where rainbows wait for rain and the river lives in a big stone box

Eén afrit voorbij het einde van de wereld, vlakbij de Mexicaanse grens in Texas, vind je Terlingua.  Genesteld tussen Big Bend Ranch State Park en Big Bend National Park kan deze ghost town die slechts 110 inwoners telt, bijna niet meer afgelegen liggen.  En toch… bruist het!

Maar daarover later meer.  De voornaamste reden waarom toeristen in dit spookstadje willen logeren is Big Bend National Park.  Hoewel het één van de grootste Nationale Parken van de USA is, is het ook meteen het minst bezochte, en dat komt niet doordat het niet mooi is, maar wel doordat het het meest afgelegen Nationaal Park is van heel de USA.  Je moet er echt bewust naartoe rijden, anders kom je er niet langs.  Big Bend krijgt ongeveer 200 000 bezoekers per jaar.  Om een kleine vergelijking te maken: Grand Canyon krijgt jaarlijks zo’n 5 miljoen bezoekers, en Great Smoky Mountains is het drukst bezochte Nationaal Park met niet minder dan 12 miljoen bezoekers!

Het is de omweg nochtans echt meer dan waard.  We hebben nu al zoveel diverse parken gezien en het is onmogelijk om een favoriet te kiezen, maar Big Bend is er zeker en vast één die we niet snel zullen vergeten.  Het park ligt in de Chihuahua woestijn en dankt zijn naam aan de grote bocht die de Rio Grande maakt op de grens tussen Amerika en Mexico.

Er zijn ontzettend veel trails in het park en je zou er waarschijnlijk een paar weken over doen om ze allemaal te wandelen, dus we hebben moeten kiezen. 
Vanuit Terlingua ben je in een mum van tijd bij de ingang, maar je moet er rekening mee houden dat je voor de mooiste trails toch nog al snel een uur tot anderhalf uur het park in moet rijden.

Het ironische is dat hoewel dit het minst bezochte Nationaal Park is, we dat helemaal anders hebben ervaren. In geen enkel ander park kwamen we zoveel andere auto’s en wandelaars tegen!  We vermoeden dat we de voorbije maanden echt geluk hebben gehad.  Mede door Corona en het minder populaire seizoen (onterecht!), was het in de andere parken heel erg rustig.  De ervaring was daardoor des te intenser. 
Hoewel het hier drukker aanvoelt is het park nog steeds groot genoeg om de stilte te kunnen ervaren, en het is ook weleens leuk om andere wandelaars tegen te komen. Iedereen ziet er zo gelukkig uit, ik denk echt dat dat iets is wat de natuur kan doen: mensen in en in gelukkig maken en opladen, dat is tenminste wat wij ervaren.
We hebben drie dagen gespendeerd in Big Bend en de wandelingen waren allemaal even wonderlijk, met eentje die er net wat bovenuit stak.

Als eerste deden we één van de populairste trails: de Santa Elena Canyon.
Dit is een relatief korte wandeling, een kleine 6 km.  Je klimt eerst een stukje maar het is geen moeilijke klim en er is een pad met trapjes aangelegd.  Daarna daal je weer richting de canyon vanwaar je een magnifiek uitzicht hebt op de canyonmuren die 460 meter boven je uittorenen. 
Als je wil kan je nog verder door het ondiepe water waden maar daar waren onze schoenen niet op voorzien, en hoewel het met 25 graden nog zomers warm is, voelen we er niet veel voor om zonder schoenen het water en de modderige bodem te betreden.
Als je daar wél zin in hebt kan je zelfs de grens over wandelen en dan sta je ineens in Mexico!

De tweede wandeling was ook weer eentje van ongeveer dezelfde afstand naar Balanced Rock.
Het eerste stuk van deze hike is erg makkelijk en de uitzichten zijn prachtig.  Het laatste stukje is een korte klim over de rotsen tot je bij de enorme balancerende rots komt.  Het is absoluut een fraai zicht en omdat we er ’s ochtends zijn is het ideaal om even een plekje te zoeken en even van de stilte en het uitzicht te genieten.

Voor een langere wandeling kozen we voor de Window Trail.  Deze iconische wandeling gaat zo’n 5 km geleidelijk bergaf tot je in een canyon in de Chisos Mountains komt.  Op het einde zie je dan “The Window”, een kloof van waaruit je uitkijkt op de Chihuahua woestijn. 
Je bent afgedaald, dus hou nog wat energie over voor de 5km die je weer omhoog moet.  Al valt de klim wel mee omdat hij zo geleidelijk aan gaat.  Voor ons liep hij die dag op wolkjes, maar dat kwam omdat we iets heel bijzonders hebben meegemaakt… 

We begonnen kort na de middag pas aan de trail, en vernamen van een aantal wandelaars die hem ’s ochtends hadden gedaan dat ze een aantal beren gezien hadden.  Nu is Texas van alle staten die we bezocht hebben de staat waar je de minste kans op beren hebt.  De enige plek waar ze voorkomen is hier in Big Bend en er zijn er slechts 30 a 40, dus je moet al heel veel geluk hebben ze te zien.  De wandelaars die op de terugweg waren toen wij naar beneden gingen hadden allemaal geen geluk gehad, dus we hadden de hoop al een beetje opgegeven en namen ons al voor om de volgende dag ’s ochtends nog eens terug te komen.  Nu was de wandeling op zich en vooral het uitzicht op The Window al meer dan de moeite waard, maar wisten wij veel dat ons nog een grote harige verrassing zou wachten op de terugweg!

We waren nog maar net aan die terugweg begonnen, flink doorstappend, toen ik uit mijn ooghoek iets zag en dacht “oh, mensen”.  Maar ik keek op en bleef verstijfd staan: “Robbie, een beer!!”  Daar stonden we dan, oog in oog met een mama beer en twee welpjes, midden op ons pad, op nog geen 10 meter afstand, veel te dicht dus!  Dankzij alle informatieborden die in alle nationale parken staan wisten we wat we moesten doen en dat gebeurde eigenlijk ook instinctief.  We gingen rustig achteruit maar hadden niet verwacht dat de nieuwsgierige beer onze richting zou uitwandelen.  Even paniek want zwarte beren zijn dan wel niet heel agressief, maar als ze kleintjes hebben moet je toch altijd wel uitkijken.  Dus we stapten het dichtstbijzijnde heuveltje op en namen elk een steen vast om haar af te kunnen schrikken mocht het nodig zijn.  Let wel: nooit de beer proberen raken, stenen gooien doe je echt enkel om hen op afstand te houden. Gelukkig was het in ons geval niet nodig want al snel ging ze terug de rivierbedding in en probeerde haar kleintjes te roepen.  Inmiddels kwamen er twee andere nietsvermoedende wandelaars aan, dus wij maar roepen: “Guys! Be careful, there’s a bear over there!”, maar ze hadden niet door dat we het tegen hen hadden en pas toen ze bijna bij ons waren viel het kwartje.  Ze waren net zo onder de indruk als wij en we hebben geduldig gewacht tot de beer en haar welpjes gepasseerd waren.  Het was eigenlijk een droom van ons om tijdens deze reis zwarte beren te zien, maar we hadden het echt niet meer verwacht in Texas.  Kippenvelmoment en zonder twijfel één van de hoogtepunten van deze reis!

De laatste trail die we in Big Bend gedaan hebben is “The Lost Mine Trail”, een wandeling van 8km in totaal die wel iets pittiger is en die je conditie op de proef stelt.  De meest uitdagende trail in het park is volgens velen “The South Rim”, maar die is zo’n 20km lang en door de hoogte heb je daar een hele dag voor nodig.  “The Lost Mine” is een goed alternatief voor als je minder tijd hebt of gewoon een iets kortere wandeling wil doen.  Een tip is wel om op tijd te gaan, bij deze trail is er zeer beperkte parkeerplaats en je kan eigenlijk ook nergens anders parkeren!  Wij waren er om iets na 8u ’s ochtends en er waren nog net twee plaatsjes vrij!  Mensen vertrekken uiteindelijk ook wel weer dus het is een beetje een gok.  Maar het is een trail die zeer de moeite waard is!
Tijdens de 4km omhoog stijg je maar liefst 400 meter en omdat je al op een flinke hoogte zit in het Chisos gebergte voel je dat wel degelijk op je ademhaling.  De wandeling zelf stelt niet geweldig veel voor maar het zicht dat je boven op de top hebt, op 2000 meter hoogte, is niet met woorden of foto’s te vatten… echt fenomenaal!  Neem ook je tijd boven.  Mensen zitten er op of naast een rots, gewoon te genieten van de stilte en het uitzicht, allemaal met die gelukzalige glimlach op hun gezicht.  De afdaling vergt minder moeite maar het is wel opletten geblazen door de losse gravel.  Maar nogmaals: echt een aanrader!  Op de weg naar beneden kwamen we ook nog mensen tegen die beweerden dat ze ons herkenden.  Ze kwamen zelf uit Colorado en waren een tweetal weken geleden begonnen aan een trip van drie maanden, dus we overliepen de plaatsen waar ze ons gezien konden hebben.  Bleek dat ze ook op de Star Party in Fort Davis waren geweest!  Grappig hoe de wereld zo immens groot kan zijn en tegelijkertijd zo piepklein. 

We hebben drie dagen gespendeerd in dit machtige park en hebben er zoveel mogelijk uitgehaald, maar er is zeker nog veel te ontdekken en we plannen absoluut nog eens terug te gaan.
Maar nu wat meer over Terlingua, het spookstadje waar we vier nachten geslapen hebben.

Ooit was Terlingua een mijnstadje dat zijn hoogdagen kende rond de eerste wereldoorlog.  In 1888 kwamen de eerste mijnwerkers naar het gebied en ontstond het stadje.  In die tijd was er veel vraag naar kwik en kwiksulfide, maar tegen de tijd dat de tweede wereldoorlog aanbrak daalde de vraag drastisch en Chisos Mining Company ging failliet. De mijnwerkers vertrokken en het verlaten stadje veranderde in een spookstad.

Dankzij de ideale ligging om Big Bend National Park te bezoeken, begonnen mensen in de jaren ’60 terug te komen naar Terlingua en het stadje nieuw leven in te blazen.  In ’67 werd er de eerste “Chili Cook Off” gehouden, en deze kookwedstrijd vindt nog steeds plaats op de eerste zaterdag van november en is inmiddels uitgegroeid tot een heus festival. 

Logies zijn beperkt.  Er is een hotel en er zijn een paar b&b’s en campings, maar doordat het allemaal kleinschalig is is het vaak moeilijk om nog accommodaties te vinden.  Halleluja dus alweer voor Airbnb, want zo vonden we een geweldige oude Airstream caravan die verhuurd wordt door Sue en Joe, een koppel gepensioneerde fotografen die de koude winters in hun huis in Colorado jaarlijks inruilen voor de zachte Texaanse winters.  Ze hebben hier een stuk grond gekocht waarop ze een aantal caravans hebben gezet, eentje voor henzelf, en een aantal om te verhuren als Airbnb.  Ook zijn er een aantal kampeerplaatsen op het terrein waar mensen met hun eigen tent of camper kunnen komen staan. 
We voelen ons er meteen op ons gemak.  Joe en Sue zijn superlieve en interessante mensen.  Volgens velen wonen hier in Terlingua de raarste mensen uit heel Texas, maar dan bedoelen ze eigenlijk net de kleurrijkste mensen.  De gemiddelde Texaan is oerconservatief en heel koppig, en mensen die met kunst bezig zijn, geen vlees eten of op een andere manier anders zijn dan zijzelf worden nogal snel als “raar” bestempeld.  Maar nu wil het toeval dat wij “raar” net geweldig vinden!
Joe bekijkt het leven zelfs letterlijk door een veel te grote roze bril en samen met Sue leidt hij ons met alle plezier rond op hun domein.  Je moet weten dat er nog heel veel resten van het oude mijnleven te vinden zijn in heel Terlingua.  Zo liggen op het domein van Sue en Joe zomaar een paar oude auto’s weg te roesten en ligt het er vol roestige blikjes, schroeven enzovoort.
Onze hosts zijn creatievelingen, en Joe heeft heel wat van die oude rommel nieuw leven ingeblazen en overal waar je kijkt vind je kleine kunstwerkjes: een robot gemaakt van een oude afwasbak en wat moeren en schroeven, schilderijen waarop oude badkamerkranen en hamers gekleefd zijn, kunstwerkjes gemaakt van een muffinvorm en gekleurde pingpongballen… je kan het zo gek niet bedenken of Joe heeft het gemaakt.

Rondwandelend door Terlingua zie je overal nog ruines van oude mijnwerkerswoningen, er zijn nog een paar oude mijningangen en bij één ervan staat zelfs nog zo’n oude lift waarmee de mijnwerkers de diepte in werden gestuurd.
Een beetje luguber maar tegelijk ook fascinerend en mooi is het kerkhof.  Het is een historisch kerkhof dat sinds 1903 bestaat en het is één van de meest gefotografeerde kerkhoven in de USA.  Met zo’n 400 graven is de populatie van de doden groter dan die van de levenden.
Op het kerkhof vind je veel oude graven met simpele houten kruisjes.  Deze graven zijn van de mijnwerkers waarvan de meesten destijds gesneuveld zijn door de Spaanse Griep, en niet door kwikvergiftiging zoals soms wordt gezegd. 
De recentere graven zijn op zijn minst gezegd opvallend te noemen.  Zo zijn er zerken die bestaan uit een gigantische stapel bierflesjes of wijnflessen.  “One for the road” zullen de nabestaanden gedacht hebben.  Ook vertelt bijna elk graf iets over het leven van de persoon die er begraven werd.  Waar de drankflessen misschien aantonen dat “Doug” of “Thomas” wel graag een glas lustte, liggen er op andere graven bijvoorbeeld schelpen, een roeispaan, een baseballpet, sigaretten, naamplaatjes van geliefde huisdieren, speelgoedvliegtuigjes enzovoort.

Je ziet ook nog duidelijk hoe Dia de Los Muertos afgelopen november hier gevierd is: op bijna alle graven staan theelichtjes en op de meeste graven liggen offers, meestal in de vorm van kwartjes of zelfs dollarbriefjes.  Als je foto’s opzoekt over Dia de Los Muertos in Terlingua kan je ook zien hoe prachtig dit gevierd wordt.  Mensen komen dan samen rond zonsondergang om hun overleden familieleden en vrienden te eren.  Iedereen is prachtig verkleed en geschminkt, en er wordt een groot kampvuur gemaakt waarrond de mensen eten en drinken en herinneringen ophalen, terwijl lokale muzikanten voor de muziek zorgen.

Wat wel opvalt is dat de mensen hier niet oud worden.  We zien heel veel kindergraven, maar ook heel veel graven van mensen die de 30 of de 40 niet gehaald hebben.  De meeste mensen hebben de 60 niet gehaald, op een enkeling na… we schrikken er een beetje van.  Misschien toch niet het beste idee om in een spookstadje te wonen.  Het is dan wel een boeiende en betoverende plek, je moet het maar kunnen, zo je hele leven midden in de woestijn wonen.

Hoewel Terlingua klein én verlaten is, hoef je ’s avonds echt niet in je caravan te blijven.
Er zijn een aantal bars en restaurants en in de weekends is er zelfs live muziek!
Wij aten op een woensdagavond bijvoorbeeld zalige taco’s bij The Starlight Theatre.

Dit was ooit een écht theater dat er verlaten bijstond toen Terlingua een spookstad werd.  Het dak was er destijds afgehaald en verkocht en toen er in de jaren ’60 weer wat leven in het dorp kwam, kwamen mensen hier bijeen om wat te drinken en muziek te maken, tussen vier muren maar onder de sterrenhemel.  The Starlight Theatre heeft vandaag wel weer een dak en is intussen zowat de populairste plek in Terlingua en omstreken om te eten, te drinken en van live muziek te genieten. 
Vooraan bij het podium staat de eerste burgemeester van Lajitas opgezet met een bierflesje in zijn bek.  Voor wie de vorige blog gemist heeft: burgemeester Clay Henry de eerste was een bierdrinkende geit.
Wij hadden meteen een tafeltje, maar in de weekends moeten mensen vaak een paar uur wachten om aan tafel te kunnen gaan.  Dan kunnen ze wachten op de porch met een biertje, of een kijkje nemen naast de toiletten buiten, waar nog de originele cel van Terlingua staat.  Er hangt een nieuw bordje boven met “Terlingua Jail”, maar de cel voor één persoon is nog origineel.

Als je aan een Ghost Town denkt dan vraag je je natuurlijk ook af: spookt het er echt?
Wij hebben niets gemerkt, maar The Perry Mansion zou wel degelijk haunted zijn.  De voormalige mansion van Howard Everett Perry, de stichter van Chisos Mining Company, ligt pittoresk op een heuvel die uitkijkt over het stadje.  Toen Perry in 1944 het leven liet, raakte de mansion snel in verval onder de hete woestijnzon.  Begin jaren 2000 werd een deel van het huis gerenoveerd en nu kan je er in twee luxueuze kamers logeren.  Maar daar moet je wel moed voor hebben want volgens sommige gasten van het hotel is het overdag allemaal prachtig, maar ’s nachts horen ze allerlei vreemde geluiden en beginnen de deuren zomaar te rammelen.  Dus spookt het nu in Terlingua? Echt geen idee, maar het is een heel boeiende plek om te verblijven als je Big Bend wil bezoeken!

Intussen zijn we aangekomen in Fredericksburg, waar we twee nachtjes blijven voor we de feestdagen in Austin gaan doorbrengen.

De volgende blog komt waarschijnlijk pas na kerst, dus mogen we jullie nu alvast de warmste kerstwensen overbrengen?

Tot gauw!

Ciao!

x