Carlsbad

Volgen jullie ons mee 245 meter onder de grond?
De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in Carlsbad, New Mexico.
Carlsbad is een stadje waar op zich niet zoveel te zien is, maar het is vooral gekend om zijn Nationaal Park en werelderfgoed: Carlsbad Caverns.  In dit park zijn maar liefst 119 grotten, waarvan er slechts twee toegankelijk zijn voor publiek.  De Carlsbad Caverns zelf zijn daar één van, en meteen ook de hoofdattractie van het park.

Eerst een klein stukje geschiedenis:
Toen de 16 jarige cowboy Jim White op een dag in juni 1898 op zijn paard door de Chihuahua woestijn reed, zag hij plots een gigantische groep vleermuizen opstijgen.  Het leek wel een wervelwind te zijn en hij ging dichterbij kijken.  Hij beschreef wat hij zag als volgt: “ik staarde naar het grootste en zwartste gat dat ik ooit had gezien, van waaruit een kolkende massa vleermuizen opsteeg, ik dacht bij mezelf: dat moet een gigantische grot zijn.”
Jim ging naar huis en keerde een paar dagen later terug met materiaal om een ladder te maken.  Met een ladder gemaakt van ijzerdraad en takken en een zelfgemaakte kerosine lantaarn liet hij zich in het zwarte gat zakken, tot hij 15 meter dieper de grond raakte.  Vanaf daar daalde hij dieper af, waar hij verschillende tunnels en kamers in de grotten ontdekte.  Na een tijdlang ronddwalen was zijn lantaarn leeg “het leek alsof ik verzwolgen werd in een miljoen ton zwarte wol”.
Gelukkig had hij nog een beetje reserve olie om zijn lantaarn bij te vullen en het lukte hem om weer naar de oppervlakte te klimmen.

Een paar dagen later keerde hij terug met beter materiaal en nog een andere 15-jarige jongen waarvan de naam niet gekend is maar die “The Kid” of “Pothead” werd genoemd.
Samen ontdekten ze het grottencomplex verder en Jim gaf de verschillende kamers de namen die ze nu nog steeds hebben, zoals The Big Room, Queens Chamber, Green Lake Room… en ook verschillende opvallende stalagmieten en stalagtieten en formaties: Totem Pole, Witch’s Finger, Fairyland, Bottomless Pit…
Dankzij de ontdekking van deze onbevreesde jonge avonturier kan je nu zelf op een veilige manier afdalen in het enorme grottencomplex.  Je kan een lift nemen die je meteen naar het diepste punt brengt, of je kan de natuurlijke ingang nemen en zelf naar beneden wandelen, tot op een diepte van 245 meter. 
De afdaling is relatief gemakkelijk, er is een vlak pad gemaakt en er zijn relingen, en je doet er ongeveer een uur over, misschien iets langer omdat je je de hele tijd vergaapt aan de prachtige omgeving.  Nu hebben al verschillende mensen ons gevraagd waar we onze foto’s mee maken.  Wel, het is géén spiegelreflex en we hebben ook helemaal geen fototoestel bij.  We hebben vorig jaar allebei een Huawei P30 gekocht, vooral omdat die fantastische foto’s maakt, en omdat we zo licht mogelijk wilden reizen zijn die telefoons dan ook het enige cameramateriaal dat we bijhebben.  We hebben er al heel mooie dingen mee gedaan, maar grotten fotograferen?  Helaas, het komt helemaal niet over zoals het is.  We voegen een paar foto’s toe aan de blog maar oordeel alsjeblief niet aan de hand van die foto’s.  Laat je verbeelding werken: Jullie zijn waarschijnlijk allemaal ooit weleens naar de Grotten van Han geweest, het grootste grottencomplex van Europa en een fabelachtig mooi stukje België… denk daaraan, maar dan véél groter, en meer dan dubbel zo diep onder de grond!

Omdat veel Amerikanen lui zijn (dat is niet beledigend bedoeld, dat vinden ze ook van zichzelf), kom je dat eerste uur heel weinig mensen tegen… geen idee of het voor Covid anders was, maar de stilte in dat eerste stuk is fascinerend, je hoort enkel vallende druppels.  De ranger bij de ingang raadde ons ook aan om te fluisteren, omdat geluid erg ver draagt in de grotten. 

Helemaal beneden kom je langs de verschillende kamers, waarvan The Big Room de indrukwekkendste is.  Het is net een enorme balzaal vol feeërieke sculpturen, en de stalagtieten aan de plafonds lijken wel schitterende lusters te zijn.  De grote kamer is 1220 meter lang, 191 meter breed en 78 meter hoog op het hoogste punt.  Het is de grootste grottenkamer in Noord-Amerika en op wereldgebied staat ze op de 31^ste plaats.  Het is in elk geval een indrukwekkend en sprookjesachtig zicht en absoluut de moeite om te bezoeken!
Als je hier trouwens tussen mei en oktober bent moet het spectaculair zijn om hier rond zonsondergang te zijn: dan vliegen honderdduizenden (volgens sommigen zelfs miljoenen) Guanovleermuizen de grotten uit in een wat men een “tornado van vleermuizen” noemt.  Er is zelfs speciaal een amfitheater gemaakt waar je naar het schouwspel kan gaan kijken.  Een ranger is ook aanwezig om de nodige uitleg te geven en het is strikt verboden om te fotograferen of te filmen omdat dat de vleermuizen zou afschrikken.

Laat ik het nu eerst eens even kort over afstanden hebben.  Jullie merken misschien vaak op dat we dingen schrijven als “op slechts anderhalf uurtje rijden vind je…”. 
We zijn het inmiddels al zo gewend maar moeten er soms nog steeds om lachen.
Toen we bijvoorbeeld een keer gingen eten in een pizzeria in Las Cruces, kwam de eigenaar een praatje slaan en hij gaf ons tips om de omgeving te verkennen.  Zo zei hij: “oh, en wat je morgen kan doen is bijvoorbeeld naar het stadje Ruidoso gaan, dat is hier maar 2 uur vandaan!”
Het is een beetje alsof wij tegen een buitenlandse toerist in Antwerpen zouden zeggen: “hier is nog een aardig stadje in de buurt: het heet Durbuy, echt leuk!”
Het is nu eenmaal zo dat afstanden hier veel groter zijn dan bij ons.  Veel mensen zijn geïnteresseerd in waar we vandaan komen en waarom we hier zijn, en als we dan zeggen dat we uit België komen vinden ze dat ongelooflijk en willen ze weten hoe het daar is.  Ze staan dan echt versteld als we zeggen dat je bij ons in elke richting amper 2 uur moet rijden om de grens over te zijn.
Velen denken ook dat Duitsland, Nederland en België één en hetzelfde land zijn, dus dat ons landje zo klein is vinden ze ontzettend grappig.

Dit even terzijde, waar ik het nog over wilde hebben was Guadalupe Mountains National Park, officieel net over de staatsgrens gelegen dus al in Texas, maar “slechts” een uurtje van Carlsbad.
De omgeving van Carlsbad zelf is niet echt mooi te noemen, maar dit Nationaal park is dat absoluut wel!
Het moeilijkste is kiezen welke trail je er wil wandelen, want het park is enorm groot en per wandeling die je kiest ben je toch al snel een hele dag zoet.
Wie hele sterke kuiten heeft kan bijvoorbeeld helemaal naar het hoogste punt van Texas klimmen: de Guadalupe Peak is met zijn 2667 meter de hoogste berg van Texas, met El Capitan als gekendste en meest fotogenieke stuk van de berg.
Wij kozen voor een wandeling van 14 kilometer in de McKittrick Canyon.  Een relatief platte maar erg mooie wandeling langs een droge rivier en de canyon. 
De wandeling is vooral heel populair in de herfst, voor de “Fall Foilage”, wanneer een herfstkleurenbom lijkt te zijn ontploft en alle bomen zich van hun mooiste kant laten zien.
We zijn al december, dus aan de late kant, maar doordat de temperaturen hier zachter zijn zien we toch nog een paar laatste restjes in enkele moedige esdoorns die hun prachtige rode bladeren nog hebben vastgehouden.  Het is nu al zo mooi, een maand geleden moet het echt fenomenaal zijn geweest!  De McKittrick Canyon trail is een trail die met een poort afgesloten wordt vanaf 16u30.
We wandelen er op ons gemakje uit iets voor 15u30, en beseffen dan plots dat Texas in een andere tijdszone ligt.  Je hebt 4 tijdszones in Amerika: de Westkust is Pacific Time Zone, daarna heb je bijvoorbeeld voor Arizona en New Mexico Mountain Time Zone, vanaf Texas wordt het Central Time Zone en de Oostkust is dan weer Eastern Time Zone.  Ingewikkeld, al scheelt het per tijdzone maar een uurtje, je moet er wel rekening mee houden.  Het is in Texas één uur later dan in New Mexico…  En zo zijn we dus blijkbaar maar net op tijd het park uit voor ze de poort sluiten!

Bovenop al die mooie natuur was er voor ons nog een kers op de taart:
Op een uur en 20 minuten rijden van Carlsbad ligt Roswell… en daar kan je nu eenmaal écht niet omheen, zelfs niet als je niet in buitenaards leven gelooft!  Al lijkt het ons een beetje absurd en verwaand om te denken dat wij het enige leven in het hele universum en daarbuiten zouden zijn.
Maar goed… Roswell dus.
Voor wie geen belletje hoort rinkelen: In juli 1947 zou in de buurt van Roswell een UFO zijn neergestort. 

Op een gewone zomerdag in 1947 ontdekte rancher William Brazel een groot aantal wrakstukken op zijn ranch, van materialen die hij niet kon identificeren.  Brazel had zelf nog nooit van de term “vliegende schotel” gehoord, maar in de area waren verschillende getuigenissen van mensen die UFO’s gezien hadden.
De pers was uiteraard zeer geïnteresseerd en in de kranten verscheen het bericht dat er resten van een UFO waren gevonden op de ranch.  Maar het nieuws was nog maar net gepubliceerd of het leger en de regering probeerden het al in de doofpot te stoppen, bewerend dat de resten van een weerballon waren.  Volgens getuigen die de resten hebben gezien waren deze nochtans zeker en vast niet van een weerballon afkomstig.
Terwijl de wrakstukken verder onderzocht werden, kreeg een zekere Glenn Dennis, een jongeman die bij Ballard Funeral Home werkte, een vreemd telefoontje waarin hem gevraagd werd naar middelen om lichamen te bewaren, en naar kleine, hermetisch afsluitbare kisten.  Toen hij later een bevriende verpleegster wilde bezoeken in het ziekenhuis viel zijn oog daar op brokstukken met vreemde inscripties.  Plots kwam de politie op hem af en dwong hem te vertrekken.  De bevriende verpleegster contacteerde Glenn de dag nadien en vertelde hem over de lichamen die gevonden waren.  Ze maakte er een tekening van: relatief kleine wezens met hoofden en ogen die buiten proportie waren.  De volgende dag werd de verpleegster overgeplaatst naar Engeland en er werd nooit meer iets van haar vernomen.
Er zijn nog gigantisch veel meer getuigenissen en vreemde verhalen die de overheid heeft proberen af te doen als nonsens, maar als je het International UFO museum en Research center bezoekt en je hebt een open geest, dan begin je die beweringen van de overheid toch echt in vraag te stellen. 
Als je alles wil lezen ben je een halve dag zoet, en dan heeft het museum ook nog eens een bibliotheek die alle mogelijke boeken over buitenaards leven bevat, én de Roswell archieven.  Teveel informatie om in één bezoek te kunnen verwerken, maar dat er daar iets vreemds is voorgevallen, daar twijfelen we echt niet meer aan!

Roswell is verder een stadje waar niks te zien valt, dus staat echt alles in het teken van aliens.  Je kan er nog twee grappige dingen doen: het eerste is de UFO Spacewalk.  Voor  5 dollar krijg je een armbandje dat je zal beschermen tegen ontvoeringen door aliens, en dan ga je een blacklight gang in, vol geanimeerde figuren, ronddraaiende dingen en felle kleuren.  Na 5 minuten ben je erdoor, maar het is zo één van die quirky dingen die je nu eenmaal moet doen als je dan toch in Roswell bent.
Nog iets heel leuks om te doen is Spaceport Roswell.
Daar maak je een reis in de ruimte met een virtual reality bril.  Nu zijn we daar meestal wat sceptisch over omdat die dingen nog niet echt op punt staan: de keren dat we zo’n bril hebben geprobeerd resulteerde dat meestal in misselijkheid en draaierigheid.  Maar deze is echt goed gemaakt!
Je wacht eerst in een wachtruimte die op de lobby van een vliegveld lijkt, met een scherm waar de vertrektijden naar verschillende planeten opstaan.  Dan kies je één van de bestemmingen die ze op dat moment aanbieden: je kan bijvoorbeeld de eerste maanlanding zelf beleven, of je kan kijken wat er nu écht gebeurd is tijdens die UFO crash in 1947.  Die hebben wij gekozen.  Met de VR bril ben je meteen aan boord van het ruimteschip dat al jaren de bevolking op aarde bestudeert.  Je maakt de crash mee en waant je in de plaats van één van de overlevende aliens.  Een droevige, maar boeiende reis!
Je kan nog wat verder door de straten in Roswell dwalen, echt alles is alien gerelateerd, tot de lantaarnpalen op straat en zelfs de McDonalds. 
Voor ons een thema dat ons een hele dag zoet heeft gehouden, maar als het je niet zo interesseert heb je het hier waarschijnlijk snel gezien.

Het muziekje uit de X files blijft waarschijnlijk wel voor de rest van de dag door je hoofd spoken, en je krijgt misschien ook zin om de hele Star Wars en Star Trek series te bekijken, en boeken te verslinden om meer te weten over wat er in 1947 gebeurd is.
Roswell bijwerkingen…

Lieve lezers, wij zijn inmiddels aangekomen in Fort Davis, Texas.
De Lone Star State is de laatste staat voor ons op deze reis.  We reizen nog tot 5 januari rond en hebben leuke blaffende en kwispelende plannen voor de feestdagen.
Jullie mogen dus nog wel een drietal blogs verwachten… dus tot binnenkort!

Ciao!

X