Klaar voor de laatste blog?  Het wordt een lange…
Maar eerst en vooral willen we jullie allemaal een gelukkig nieuwjaar wensen… dat het eindelijk een beter jaar mag worden, en een goede gezondheid voorop, want hoe cliché het ook klinkt, dat is écht de grootste rijkdom die je kan hebben.

Na het nieuws dat onze housesit niet kon doorgaan vonden we al snel een Airbnb om onze laatste week in Austin door te brengen.  Maar voor ik daarover begin eerst een klein stukje over onze tussenstop in New Braunfels, alweer zo’n pittoresk Duits stadje pal tussen Austin en San Antonio.
We hadden goeie dingen gehoord over San Antonio, en die zullen vast wel waar zijn… maar wij zijn er op een zondag naartoe gegaan en er al heel snel gaan lopen.  De Riverwalk is erg mooi, een slingerend wandelpad langs een kraakheldere rivier, bezaaid met bars en restaurantjes.  Langs het water staan prachtige bomen en ’s avonds moet het heel mooi verlicht zijn… maar we hebben de avond niet gehaald want er waren zoveel mensen dat we het al snel niet meer zo leuk vonden.  We probeerden nog een winkelstraat waar het ene na het andere Mexicaanse winkeltje dezelfde prullen verkocht, tot we echt stapelgek gedraaid waren van de zenuwachtige Mariachi muziek die overal doorheen de straten schalt.  San Antonio… waarschijnlijk de moeite op een avond in de week, maar op dit moment niet voor ons.  Snel terug naar New Braunfels, klein maar gezellig, de droomhuizen zijn er voor het uitkiezen (maar waarschijnlijk niet meteen voor ons budget), en je hebt er een aantal leuke bars, zoals The Pour Haus, waar de barkrukken schommels zijn.
Vlakbij vindt je nog de historische wijk Gruene (uitgesproken als Green).  Gruene is ook enorm toeristisch, maar het voelt heel anders aan dan San Antonio.  Met zijn mooie huizen, schattige winkeltjes, veel antiekwinkels en bars is het een terechte trekpleister.  De gekendste hotspot hier is de Gruene Hall, de oudste dancehall van Texas.  Deze danstent bestaat al sinds 1878 en er is sindsdien niet veel veranderd aan het interieur.  Gewoon een grote hal met een bar waar een bordje hangt “Cowboys welcome”, een klein podium, wat houten tafels en een grote houten dansvloer.  Op dinsdagen kan je hier terecht voor een Texas two-step dansles gevolgd door een optreden waar je die vers aangeleerde dansmoves kan oefenen.  (wij waren er niet op een dinsdag en Robbie was daar heel blij om).
In de omgeving kan je ook nog mooie wandelingen maken.  Wij deden er eentje in Landa Park.  Hier kan je wandelen onder de reusachtige eikenbomen en langs de helderste meren en riviertjes die je ooit hebt gezien. 
In de zomer kan je in deze regio ook tuben of kayaken op de Guadalupe river.  Helaas kan dat in de winter niet, hoewel de temperaturen er momenteel echt om vragen, we zijn eind december en het is overdag nog steeds minstens 25 graden!

Maar goed, op naar onze laatste week in Austin.
Onze Airbnb is een vakantiehuisje/studio in de prachtige Hyde Park wijk in het Noorden van Austin.  Pete en zijn vrouw wonen in deze mooie buurt en verhuren inmiddels maar liefst 9 Airbnb’s in de omgeving! Ze zijn ooit begonnen met eentje en intussen is dit hun fulltime job geworden.  Het doet ons weer ideeën krijgen voor de toekomst… Wie weet!
Doordat de verantwoordelijkheid om op twee hondjes te passen is weggevallen hebben we opeens wel wat meer vrijheid, en er is zoooooveel te ontdekken en te doen in deze stad!
Na twee weken in deze stad gespendeerd te hebben zijn we echt helemaal voor de bijl gegaan. 
Austin heeft alles en nog veel meer, we zijn er echt van gaan houden.
Ik weet eigenlijk niet goed waar ik moet beginnen dus ik heb besloten alles wat we hier gedaan hebben in verschillende categorieën te stoppen:

Natuur: euhm? Natuur? In de stad?  Oh jawel, die is er zeker en vast!  Zoals vermeld in de vorige blog heb je de Greenbelt in Austin, die verdeeld is onder verschillende parken.  Maar wat beschouwd wordt als de échte Greenbelt is Barton Creek Greenbelt.  Deze 12 kilometer lange strook groen begint in Zilker Park en loopt helemaal door tot wat men “The Hill of Life” noemt.  Het gebied is bosrijk en leent zich perfect om te wandelen, te mountainbiken, en als het water hoog genoeg staat, te zwemmen of te kayakken.  Je kan er verschillende lange trails doen dus je hebt het echt niet op één dag gezien, en de paden gaan van makkelijk tot ietwat uitdagend.  Je vergeet hier meteen dat je eigenlijk in een grote stad bent.  Beren en poema’s kan je hier niet verwachten, maar we zagen wel voor de eerste keer drie kardinalen. Deze prachtige felrode vogels komen voor in Noord- en Zuid Amerika. Helaas zijn ze in Europa ook gegeerd om in een kooi te stoppen omdat ze zo mooi zijn.  Daar kan mijn verstand nog altijd niet bij, iets dat zo vrij is als een vogel hoort toch niet in een kooi te zitten?  In elk geval, het was wonderlijk om ze te zien, al helemaal omdat geloofd wordt dat als je een rode kardinaal ziet, een geliefde overledene wil laten weten dat hij of zij in de buurt is.

Nog leuk om te wandelen zijn Zilker Park en de trail langs Lady Bird Lake die uiteindelijk uitkomt op The Boardwalk, een betonnen pad dat door het meer loopt.  Hier komt heel sportief Austin joggen en wandelen met of zonder honden.  Een klein stukje voorbij The Boardwalk kan je bij Epic Sup een kayak of een paddleboard huren.  Omdat we op oudjaar nog steeds vlotjes de 28 graden haalden, leek het ons een leuk idee om te gaan kayaken op de laatste dag van het jaar.  Maar omdat we al heel lang een keer wilden proberen paddleboarden besloten we een keer iets nieuws te proberen.  Een paddleboard, of sup, is een soort surfplank, maar dan breder en langer.  Je krijgt er een roeispaan bij en het is de bedoeling om eerst op je knieën op het bord te gaan zitten en vanaf het water diep genoeg is recht te gaan staan en zo verder te roeien.  We hadden het graag voor het eerst willen doen op Aruba, omdat het water daar zo uitnodigend is om in te vallen.  Maar we vonden daar geen verhuurders van sups.  Nu nodigt het donkere, ietwat naar ruikende water van Ladybird Lake iets minder uit om van je bord te vallen, dus de eerste keer rechtstaan was best wel spannend.  Ook als er wat wind opkomt of er een motorbootje voorbijkomt kan je best even weer op je knieën gaan, en dan weer rechtstaan, dat is in het begin even oefenen!  Maar je staat ervan versteld hoe stabiel je uiteindelijk op zo’n bord staat en voor je het weet is het uur om en kan je niet wachten om het nog eens te doen. 

Er zijn teveel parken om op te noemen in Austin.  Ook Mueller Lake Park is bijvoorbeeld heel mooi voor een wandeling.  Of het kleinere maar zeer verzorgde Central Park.  Of zelfs de golfterreinen die je her en der vindt.  Achter onze hoek is bijvoorbeeld een golfterrein waar de gewone man komt golfen.  Geen snobs te vinden hier, enkel mooie groene heuvels en pittoreske wandelpaadjes.  En als je iets buiten de stad rijdt, vind je nog zoveel meer groen.  Bijvoorbeeld in Bastrop, waar we de Lost Pines Trail gewandeld hebben.  Een trail van 12 kilometer door dennebossen.  Alleen is een heel groot deel van het bos helaas verwoest door een brand, dus zo prachtig als het vroeger was is het helaas niet meer, maar wel fijn om de benen nog eens flink te strekken.

Eigenaardigheden: Quirky en Weird, dat is Austin.  De inwoners zijn buitenbeentjes in Texas en daar zijn ze verdomd trots op, en terecht!  Het is dan ook geen wonder dat hier heel veel gekke dingen te zien en te doen zijn.
Zo is er bijvoorbeeld de Cathedral of Junk.  Onopvallend gelegen aan de achterkant van een klein huis in Zuid Austin, is deze kathedraal van afval het levenswerk van  Vince Hannemann.  Hij begon met het bouwen van de kathedraal in 1988, toen hij een mid-twintiger was.  Naar eigen zeggen begon hij er gewoon aan omdat hij het leuk vond, en dat vindt hij nog steeds.  Er is geen andere reden, zegt hij.  “Als ik het niet meer leuk vind, breek ik het af”.
In de kathedraal is allerlei afval verwerkt: oude grasmaaierwielen, bumpers van auto’s, ladders, flessen, potten en pannen…
Het zijn allemaal spullen die mensen hebben meegebracht voor hem, maar hij is kieskeurig, geeft hij toe.  Als iemand iets brengt en hij vindt niet dat het erin past, komt het er niet in.
De kathedraal ziet er klein uit van de buitenkant, maar als bij toverkunst is de ruimte binnen ineens veel en veel groter!
Of tenminste… dat hebben we gehoord, want helaas zijn we er zelf niet geraakt.  Om deze kathedraal te bezoeken moet je Vince even een belletje geven, en we hebben hem jammer genoeg niet kunnen bereiken.  Ik wilde er toch perse over bloggen omdat ik vind dat je dit moet zien als je kan, en omdat we onszelf op deze manier eraan kunnen herinneren het volgende keer nog eens te proberen!

Vlakbij de Cathedral of Junk vind je een speciale antiekwinkel die “Uncommon Objects” heet.  Deze winkel verkoopt alles wat je in elke andere antiekwinkel vindt, maar gaat er prat op gespecialiseerd te zijn in unieke en rare spullen.  Heel veel rare spullen hebben wij er niet gezien, op Maybelle na: een opgezette coyote met een jurk aan.  Maar het is beslist een leuke antiekwinkel waar je je ogen de kost kan geven.  Alles staat per kleur en per thema en het is zeker de moeite om rond te kijken.

Nog leuk en grappig om te doen is de Peter Pan minigolf.  Deze happy place bestaat al sinds 1948 en heeft twee verschillende parcours van 18 holes.  Oost is makkelijk, West is iets moeilijker.  Elke baan is vrolijk gedecoreerd met beelden zoals een reuze Peter Pan, een T-Rex, Captain Hook enzovoort.  Ze zijn er trots op om één van die dingen te zijn die Austin “weird” maken en houden.
In East Sixth Street kan je ook nog The Museum of the Weird bezoeken, een leuk en interessant rariteiten museum.  Vergelijkbaar met Ripley’s believe it or not maar dan leuker en kitcheriger.  Van tweekoppige kalfjes, échte mummies en gekrompen hoofden, een akelige zeemeermin, de elephant man, siamese tweelingen, elfen en bebaarde vrouwen…  schrijnende verhalen over mensen die deel uitmaakten van freakshows, creaturen op sterk water… je kan het zo gek niet bedenken.  Of je alles gelooft wat hier hangt of niet… dat… moet je zelf maar uitmaken.  Maar het is zeker en vast erg leuk om dit museum te bezoeken.

Een avondwandeling in december kan je doen langs 37th street, waar de “lights on 37th street” jaarlijks duizenden mensen lokken om naar de overdadig versierde en verlichte huizen te kijken.  De traditie begon in de jaren ’80 en gaat nog steeds verder.  Er zijn voortuinen met prachtig verlichte eenhoorns, opritten die afgezet zijn met lollypop lichtjes, er is een zoo van knuffeldieren, een lichtkoepel waar je kan hoelahoepen, door lichtjes gewurgde poppen in een boom, een kerststal van gehaakte aapjes…  supertof en heel erg Austin!

De Street Art heeft ook zo zijn eigenaardigheden.  Er is wel wat graffiti te vinden, zoals de zwarte muur waar Love from Austin opstaat binnen de lijnen van de vorm van Texas, het portret van Willie Nelson met de tekst “Willie for president” op een muur in SoCo, en nog in SoCo zowat de bekendste graffiti van de stad: “I love you so much”, rode letters op een groene muur, werd in 2010 door lokale muzikante Amy Cook op de muur van Jo’s Coffee gespoten.  De betekenis is eenvoudig, het was een liefdesverklaring aan haar vriendin die mede-eigenares is van de koffiebar.  Maar de graffiti werd opgemerkt en ging viraal.  Nu is het vaak aanschuiven geblazen om een foto te nemen met de mooie woorden, en in elke souvenirshop vind je spullen met een foto op van de graffiti.
Nog een hele bekende vind je op de hoek van Guadalupe Street en 21st Street.  Daar begroet een vriendelijke kikker elke voorbijganger met “Hi, how are you?”.  Het is een werk van singer-songwriter Daniel Johnston.  Hij tekende deze kikker voor de cover van zijn album “Hi, how are you – the unfinished album”.  Het gebouw waar hij diezelfde tekening opschilderde was vroeger een bekende platenwinkel die belangrijk was voor de muziekscène in Austin. In 1993 vroeg de eigenaar van de winkel of Johnston iets op de muur wilde schilderen.  De zanger koos voor de kikker die hij 10 jaar eerder had ontworpen en doopte hem “Jeremiah the innocent frog”.
De zanger overleed in 2019 aan een hartaanval, nadat hij jaren had gevochten tegen manische depressie en paniekaanvallen.  De burgemeester van Austin heeft 22 januari uitgeroepen als “Hi, how are you – day” om die dag stil te staan bij het belang van mentale gezondheid. 

Eten, drinken en muziek: Zoals je je wel kan inbeelden zijn de opties eindeloos, er is voor iedereen wel wat lekkers te vinden in Austin.  Of je nu zin hebt in burgers, Mexicaans, Thais, Soul Food, Italiaans…  overal is wel een lekkere hap te vinden. 
Niet zelden eten de mensen hier bij een foodtruck, want dat is hier hot en zit echt ingebakken in de cultuur.  Verspreid over heel de stad vind je pleintjes met foodtrucks, vaak heel gezellig ingericht met bankjes in het midden.  Op oudejaarsavond gingen wij bijvoorbeeld niet uit eten en hebben we ook niet thuis gekookt, maar smulden we van een superlekkere burger met frietjes bij foodtruck Plow Burger, die enkel burgers serveert van het plantaardige “Beyond Meat”.  Hoewel het bij ons ook te koop is en in de lift zit, is Beyond Meat hier écht groot.  Leonardo DiCaprio was één van de vroege investeerders van het plantaardige “vlees” en riep zijn miljoenen volgers op om de switch te maken naar vegan vlees.  Het lijkt wel te werken in Amerika, want zelfs de meest hardnekkige vleesrestaurants hebben tegenwoordig wel een Beyond versie van hun gerechten op de kaart staan.

Maar het hoeven niet altijd kant en klare vleesvervangers te zijn natuurlijk.  Zo aten wij een zalige hotdog bij Bangers, een “sausage house and beer garden” in Rainey Street.  De inrichting is Duits en ze hebben niet minder dan 101 bieren op de tap.  Je kan er een traditionele worst of hotdog eten, maar wij kiezen natuurlijk voor de vegetarische versie en die is belachelijk lekker!  Een huisgemaakte seitan worst met zongedroogde tomaatjes en kaas, topped met gerookte shiitakes, sla, tomaten en aïoli.  We hadden een vrij simpele hotdog verwacht maar we kregen een culinaire versie van het klassieke broodje worst.  Een side van frietjes of mac ’n cheese erbij en je hebt een goed laagje gelegd om de bars in Rainey Street verder te verkennen.  Bijvoorbeeld Bungalow, waar je spelletjes kan spelen in de grote beergarden, of Unbarlievable, waar je met een glas wijn van een glijbaan kan gaan.

Maar wat eten betreft mag ik één ding niet vergeten te vermelden. Austinieten zijn vooral verzot op taco’s.  Je hebt hier breakfast tacos, lunch tacos, dinner tacos en tussendoor tacos, met alle mogelijke soorten vullingen.  Ik kan je van harte de taco’s met gefrituurde avocado aanbevelen bij Torchy’s Taco’s!  Het is even oefenen om niet te hard te knoeien want je krijgt geen bestek.  Je kan er altijd naar vragen maar om echt in te blenden tussen de locals kan je ze maar beter met je handen eten.

Whiskey fanaten kunnen echte Texaanse bourbon gaan proeven bij “Still Austin”.
Robbie houdt van Whiskey, ik totaal niet, ik vind dat het naar stof smaakt.
Maar deze vond ik naar rum smaken en natuurlijk hou ik wel van rum.
Bourbon mag dan wel Amerikaanse whiskey zijn, het wordt van mais gemaakt en is totaal anders van smaak.
Wij vonden hem in elk geval heel lekker, en ook de cocktail die ik proefde met bourbon, honing en citroensap viel erg in de smaak.
Vlakbij heb je dan nog “The Austin Winery”, waar je Texaanse wijn kan proeven.  De druiven voor deze wijnen groeien in Noord Texas, in de Panhandle, waar het door de hoogte en de zeldzame regen ideaal is om wijn te verbouwen.  Je kan er een proefbordje bestellen en zo hebben we zes verschillende wijnen geproefd.  De rode was erg lekker, wat de andere wijnen betreft waren wij wilder van de wijn in Arizona.  Maar smaken verschillen natuurlijk dus ga vooral zelf proeven als je daar bent. 

Een leuke bar net buiten SoCo is “The Far Out Lounge and Stage”.  Deze bar opende in 2019 haar deuren, maar toch heeft deze plek geschiedenis.  De originele bar opende in 1908, en in 1980 was het de gekende biker bar “Beverly’s”.  Lang geleden stond Janis Joplin hier op het podium en ook Willie Nelson heeft hier videoclips opgenomen.
Vandaag kan je er terecht voor een frisse pint en buiten in de grote tuin staat een podium en verschillende foodtrucks.  De barman overtuigt ons om naar hun nieuwjaarsfeest te komen.
Omdat we toch geen plannen hebben en onze Aibnb dan wel functioneel en goed gelegen is, maar niet echt gezellig om met oudjaar thuis te blijven, trekken we dus op 31 december naar The Farout.
De bar zelf is voor de gelegenheid omgetoverd tot VIP Lounge, waar degenen met een duurder ticket gezellig dicht bij elkaar microben kunnen uitwisselen.   Wij en het andere gepeupel vieren in openlucht in de enorme tuin.  Er zijn foodtrucks, er is een marktje, een grote open tent waar de optredens zullen plaatsvinden.  En het kleine podium waar normaalgezien bands optreden is omgevormd tot fotobooth.  Er liggen wat attributen zoals brillen, boa’s en een oversized champagnefles en er staat een toestel dat foto’s maakt.  Als je je emailadres invoert krijg je de foto’s doorgemaild… maar helaas zijn die van ons nooit aangekomen, we vermoeden dat ze vergeten zijn een sd kaartje in de machine te stoppen.
De sfeer is ontspannen en doet denken aan de zomerfestivals, de temperatuur is er dan ook naar.  Het is echt leuk om oudjaar te kunnen vieren zonder jas.

Wat ook zo leuk is en zo typisch Austin is dat iedereen er hier uit kan zien zoals hij wil.  We zagen bijvoorbeeld een man die er doodnormaal uitzag, op het randje van saai, echt Jan Modaal.  En dan valt je oog opeens op zijn handen en zie je dat hij paarse nagellak draagt.  Er was geen dresscode voor dit feestje maar er lopen zoveel kleurrijk uitgedoste figuren rond, vaak met véél glitter.   
De wereld zou er zoveel kleurrijker uit zien als mensen zich wat minder zouden aantrekken van wat anderen denken. 

Maar goed, een nieuwjaarsfeest in Austin zou natuurlijk niet compleet zijn zonder livemuziek!
Allereerst krijgen we Viben & The Submersibles te zien, een populaire lokale band die z’n genre beschrijft als “Scuba Funk” of “Underwater Funk”.  Aanstekelijk, dansbaar en funky, en het klinkt behoorlijk goed.  Sinds hun doorbraak in 2019 verkopen ze concerten uit van Austin tot New York, het zou ons helemaal niet verbazen om hen ooit nog aan de andere kant van de plas tegen te komen op de grote Europese festivals.
Na dit veelbelovend voorprogramma krijgen we er nog eentje: Superfónicos is ook een lokale band met Colombiaanse roots die hun stijl omschrijft als “Colombian Funk en Caribe Soul”.  We zien hen zo op het Sfinks Festival in ons eigen Boechout staan.

Maar de kers op de taart is de hoofdact: Golden Dawn Arkestra.  Als je nog niet overtuigd bent dat Austin geweldig raar is, dan moet je dit gezien hebben!
Deze psychedelische, dromerige, over-the-top, kitschband verkoopt vlotjes zalen uit sinds 2017.  De sound klinkt als een soort van kosmische psych-rock-funk-jazz van een andere planeet, ik kan het niet anders omschrijven.  Er staat véél volk op het podium, in flamboyante kostuums, en de show is héél theatraal en spiritueel.  De in het echte leven introverte frontman Topaz McGarrigle zag in zijn tienerjaren de experimentele jazzlegende Sun Ra aan het werk en was geïnspireerd.  Naast het podium mag dit bebaard heerschap dan verlegen zijn, op het podium verandert hij in een soort van goeroe.  “Dat is het mooie aan een alter ego hebben” zegt hij “je kan iemand anders zijn voor een nacht en zeggen wat je maar wil op het podium”
Het is echter niet enkel show, de band zou niet zo populair zijn als het niet écht goed zou klinken.
Wij zien dit in elk geval wel op het hoofdpodium van Rock Werchter staan, laat maar komen Herman!

Zoals je wel merkt is de hartslag van deze stad echt live muziek.  Het is géén Nashville, niks is te vergelijken met Nashville, waar je op Music Row de ene coole bar naast de andere vindt en je de hele dag door naar geweldige countrybands kan gaan kijken.
Austin heeft zo geen straat, het nachtleven speelt zich af in verschillende buurten.
Zo heb je veel bars in Rainey Street, waarover ik al verteld heb.  Ook op SoCo vind je veel entertainment en de gekendste maar meteen ook beruchtste straat is 6th Street.  Ook wel “dirty 6th” genoemd, omdat het er nogal ruig aantoe kan gaan.  De sfeer is er wat ranzig, vergelijkbaar met Bourbon Street in New Orleans, met als verschil dat je hier ook nog een wat agressievere sfeer erbij krijgt.  Dirty 6th is vooral populair bij jongeren, en al zijn er een paar bars met live muziek die misschien de moeite waard zijn om je leven te riskeren, we hebben het op aanraden van een aantal locals maar zo gelaten.  Voor de echte goeie live muziek moet je trouwens helemaal niet in deze buurten zijn.  De beste bars hiervoor liggen meer geïsoleerd.  Zoals The Sagebrush op SoCo of The Skylark Lounge op Airport Boulevard.

Om The Skylark te vinden moet je wat moeite doen.  Als je het niet weet dan kom je hier niet, maar het is een favoriet van de locals en één van de beste en coolste plekken voor live muziek.
Ik had erover gelezen en zo zijn we er op een zondagavond terecht gekomen.
Als je aankomt op het adres zou je niet meteen denken dat hier een bar is.  Er is een andere zaak met daarnaast een parking.  Er staat een lichtreclamebord waar de meeste letters zijn afgevallen.  Waar normaal “Skylark Lounge is open” moest staan, staat nu “Sylar Lone is open”.
Als je de pijl vervolgens volgt kom je bij een gebouwtje zonder vensters dat er totaal niet uitnodigend uitziet.  De cowboy bij de deur begroet ons met “hi y’all, how y’all doin’ tonight?  Y’all gotta pay 5 dollars to see the band.  Y’all have a good time!”  (dat Zuidelijk accent is toch echt het leukste van heel de US!)
Binnen is het gebouw lang, smal en donker, beetje obscuur, met wat simpele houten tafels, rode bankjes en kitcherige rode tafellampen.
De bediening is vriendelijk en het bier koud, maar je komt hier vooral voor de muziek en daar zal je géén spijt van hebben!

De lounge is enkel open in de weekends en op zondag speelt normaalgezien de geniale band van Soul Man Sam.  Maar Sam is jammer genoeg ziek vanavond en wordt vervangen door Paul Val, een lokale Blues Rock artiest die met zijn band een steengoed optreden neerzet.
De combinatie van de sfeer van deze bar en de uitmuntende muziek doen heel erg denken aan één van die authentieke, coole bars in Frenchmen Street, New Orleans, heerlijk!

Ik hoop dat er lezers zijn die ooit naar Austin zullen gaan, het is echt fantastisch en het is weer eens iets helemaal anders dan de voor de hand liggende citytrip naar New York of San Francisco, hoewel die natuurlijk ook leuk zijn.
In elk geval, als je gaat, zoek dan zeker The Skylark Lounge op, het is enorm de moeite om er een stukje voor om te rijden of een Uber naartoe te nemen.

Ik ben nog niet klaar met de bars… we hebben ze natuurlijk niet allemaal gedaan, dat zou niet gezond zijn geweest voor de lever.  Maar op onze laatste dag, na de verplichte rompslomp van de Covid test, springen we nog even binnen bij Lala’s Little Nugget.  In deze kleine overdadig gedecoreerde bar is het het hele jaar door kerst.  De bar bestaat sinds 1972 en het verhaal gaat dat ze ooit gedecoreerd hebben voor Kerst en dat ze het teveel werk vonden om alles weer weg te halen.  Dus hebben ze het maar zo gelaten.  Verwacht kitsch, kerstslingers, warme kerstdrankjes en nog veel meer van dat gezelligs.  Een heel leuke stop en waarschijnlijk ook heel grappig om in de zomer te doen.

Zo lieve lezers, we zijn stilaan aan het einde gekomen, al hebben we er nog lang niet genoeg van.  Terwijl ik deze blog online gooi, gaan we de laatste nacht in hier.  Morgen rijden we naar Houston, om van daaruit weer naar huis te vliegen.
De laatste maanden waren wonderlijk.  We hebben zoveel moois gezien, zoveel spannende dingen meegemaakt…  de witte stranden van Aruba, springende walvissen aan de Californische kust, buitenaardse schoonheid in Joshua Tree, versteend hout in Arizona, beren, canyons, eindeloze wandelingen door ongezien mooie natuur…  Wat is Amerika divers en boeiend en prachtig!  Het is nog zoveel magischer dan we ooit hadden kunnen denken en het imago dat er in Europa van wordt geschetst klopt volgens ons totaal niet!  De gemiddelde Amerikaan buiten de steden is hartelijk, geïnteresseerd en goedlachs, op de meeste plaatsen is geen spatje vervuiling te zien (waarschijnlijk door de torenhoge boetes die eraan vasthangen), en in tegenstelling tot wat ze ons doen geloven in Europa is de gemiddelde Amerikaan zich veel meer bewust van de klimaatcrisis dan de gemiddelde Europeaan. 
We hebben niets dan positieve ervaringen opgedaan: hippe steden, bizarre plekken, spookstadjes, ontzettend vriendelijke mensen en bovenal waanzinnig prachtige en uitgestrekte natuur…
We zijn helemaal gewonnen en hopen nog vaak terug te kunnen komen.
Als er één gevoel is waarmee we deze reis afsluiten is het wel dankbaarheid.  We zijn ontzettend dankbaar dat we dit hebben kunnen en durven doen, dat we niet hebben gewacht tot morgen, dat we van die vrijheid hebben mogen proeven en al dat moois hebben mogen zien…

Is dit dan het definitief einde van deze blogsite?  Nee hoor!

Zoals jullie misschien (of misschien ook niet) weten, is het de bedoeling om een volledig sabbatjaar te nemen.  We gaan nu terug naar huis voor een blij weerzien met onze poes Pixie, onze familie en vrienden en als alles goed gaat vertrekken we weer tegen eind februari. 
Het plan?  Geen natuurlijk!

Of misschien wel een beetje.  Het idee is om het tweede deel van de reis met onze eigen wagen te doen, meer housesits te doen, trager te reizen.
Afhankelijk van hoe vrij we zullen zijn dankzij die stomme pandemie, zou het Zuid Europa kunnen worden (Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië…) of eerder Engeland, Wales, Schotland, Ierland…

Zoals altijd: we zien wel!

Ik wil jullie bedanken omdat jullie al lezend mee met ons op avontuur zijn geweest.
Het was zoals steeds een genoegen om te schrijven.

Take care y’all!

Ciao!

x