Toen we zochten naar een plek halverwege Big Bend en Austin om de lange afstand wat te breken, hadden we in eerste instantie geen flauw idee waar we nog twee nachten zouden willen doorbrengen.  Dankzij een tip van een vrouw in een vintagewinkeltje in Alpine kozen we uiteindelijk voor Fredericksburg, in Texas Hill Country.  En dat we daar geen spijt van hebben gehad!
Fredericksburg werd in 1846 gesticht door Otfried Hans von Meusebach, commissaris-generaal van de Mainzer Adelsverein, een vereniging die de emigratie van Duitsers naar Texas bevorderde.
Ook vandaag voelt het nog een beetje als Duitsland in Amerika.
Dat gaat van braadworstrestaurants tot bakkerijen met Duitse gebakjes, maar wat vooral opvalt is de prachtige architectuur.  Vooral nu met de kerstversiering is het een echte sprookjesstad.
Ook is deze regio gekend en geliefd voor de wijn: iedereen kent Californische wijn, en ik vertelde al in eerdere blogs dat ook Arizona en New Mexico prima wijnen hebben tegenwoordig.
Blijkbaar is het echt een trend, want ook Texas blijft niet achter.
Na de vele craft brouwerijen die de afgelopen jaren als paddestoelen uit de grond zijn geschoten in heel Amerika, zit nu ook wijn in de lift.  Elke staat heeft zo wel zijn wijnregio’s en in Texas is dat de omgeving rond Fredericksburg.
We hebben maar goed en wel één volledige dag dus die vullen we met struinen door de winkelstraat en het bewonderen van de sprookjesachtige gebouwen.
In de namiddag trekken we naar het nabijgelegen Luckenbach. 

Luckenbach is een historisch mini-stadje met een diepgewortelde Western cultuur.  Sinds de jaren ’60 is het een spookstadje omdat er tegen die tijd bijna niemand meer woonde.  Tot over een paar jaar woonden er nog drie mensen, waarvan er nu nog maar één leeft en in een serviceflat in Fredericksburg woont, en zo is het nu dus officieel een spookstad, maar dan wel een heel toeristische.
Een bezoek aan Luckenbach is een bijzondere ervaring en als je in de buurt bent moet je er echt een keer naartoe. 
De piepkleine dorpskern bestaat uit een oud postkantoor, dat nu een souvenirwinkel is, een saloon en een dancehall, waar in het weekend nog steeds gedanst wordt en die geregeld afgehuurd wordt voor  trouwfeesten in Western thema.
Op het centrale plein staat een klein podium.  Je kan er met een drankje onder de bomen zitten terwijl overal rondom kippen rondscharrelen.  Ook kan je er oefenen om met een lasso een houten koe te vangen.  Elke dag is er live muziek vanaf ’s middags en in het weekend worden mensen aangemoedigd ook zelf een instrument mee te brengen.
Als je heel veel geluk hebt, treedt er wel eens een lokale beroemdheid op.  Zo heeft Willie Nelson hier vroeger meermaals op het podium gestaan.

In de saloon raken we aan de praat met de barman en een andere klant.  De barman heeft een duidelijk New Yorks accent en wanneer we hem daarnaar vragen vertelt hij wat over zijn familiegeschiedenis.  Hij heeft Italiaanse roots en stamt zelfs af van de beruchte Gambino familie, één van de vijf grote maffia families in New York. 
De man aan de bar is dan weer een echte Texaan, maar op het eerste gezicht niet al te stereotiep. Gewoon een vriendelijke kerel waarmee we een geanimeerd gesprek voeren.  We vertellen hem over onze reis en dat elke Amerikaan die ons onderweg naar onze plannen vroeg, ons waarschuwde voor Texas.  Dat enkel Austin een uitzondering op de regel vormde als “vriendelijke en leuke stad”. We vertelden er wel bij dat wij tot nu toe heel goeie ervaringen hadden met Texas, ook al hebben we er nog maar een klein stukje van gezien.
De man schrok hiervan: “oh dus niemand vindt Texas leuk?  Dan waren dat waarschijnlijk liberalen!  Ik zou nooit naar Austin gaan, dat is daar veel te liberaal.” 
Oeps… we hadden het niet zien aankomen maar blijkbaar was onze vriend een Trumpfan!
Maar ach, wat maakt het ook uit, ieder zijn mening en zoals het motto van de stad luidt: “Everybody is somebody in Luckenbach”, iedereen kan hier zijn wie hij wil zijn, iedereen is welkom.  We krijgen van de barman zelfs nog een plectrum mee met de slogan van het stadje op, een fijne herinnering voor thuis.

Na ons kort bezoek aan de Hill Country regio, waar we in de toekomst graag nog veel meer van zouden zien, is het tijd om naar onze laatste bestemming te rijden.
We zullen de laatste twee weken van ons avontuur doorbrengen in Austin, zoals eerder vermeld dus de meest liberale plek in Texas en volgens hun eigen officiële slogan: “The live music capital of the world.”  Een andere slogan die ze hier graag gebruiken is “Keep Austin Weird”, waarmee bedoeld wordt dat ze de kleine, unieke lokale zaken willen beschermen tegen de opmars van de grote ketens.  Dat, en ook wel dat Austin gewoon een beetje maf is, op een hele goeie manier!

We gaan hier twee housesits doen. 
Voor wie dit niet kent licht ik het systeem graag even toe.
Er bestaat een platform dat “Trusted Housesitters” heet.  Hier kunnen mensen die op reis gaan en huisdieren hebben, iemand vinden die tijdelijk op hun huis en dieren komt passen, dit in ruil voor gratis onderdak.
En andersom dus: mensen die aan het reizen zijn en van dieren houden, kunnen hier logies vinden en leuke dieren om op te passen.
Je betaalt jaarlijks lidgeld en het werkt met een review systeem: de sitter schrijft een review over het huis en de huisdieren, en de eigenaar schrijft een review over de sitter.  Zo weet iemand die een sitter zoekt aan de hand van de reviews of hij betrouwbare mensen in huis haalt, en andersom weet de sitter of hij in een net huis en goeie buurt terechtkomt en of de hond des huizes een vriendelijk beestje is bijvoorbeeld.
Wij hadden tot nu toe nog maar één ervaring en dat was een housesit in Engeland, vlakbij Brighton.  We hebben daar toen op twee Jack Russels gepast en dat is ons zo goed meegevallen dat we hier ook heel graag gebruik wilden maken van het systeem.
En hoe werkt dat dan? Wel, soms wordt je zelf uitgenodigd voor een sit, als mensen je profiel tegenkomen.  En soms moet je zelf “solliciteren”. 
Als er een mogelijkheid bestaat voor een live gesprek is dat natuurlijk voor iedereen het beste, maar omdat dit platform meestal door reizigers en expats gebruikt wordt is een gesprek via zoom of skype meestal de oplossing.  Voor de sit in Engeland hebben we eerst een skype gesprek gehad, en de avond voor die mensen vertrokken nodigden ze ons uit om te blijven eten, zo konden ze meteen zien dat het klikte met de hondjes en konden ze met een gerust hart vertrekken.

Bij Rose, de eigenares van Roo en Juniper, bleef het contact beperkt tot een gesprek via zoom.  Dus toen we aankwamen in het huis in Oost Austin, was zij al vertrokken naar haar schoonfamilie in Illinois en troffen wij twee enthousiaste en superschattige hondjes aan.  Roo, een yorkshire van 4 jaar is een schat van een beestje maar ook een beetje neurotisch.  Hij heeft een speciaal karakter maar is tegelijk zo lief en slim en grappig, en belachelijk fotogeniek, een echt meneertje… En Juniper is iets heel speciaal. Ze is nog geen jaar oud en is een soort van levende teddybeer.  Ontzettend lief en schattig, en toch ook één brok energie.
We hebben 4 dagen met heel veel plezier op hen gepast en tegelijk onze eerste indrukken van Austin opgedaan.

De eerste twee dagen weer in een stad zijn… dat was even heel hard wennen.  De afgelopen maanden hebben we onszelf vooral in uitgestrekte natuur ondergedompeld, afgewisseld met een kleinschalig stadje hier en daar.  Een grote, drukke stad als Austin is dan opeens weer een heel groot contrast.
Maar we voelden al heel snel aan dat dit een stad is die aan je gaat groeien. 
We moeten nog steeds een hoop ontdekken hier, maar van wat we tot nu toe gezien hebben weten we dat Austin een heel leuke en kleurrijke stad is, met een rijke muziekscene en heel veel creativiteit.

Ga bijvoorbeeld op ontdekkingstocht in de South Congress wijk, ook wel SoCo genoemd.
Met zijn funky winkeltjes, coole bars en alle soorten restaurants is dit een heel populaire wijk in Austin.  Als je er bent kan je niet voorbij Allens Boots, je ziet de grote rode laars aan de gevel al van ver.  Hier moet je zijn voor alle soorten boots en cowboyhoeden, in alle soorten, maten en prijzen.  Ik had nieuwe enkelboots nodig en werd verliefd op een paar leuke laarsjes waarvoor ik toevallig nog wel een plekje had in mijn bagage.
Nog een heel bekende winkel in deze wijk is “Lucy in Disguise with Diamonds”, een enorme verkleedwinkel.  Als je hier binnengaat kan je best al op voorhand een idee hebben wat voor kostuum je wil, want ze hebben écht alles.  Als je hier inspiratie op wil doen voor je volgend verkleedfeest ben je uren zoet.  Wij hebben niet meteen een verkleedfeestje in het verschiet, maar het is leuk om er even rond te kijken.
Er is zoals in alle hippe wijken in Austin ook een livemuziek scene, maar die moeten we nog ontdekken.

Over live muziek gesproken: twee dagen voor Kerst dachten we ons eerste avondje uit in Austin te beleven en een keer de sfeer te gaan opsnuiven in Rainey street.
Rainey street is één van de hotspots van Austin.  Deze ooit slaperige buurt is nu een straat die nooit slaapt.  De kleine gerenoveerde bungalow huisjes zijn getransformeerd tot bars en restaurants, en vormen een bijzonder contrast met op de achtergrond de moderne hoogbouw van Downtown Austin.
We hadden er helemaal zin in, maar toen we thuiskwamen om ons eerst even op te frissen troffen we een Juniper aan waar niks energie inzat.  Haar neus was warm, ze keek flauw uit haar oogjes en wilde niet van de sofa afkomen.  We maakten ons zorgen, maar besloten toch te vertrekken, we moesten ten slotte nog iets eten en zouden het dan maar niet te laat maken.  Terwijl we aperitiefden met een cocktail in een leuke Tiki bar in Rainey street, zochten we Junipers symptomen op en… sloegen een beetje in paniek.  Tijdens onze ochtendwandeling had ze stiekem wat water gedronken uit Ladybird Lake.  Wat we niet wisten was dat je daar heel goed mee moet opletten want in bepaalde periodes kan in meren met stilstaand water een zeer giftige algensoort voorkomen.  Als je hond ervan drinkt of in het meer zwemt kan hij daar heel ziek van worden, en als ze de microbe binnen hebben is het bijna altijd fataal!
We konden dus echt niet genieten van ons avondje uit en wilden gewoon zo snel mogelijk weer thuis zijn.  We aten een snelle hap bij één van de foodtrucks en haastten ons daarna in paniek naar huis… waar we een levendige en perfect gezonde Juniper aantroffen.
De dagen erna ontdekten we dat ze ’s avonds gewoon wat slaperiger is, er was dus niks aan de hand, gelukkig maar!

Ons eerste avondje uit in Austin hebben we dus nog tegoed.
Kerst was op komst.  We deden op tijd onze inkopen voor een feestmaal op Kerstdag, en op de middag van Kerstavond besloten we een bezoekje te brengen aan “Miracle on 5th Street”.

Elk jaar bij de aanloop naar Kerst, wordt de chique cocktailbar “The Eleanor” omgetoverd tot een heuse Kerstbar.
Het is even aanschuiven om binnen te geraken en de cocktails zijn prijzig, maar het is het wel waard.  De bar telt twee verdiepingen en elk stukje muur, elk hoekje, is prachtig gedecoreerd en je waant je in de vertrekken van de Kerstman himself.  Alles hangt vol decoraties, op de traptreden staat de tekst geschilderd van “I saw mommy kissing Santa Claus”, je kan een foto maken in de troon van de Kerstman en de gang naar de toiletten is versierd met lichtjes en talloze foto’s van krijsende kinderen op de schoot van de Kerstman, én de hilarische foto van een meisje dat haar middelvinger naar de camera opsteekt terwijl ze op de olijke man zijn schoot zit.
In de toiletten zelf hangen tekeningen van de akelige demon Krampus die stoute kinderen foltert.
Volgens de folklore legende ging Saint Nicholas, ook gekend als de Kerstman (Santa Claus) én Sinterklaas, want dat is natuurlijk dezelfde kerel, op de nacht van 5 december de brave kinderen belonen met walnoten, gedroogd fruit en chocolade, terwijl zijn assistent Krampus de stoute kinderen voor zijn rekening nam.  Met de jaren hebben ze de figuur aanzienlijk sympathieker gemaakt, maar de roots van Zwarte Piet (of moeten we tegenwoordig enkel Piet zeggen?) zijn dus nogal duister.

Maar goed, cocktails.  Sinds ons rumbar avontuur zijn we daar kritisch op geworden… en deze cocktails zijn absoluut goedgekeurd.  Onder het motto “eentje is geentje”, proberen we er twee verschillende. We hebben niet voor niets meer dan een uur in de rij gestaan om hier binnen te geraken. 
De drankjes zitten in geweldig leuke bekers.  Zo heeft Robbie een Kerst T-Rex beker en ik heb er eentje in de vorm van de onderkant van de Kerstman.  Als tweede nemen we allebei een “Bad Santa”, een warme drank gemaakt van havermelk, nootmuskaat, boter met kruiden in, en vooral veel rum.  Deze wordt geserveerd in een vrolijk Kerstmannenhoofd.
Lichtjes tipsy verlaten we de bar om onze hondjes gezelschap te gaan houden.  Omdat in Amerika vooral Kerstdag gevierd wordt houden we het vanavond bij spaghetti en een ouderwetse kerstfilm.

Op Kerstdag vieren we uitgebreider.
Eerst nemen we de hondjes mee voor een stevige wandeling in een stuk van de Greenbelt.
Austin heeft verschillende stukken Greenbelt, het zijn de groene longen van de stad.
Je kan er lange wandelingen doen, joggen, fietsen en in de zomer ook zwemmen want hier en daar vind je er openluchtzwembaden. 

Nadat we de hondjes hebben afgepeigerd keren we huiswaarts voor een aperitief.  We hebben voor de gelegenheid een fles bubbels gekocht en die kraken we in de tuin, want het is een Kerstdag onder de zon, het is maar liefst 28 graden buiten!
Texas staat gekend om het warm klimaat.  Ze hebben nog niet zo lang geleden eens onverwacht te maken gehad met vriesweer en sneeuw, en omdat ze er hier totaal niet op voorbereid zijn was dat een regelrechte ramp.  Ik weet niet hoe het in andere delen van de staat zat, maar Austin zat volledig zonder elektriciteit en niemand wist hoe ze met die sneeuwoverlast moesten omgaan.
Ze maken hier ook wel grapjes over hun 4 seizoenen in 1 dag.  Het kan ’s ochtends best fris zijn, grijzige lucht, een paar druppels… en dan sta je een uur later buiten in je lange broek en je regenjasje en moet je naar binnen spurten om een short en topje aan te doen.

We brengen de rest van Kerstdag door zoals het hoort: met gezelschapsspelletjes, een klassiek kerstdiner en een foute kerstfilm.
Het is onze laatste avond met Juniper en Roo en we gaan hen echt zo erg missen.

Op tweede kerstdag nemen we hen nog mee voor een laatste ochtendwandeling, ruimen we op, pakken onze spullen en rijden naar San Antonio.  We hebben twee nachten geboekt in een Airbnb in New Braunfels, een rustig stadje halverwege San Antonio en Austin.  Hier blijven we twee nachten voor we naar Zuid Austin gaan voor onze volgende housesit.

Terwijl ik deze blog afwerk, hebben we minder goed nieuws gekregen.
Lindsay en Bryan, de eigenaars van Asher en Ayla, de twee honden waarop we tijdens onze laatste week in Austin zouden passen, zijn allebei positief getest op Covid en moeten in quarantaine.
Ze zitten er enorm mee verveeld en we vinden het zelf ook erg jammer, want we hadden er erg naar uitgekeken.  Maar voor hen is het natuurlijk nog veel erger, hun vakantie valt in het water.
We hopen dat ze zich snel beter voelen, en wat onze plannen betreft?  Tja, we willen liefst in Austin logeren, maar we zullen alles even op een rijtje moeten zetten nu en flexibel moeten zijn.  Ook dat is reizen: leren omgaan met onverwachte wendingen.
We komen er wel uit!

Jullie lezen het volgende week in de volgende en waarschijnlijk laatste blog!

Ciao!

x