Tijd die je doorbrengt in het bos of aan de zee is nooit verloren.
Na de kleine detour naar “the middle of nowhere” rijden we verder de bergen in, naar een plek waar we ons oog al eerder op hadden laten vallen maar waar door Thanksgiving niks meer vrij was.

Grappig detail: vanaf de dag na Thanksgiving, 26 november dus, zie je echt overal Pick-up trucks met kerstbomen in de achterbak, of auto’s met een boom op het dak gebonden, net als in de films.  Ik vraag me wel af hoe die bomen zonder wortel hun naalden zullen houden tot na Kerst.  Maar misschien kan dat wel doordat hier stukken bos bestaan waar mensen zelf hun boom kunnen gaan kappen, en de bomen dus niet al weken liggen wachten op een eigenaar.  Uitscheppen met wortel zal hopelijk ook wel gebeuren.  In elk geval… voor Thanksgiving zag je hier en daar al wel wat kerstsfeer… nu lijkt de gekte helemaal losgebarsten te zijn… heerlijk!

We hoeven maar een blik te werpen op Pinetop-Lakeside of we weten meteen dat dit helemaal ons ding is.  Het lieflijk dorpje ligt middenin The White Mountains met zijn bossen vol Ponderosa dennen. 
Mensen uit het woestijnachtig deel van Arizona hebben hier een vakantiechalet, komen hier skiën in de winter of vluchten hier tijdens de hete zomermaanden naartoe voor het aangename klimaat. 
Inwoners van Pinetop-Lakeside noemen hun dorp: “het beloofde land van natuurlijke schoonheid” en gebruiken met trots de slogan: “Come celebrate the season”, waarmee ze willen benadrukken dat deze regio prachtig is in elk seizoen.  Zon en zachte temperaturen in de zomer, dikke pakken sneeuw in de winter.  Of zo was het vroeger toch, want ook hier heeft de klimaatverandering ervoor gezorgd dat er niet meer veel sneeuw valt. 
Wij zien in elk geval geen sneeuw, wel heel mooi herfstweer: koud ’s ochtends en ’s avonds, t-shirt weer ’s middags, en die eeuwig helblauwe lucht met een stralende zon.  We hebben ons al meermaals afgevraagd hoe het eigenlijk komt dat het bij ons zo vaak grijs en grauw is.  We zijn hier nu ongeveer een maand en we hebben nog geen dag grijs weer gehad.  Hooguit wat ochtendgrijs en twee keer een nachtelijke regenbui, maar verder altijd schitterend weer.  Misschien hebben we geluk, of misschien is dit ook wel gewoon een heel mooi seizoen voor een Amerika reis, of misschien is het een combinatie van beide.

Onze Airbnb is alweer een erg mooie vondst, het is een kleine houten chalet naast het huis van Michael en Jeanne, en het is zo schattig en gezellig ingericht, als een peperkoeken huisje, met overal details die verwijzen naar de zwarte beren die hier leven.  The White Mountains area herbergt de grootste populatie zwarte beren in Arizona, maar je moet geluk hebben ze te zien want ze zijn schuw.  Verder leven hier poema’s, wolven, coyotes enzovoort…  Spectaculair wildlife dus, al blijven we ook altijd staan als we eekhoorntjes tegenkomen.  Zo’n mooie diertjes!  Vooral de Albert Squirrel is heerlijk om naar te kijken, de elegantie waarmee hij met zijn dikke witte pluimstaart door het bos springt is prachtig om te zien.

Tijdens onze eerste wandeldag (echt, Amerika is een PARADIJS voor mensen die van wandelen houden!) verkennen we Woodland Lake Park.  Je kan het betonnen pad volgen dat rond het mooie meer loopt, rolstoeltoegankelijk en ook ideaal om te joggen, maar je kan rondom dat pad ook één van de vele hiking trails inslaan en op verkenning gaan door de bossen.  De trails zijn natuurlijk en ook een klein beetje avontuurlijk maar wel heel goed aangegeven, kans op verloren lopen is klein.  En als je stil genoeg bent heb je grote kans om wildlife te zien.  Wij zagen een groep muildierherten én zelfs een coyote!

Maar hoewel je met deze trails wel een paar dagen zoet kan zijn is er nog zoveel meer wandelplezier in Pinetop-Lakeside.
Op het einde van onze straat loop je zo het “Apache-Sitgreaves National Forest” in, waar je ook weer eindeloze en prachtige wandelingen kan maken.  Best wel goed onthouden welke paden je inslaat, want de trails zijn niet altijd goed aangegeven.  Wij maakten Hans en Grietje-gewijs pijlen met stenen en takken om zeker te zijn dat we de weg zouden terugvinden 😊

In het dorp vind je ook nog verschillende restaurantjes, bars en winkeltjes.  Hou er rekening mee dat de winkeltjes gesloten zijn op zondag en maandag.  De meeste bars zijn open maar toen wij The Lions Den bezochten op zondag waren we de enige klanten.  We hadden een dag eerder moeten komen, zei de barman, gisteren was er live muziek en zat de tent helemaal vol.  Ook liet hij foto’s zien van hoe het er in de zomer aan toegaat: Pinetop-Lakeside blijkt festivalkoorts te hebben in de warme maanden!  Op verschillende plaatsen in het dorp, waaronder in de “tuin” van The Lions Den, zijn er dan optredens en kleine festivals, ziet er gezellig uit!

Omdat we een paar dagen tijd hebben lijkt Pinetop ons ook een perfecte uitvalsbasis voor nog een Nationaal Park dat we graag wilden bezoeken.  We hadden Petrified Forest National Park oorspronkelijk nochtans niet meteen op onze “must do” lijst gezet.  Toen we het opzochten leek het ons nogal een kaal park te zijn en niet bepaald indrukwekkend.  Ontmoetingen met verschillende andere reizigers onderweg deden ons echter twijfelen.  Zij beschreven het park als “iets wat je nog nooit gezien hebt”, “spectaculair”, “vreemd” en “buitenaards”. 
Flashbacks naar Joshua Tree dus…

En wat hadden ze overschot van gelijk!
Petrified Forest is een Nationaal Park van ongeveer 88.000 hectare groot. 
Je komt langs wonderlijke landschappen in “The Painted Desert”, dat zijn naam dankt aan de zandsteenformaties in verschillende tinten rood, bruin en paars.  Prachtig!
Een groot deel van het gebied ligt in het Navajo Reservaat, waar tot op heden nog steeds leden van de Navajo stam wonen.
In het park werden ook op verschillende plekken overblijfselen gevonden van oude beschavingen: Native Americans die hier zo’n 2000 jaar geleden leefden, lieten een massa Petrogliefen achter op wat men nu “Newspaper Rock” noemt.  Ik voeg een foto toe bij de blog.  Op het eerste gezicht is het een gewone grijze rots, maar als je beter kijkt en misschien even inzoomt, zie je talloze figuurtjes, spiralen, dierenfiguren enzovoort in de stenen gegraveerd staan.
Maar de menselijke geschiedenis in dit park is boeiend maar valt in het niet bij waar het hier echt om draait.
We gaan zodadelijk een paar honderd miljoen jaar terug en dan wordt het pas echt interessant!

Doorheen het park vind je verschillende uitkijkpunten met informatieborden, en ook verschillende korte maar adembenemend mooie hiking trails.  Hoe dieper je het park in gaat, hoe meer je een indruk krijgt van wat dit uitzonderlijk bizar gebied eigenlijk is, en vooral was.

Zo’n 225 miljoen jaar geleden (kan je je dat voorstellen???) was dit woestijnlandschap een gigantisch bos vol coniferen en sequioa’s temidden moerasgebied.  De bomen torenden al hoog boven het moeras uit lang voor de allereerste dinosauriërs hier rondliepen.  Door de vele fossielen die men hier vond heeft men kunnen uitdokteren welke vreemde creaturen hier toen ronddwaalden. 
Tegen de tijd dat de T-Rex hier rondliep waren alle bomen allang versteend, kan je je dat voorstellen?!

Maar hoe kunnen bomen verstenen?
Men vermoed dat een grote vulkaanuitbarsting het gebied op een gegeven moment heeft verwoest, waardoor de bomen omvielen in het moeras en werden begraven onder dikke lagen vulkaanas, modder en water.
In vulkaanas komt silicum voor, en dit mineraal drong door de jaren heen door in de stammen, waardoor het na verloop van heel veel tijd het hout in kwarts veranderde.  Door erosie werden, en worden nog steeds, de stammen blootgelegd.  Je ziet op dit moment nog steeds stukken stam uit de zandsteenheuvels steken, met de tijd zullen deze er ook volledig uitkomen.

Het is heel moeilijk te beschrijven hoe apart dit is.  We blijven maar foto’s maken, wetende dat dit totaal niet zal overkomen zoals we het zouden willen.  Op de foto lijken het gewoon wat houten boomstammen in een desolaat en droog woestijnlandschap, maar telkens je zo’n stronk of stuk hout ziet sta je weer versteld want als je je hand erop legt is het zuiver steen.  Je voelt gewoon de kracht en energie van al die miljoenen jaren.  Zo bijzonder!
Om nog maar te zwijgen over de kleuren die in sommige stukken hout te zien zijn, wonderlijk!
We hebben de hele tijd het gevoel rond te wandelen op een andere planeet (flashback Joshua Tree), en op een gegeven moment lijkt het wat op de filmset van de Wizard of Oz, er is dan wel geen Yellow Brick Road maar dit landschap lijkt rechtstreeks de weg te wijzen naar Emerald City!

Als jullie de foto’s zien zullen jullie je vast dezelfde vraag stellen als wij: hoe komt het dat die boomstammen zo recht gezaagd zijn?  Ze lijken wel in schijven gesneden!
Dit komt doordat de stammen die uiteindelijk blootgelegd worden in de heuvels, vallen en in stukken breken.  Het hout is volledig veranderd in quartz en je kan het breken van quartz vergelijken met het breken van een krijtje.  Laat dat maar eens vallen en je zal zien dat het in een aantal rechte stukken gebroken is.

We spenderen uiteindelijk bijna een volledige dag in Petrified Forest National Park en het zal ons voor altijd bijblijven.  We hebben al zoveel prachtige dingen gezien op deze reis, maar dit park belandt zonder twijfel in onze Top 5!

Op onze laatste dag hier vieren we mijn verjaardag.   Voor de oplettende lezers: het klopt dat ik al op 21 november verjaard ben, maar door omstandigheden hebben we dat die dag niet echt goed kunnen vieren.  Omdat het een speciale verjaardag was, wilde Robbie iets bijzonders doen, dus hij probeerde een ballonvaart boven de Red Rocks in Sedona te boeken, maar door de aanstormende Thanksgiving gekte en bijhorende vakantie was alles volgeboekt.  Hij zocht naar alternatieven, maar er was echt niets leuks meer te vinden.  Ook de rest van de dag verliep niet helemaal top, ik had het erg moeilijk met het feit dat het de eerste keer was dat papa me geen gelukkige verjaardag zou wensen.  En toen we ’s avonds gingen eten liep het ook mis.  Ik bestelde wat ik graag wilde eten en Robbie zei “voor mij hetzelfde”.  De dienster had dit blijkbaar verkeerd verstaan want we kregen uiteindelijk één gerecht om met z’n tweeën te delen.  Romantisch, dat wel, en achteraf konden we er nog wel mee lachen.  Robbie zat er erg mee in dat ik geen bijzondere 40^ste verjaardag had gehad, en ik verzekerde hem dat ik het niet erg vond, dat deze vakantie op zich al een onvergetelijk cadeau was, maar hij stond erop dat hij me tijdens deze reis nog wilde verrassen.

En dat gebeurde vandaag!  Om te beginnen had hij een heerlijke vegan versie van een Engels ontbijt gemaakt, compleet met zo’n grote roze “Happy Birthday” ballon, geen idee waar hij die vandaan getoverd heeft!
In de voormiddag zijn we gaan wandelen met de asielhonden van “Pet Allies” asiel in Show Low.  Waarschijnlijk zijn er nogal wat mensen die dit een vreemd cadeau vinden, maar ik kan je verzekeren dat zo’n dingen mij zo blij maken als een klein kind!  Als er maar dieren bij betrokken zijn kan het voor mij al niet meer mislopen.  Pet Allies is trouwens ook weer een “No Kill” asiel en adopties gaan er blijkbaar vlot, gelukkig!

Wij worden gevraagd om eerst en vooral met de grotere honden te wandelen. In totaal geven we 7 hondjes hun nodige beweging: springerige Lady nemen we samen uit met ongeïnteresseerde Lassie.  Deze laatste blijkt makkelijk om te wandelen maar heeft geen splinter aandacht voor ons, maar achteraf doet ze onze harten smelten wanneer ze weer in haar hok zit, want opeens komt ze dankbaar en fier haar knuffel showen aan ons.
Daarna vragen ze ons om Athena mee uit te nemen, zij heeft dagelijks minstens 20 minuten beweging nodig omdat ze veel te vet is.  Ze heet dan wel Athena, deze zwart-witte loebas hadden wij eerder “Fat Snoopy” genoemd.  Ook grappig: qua uiterlijk ziet ze er veel liever uit dan alle anderen, maar ze is net één van de moeilijkere honden.  Toen we voor het eerst langs de hokken liepen zag ze er zelfs erg agressief uit en dachten we niet dat we met haar wilden wandelen.  Maar eens ze uit haar hok is is ze redelijk mak, en de verzorgers vertellen ons later dat ze een stuk kalmer was na de wandeling.  Na Athena proberen we de kleine Milkshake.  En soort mix tussen een labrador en een whippet, maar zo verschrikkelijk bang!  In het begin doet ze zo haar best om moedig mee te wandelen, maar vanaf we het terrein af zijn slaat ze in paniek: elke auto, elk waaiend blad… ze schrikt van elk geluid en met de staart tussen haar benen probeert ze zich uit haar halsband te wurmen. Dit lukt haar bijna, dus we besluiten haar veiligheidshalve maar terug te brengen.  Arme Milkshake…  nog een jong diertje… als iemand haar wil adopteren en het geduld kan opbrengen om haar van haar angsten te verlossen, zal hij een heel lieve en mooie vriendin voor het leven hebben.

Daarna was het de beurt aan Venus, een Rottweiler die misschien afschrikt met haar robuuste uiterlijk maar eigenlijk een ongelooflijk lieve knuffelhond is.
En dan Rosie, ook een stevige brok spieren, soort van mix tussen een labrador en een stafford en ook weer superlief.  En als laatste volgde Weasley, de grootste van allemaal en als we hadden gekund hadden we hem zonder twijfel gekozen.  Zo’n lieverd met de prachtigste hazelnootkleurige ogen!
Het doet ons veel plezier als tijdens de wandeling een auto stopt om ons te vragen of het dierenasiel hier in de buurt is, en of je daar kan adopteren.  We wijzen de man de weg en zeggen trots dat dit ook één van de asielhonden is.  De man kijkt Weasley vertederd aan.  Hopelijk vindt hij snel zijn gouden mand!

In de namiddag had Robbie nog een totaal andere verrassing in petto.  Nadat we de hondengeur van ons af gedoucht hadden, trokken we naar Spa Estique, vlakbij onze Airbnb, waar Robbie een verwennamiddag geregeld had.  Eerst een zalige massage en daarna nog een facial, en dan uitbollen in de sauna en de jacuzzi van de women’s lounge.  Jammer genoeg voor Robbie was er geen men’s lounge, maar ook hij heeft genoten van zijn massage en facial.  Het was pure ontspanning en de glow die je nadien op je huid hebt, daar kan geen foundation tegenop!

Om de avond af te sluiten gingen we eten bij El Rancho, een Mexicaan hier in het dorp.  Gezellig en authentiek, én de hele avond Margarita’s aan Happy Hour tarief!
Heerlijke afsluiter van een heerlijke dag. 

Met spijt in het hart maar benieuwd naar meer verlaten we Pinetop-Lakeside én meteen ook de staat Arizona.
Onze volgende bestemming is de Gila Wilderness in New Mexico.  Net als alle staten heeft ook New Mexico een bijnaam en dat is “The Land of Enchantment”.  Klinkt veelbelovend!

PS: de foto’s staan deze keer niet helemaal in de juiste volgorde, wanneer ik deze blog post zijn we al ini de Gila Wilderness en hebben we een slechte verbinding. Het uploaden van de foto’s ging minder vlot, hopelijk komt alles goed door!

Ciao!

x