  Zwarte beren en poema’s leven ook in deze bossen, maar de kans is klein dat je hen ziet, en dat is misschien maar best zo.
Point Lobos is een park op 10 minuten van Carmel.  Dit park is minder wild, meer afgelijnd en dus ook drukker bezocht.  Maar het is nog steeds erg mooi.  De wandelpaden lopen langs de kust en langs verschillende baaien waar je zeeleeuwen en zeehondjes kan zien, met veel geluk en in het juiste seizoen kan je hier ook walvissen zien.  Voor ons is het nu niet het juiste seizoen.
Dachten we…

Na 3 nachten in Carmel besluiten we verder zuidwaarts te trekken, maar op onze laatste dag struinen we door het nabijgelegen Monterey, waar we overal standjes zien die whale watching tours verkopen.  Monterey Bay wordt gezien als één van de beste plaatsen om walvissen te zien.  Afhankelijk van de maand kan je hier verschillende soorten walvissen zien, waaronder grijze walvissen, bultruggen, potvissen, blauwe vinvissen en zelfs orka’s.
Walvissen zien is voor mij altijd een grote droom geweest.  Ik was zo’n kind dat in vriendenboekjes bij “lievelingsdier” steeds “walvis” of “potvis” invulde.  We hebben het een paar keer geprobeerd: walvissen spotten in Costa Rica, maar steeds zonder succes.  Omdat deze periode volgens de walviskalender ook niet de beste zou zijn, hadden we niet echt plannen om een tour te boeken.
Maar toen we daar zo op die pier stonden, zagen we net een boot van Monterey Bay Whale Watch binnenvaren.  We hoorden iemand vragen aan een passagier of ze iets gezien hadden en de man was laaiend enthousiast: yep, zeker 11 walvissen gezien!
We besloten ons plan om de volgende ochtend verder te rijden met een paar uur uit te stellen en boekten meteen de tour voor de volgende dag, hopelijk zou het dat waard zijn!

De volgende dag gingen we om 10 uur aan boord voor een 4 uur durende tocht in de gigantische baai.  Door de diepte van de baai (het onderwater equivalent van de Grand Canyon!) en de hoeveelheid plankton en ansjovis, is het een zeer populaire plek voor walvissen.  Op dit moment migreren ze volop richting Mexico en Costa Rica, maar eerst komen ze zich hier nog lekker volproppen, want eens ze in warmere wateren zijn om jongen te krijgen, zullen ze een aantal maanden niets meer eten.
We zijn nog geen 20 minuten uitgevaren en daar heb je het al: een moeder met kalf en een mannetje dat hen escorteert: maar liefst drie gigantische bultruggen vlakbij onze boot!  Ik kan niet beschrijven wat een adrenalinekick het gaf om dit voor de allereerste keer te mogen aanschouwen, ik kreeg er letterlijk tranen van in mijn ogen en we hadden allebei knikkende knieën.  “Wauw” was het enige woord dat we nog konden uitbrengen: “wauw… oh wauw… wauw”.

Terwijl de walvissen ons een show gaven door met hun vinnen op het water te klappen, hun prachtige staartvinnen te showen terwijl ze naar beneden doken om dan plots weer luid uitblazend boven te komen, bleef de boot het trio rustig volgen. 
Na een tijdje lieten we hen achter om verder te varen en… nog meer bultruggen te zien.
Het was zo indrukwekkend, niet te beschrijven, vooral toen er eentje besloot om te “breachen”, ofwel een volledige sprong/pirouette uit het water te maken.  Er zijn verschillende redenen waarom walvissen dit soms doen: het kan zijn om een vrouwtje te imponeren, maar ook als middel van communicatie “hallo, ik ben hier!”, of om huidparasieten te verwijderen, of soms ook gewoon omdat ze het leuk vinden.  Wij vonden het in elk geval heel, héél leuk.  Zo’n dier van om en bij de 15 meter gewoon zien is al ongelooflijk, laat staan als het dan nog eens helemaal uit het water komt gesprongen! Imposant!

Vier uur en zo’n 15 bultruggen later stappen we terug aan wal, we zijn de ervaren crew van Monterey Bay Whale Watch eeuwig dankbaar, en dankzij fotograaf van dienst Daniel Bianchetta hebben we ook nog een paar professionele foto’s van deze magische trip.

En zo komen we dus pas ’s avonds aan in Pismo Beach, en we zijn meteen verbaasd over de temperatuur.  Toen we van Miami naar San Francisco vlogen hadden we onze zomerkleren al wat verder weggeborgen.  Hoewel California bekend staat om haar zonnige en zachte winters, waren we er ons van bewust dat de temperatuur eerder herfsterig zou zijn.  Dat was zo in San Francisco en in Carmel, maar hier bevinden we ons weer ineens volop in de zomer.  Met een temperatuur van 28 graden duiken we opnieuw wat dieper in onze bagage om de flipflops en shorts weer boven te halen.
Pismo Beach vonden wij persoonlijk iets minder mooi, maar er hangt wel een leuke retro surfsfeer en er zijn nog andere nabijgelegen kustdorpjes te ontdekken, zoals Morro Bay of Avila. 
Vlakbij vind je ook het stadje San Luis Obispo, bestempeld als “The happiest town in America”.  Of dat nu echt zo is of het komt door de marihuana die de oudere surfdudes hier zo graag roken weet ik niet, maar het is zeker en vast een lieflijk stadje met veel leuke en originele winkeltjes.
Als je iets raars wil zien moet je al kauwgom kauwend langs Bubblegum Alley passeren, het is een smal steegje waar mensen hun kauwgom achterlaten, zoek een plekje voor de jouwe en je hebt bijgedragen aan het “kunstwerk”. Only in America…

Je kan op verschillende plaatsen een kayak huren om een paar uurtjes op zee door te brengen.
We huren er eentje op Avila Beach, waar de uitbater ons heel erg aan die stoned zeeschildpad uit “Finding Nemo” doet denken.  2 uurtjes op het water en we zien talloze otters en zeeleeuwen, en halverwege kan je aanmeren op een klein strandje om naar de mooie Point San Luis vuurtoren te kijken.  Vanaf dit punt worden in de zomer ook heel vaak walvissen gezien.
We zouden nog zoveel kunnen ontdekken langs de Californische kustlijn, de lijst met mooie en interessante plekjes is echt eindeloos, maar we moeten verder en besluiten dat we richting de Mojave woestijn willen trekken: naar Joshua Tree.

Tot binnenkort lieve lezers!

Ciao!

x

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•