Dag lieve lezers, we beginnen er weer aan!
Het was leuk om weer even in eigen land te zijn, familie en vrienden te zien, gezellig thuis te chillen met onze poes Pixie… maar naarmate de tijd verstreek begon het toch weer flink te kriebelen om weer te vertrekken. 
Dat we toch niet zuidwaarts zouden trekken zoals eerst gedacht, dat stond al vast. 
Deze keer was het zelfs een veel minder zonnige bestemming die ons trok.
Het land van meren en legendes… het tot de verbeelding sprekende Schotland!

De makkelijkste manier om naar Schotland te reizen met je eigen auto is met een DFDS ferry.
De boot vertrekt dagelijks vanuit Ijmuiden bij Amsterdam en vaart naar Newcastle-upon-Tyne, in het noordoosten van Engeland en op minder dan 2 uur rijden van de Schotse grens.
Het is ook nog eens best leuk om met de boot te gaan,  er is genoeg entertainment aan boord, je kan er lekker eten, en het grootste deel van de reis leg je al slapend af, want vertrekken doe je in de vroege avond en je komt ’s ochtends aan in Engeland.  Bij het zien van de kleine kajuit met het smalle stapelbed hadden we niet meteen verwacht goed uitgeslapen aan te komen, maar dat viel reuzegoed mee.  Door de golven op zee word je zo in slaap gewiegd.

We hebben een tweetal maanden de tijd om door Schotland te reizen, slow travel, zoals we het graag hebben, geen vaste route, geen vaste plannen… we zien wel.
Maar één ding ligt wel vast: onze eerste housesit in Edinburgh.
Om 15u30 worden we verwacht bij Abi en haar jonge Bull Terriër Toby, waar we een weekje voor zullen zorgen. 

Op weg naar Edinburgh stoppen we bij Alnwick Castle in Northumberland.
Dit kasteel deed dienst als Hogwarts in de eerste twee Harry Potter films en wordt sindsdien druk bezocht door fans.  Jammer genoeg is het kasteel momenteel gesloten voor renovaties. 
De locaties zien waar Madam Hooch vlieglessen gaf aan de eerstejaars, waar Harry, Ron en Hermione het pad namen richting Hagrid’s hut en waar Ron en Harry de vliegende auto van de Weasley’s deden crashen krijgen we vandaag dus helaas niet te zien.  Weeral een reden om nog eens terug te komen!
We rijden daarna nog langs het imposante Bamburgh Castle, prachtig gelegen langs de kust, maar beseffen daar aangekomen dat we niet genoeg tijd meer hebben om het te bezoeken.  Jammer, want het ziet er zeer de moeite uit, maar we gaan er vanuit dat we tijdens deze reis nog wel wat kastelen zullen tegenkomen.

Op naar Edinburgh dan.  Abi woont in de wijk Leith, volgens TimeOut magazine één van de coolste buurten ter wereld.  Ooit was Leith de voornaamste handelshaven van Schotland, vandaag is het één van de meest gegeerde buurten in Edinburgh om te wonen.
Het industriële karakter van weleer heeft de wijk allang niet meer.  Leith is vandaag vooral trendy en levendig.
Het barst van de toffe pubs, terrasjes aan het water, winkeltjes vol eigenaardigheden en eigentijdse restaurantjes.  Het centrum van Edinburgh bereik je makkelijk met het openbaar vervoer, of nog beter, met een wandeling van een 50-tal minuten.  Vlakbij ligt ook de Royal Yacht Brittania, het voormalige jacht van de Britse koninklijke familie.  Het schip voer tussen  1953 en 1997 en bracht daarbij 696 bezoeken aan buitenlandse bestemmingen.  In 1981 gebruikten Charles en Diana het voor hun huwelijksreis. Vandaag doet het dienst als museum en is het een drukbezochte toeristische attractie.  Maar met Toby kunnen we het jammer genoeg niet bezoeken, en omdat de omgeving rond het schip is afgezet voor nieuwsgierige blikken, kan je het “bescheiden bootje” enkel van heel ver zien liggen.

Ons idee om Edinburgh te ontdekken tijdens deze housesit hadden we verkeerd ingeschat.
Toby is echt een schat van een hond, maar naast het feit dat hij net een kleuter met adhd is, is hij ook echt een fulltime job, én houdt hij helemaal niet van de stad!
We leggen ons erbij neer dat deze eerste 6 dagen in het teken zullen staan van Toby, en boeken nog een paar nachten in een hotel om na deze housesit op ons eigen tempo de stad te kunnen verkennen, want Edinburgh ziet er héél veelbelovend uit!
Maar eerst terug naar Toby:

Bull Terriërs worden wel eens de clowns van alle hondenrassen genoemd, omdat ze zo’n rare kuren kunnen krijgen.  Als je een nar in huis wil die je aan het lachen kan maken, is dit ras een prima keuze!  Bullies staan ook gekend om hun intelligentie en hun uitzonderlijk lief en aanhankelijk karakter. 
Dat klopt volledig, maar doordat ze zo gesteld zijn op mensen, kampen ze ook wel met enorme verlatingsangst, daarom is zonder hem ergens naartoe gaan echt niet zo’n goed idee.
Dus gaat hij overal met ons mee, en met dit ras heb je veel bekijks en heel vaak een babbel.

De reacties lopen erg uiteen: het overgrote deel van de mensen is heel enthousiast, ze spreken je aan en roepen uit dat hij zo knap is en dat je deze honden zo weinig ziet, vragen zijn naam en zeggen nogmaals dat hij zo knap is… 
behalve die ene vriendelijke meneer die hem niet zo knap vond, hij aaide hem en zei “you’re ugly but you’re nice!” 
Dat kan Toby helemaal niets schelen, hij is allang blij als hij geaaid wordt door vreemden.
Bij Portobello Beach sprong een vrouw spontaan van haar fiets omdat ze hem wilde aaien.  Ze had ooit ook een Bully gehad en benadrukte dat het zo’n lieve honden zijn, ondanks hun stoere, wat brute uiterlijk.  En dan komen we bij die andere soort reacties: er zijn ook mensen die met een grote boog om Toby heen lopen terwijl ze angstig of soms zelfs boos naar hem kijken.  Dat is zo jammer want hij is zo ontzettend vriendelijk en wil het liefst iedereen gedag zeggen.  Toby maakt geen onderscheid, hij vindt elke mens en elke hond even geweldig! 

Maar zo sterk als hij fysiek is, zo sterk is ook zijn persoonlijkheid.  Hij kan ontzettend koppig zijn en als hij geen zin heeft om ergens naartoe te gaan, blijft hij gewoon staan.
Zo hebben we één keer geprobeerd met hem naar het centrum van Edinburgh te gaan.  Robbie zat bij de kapper en ik sloeg een figuur toen ik met hem langs een overvol plein liep waar mensen van het zonnetje zaten te genieten.  Toby vond de drukte maar niks en bleef staan, ging liggen, wilde geen centimeter meer verder.  Ik kon proberen wat ik wilde, meneer bewoog niks meer.  Hij is ook niet meteen van het formaat dat je zomaar even oppakt, dus daar stond ik dan.
En al die mensen maar lachen!  Ik voelde me op dat moment zo’n clown, terwijl hij toch zeker de grootste clown van ons twee was!
Nee, de stad is niks voor Toby, dus wandelen doen we langs het water in Leith, of we gaan naar het strand want dat vindt hij het allerleukst.  Je vindt veel stranden aan de rand van de stad, een leuke plek is bijvoorbeeld Portobello Beach, of Cramond Beach, waar je bij laagtij naar Cramond Island kan wandelen.  Zéér de moeite om te doen, maar zorg wel dat je weet om hoe laat het vloed wordt, want er komen vaak mensen vast te zitten op het eiland!
Voor een ander stukje natuur middenin de stad kan je naar Holyrood Park.  Vergis je niet, dit is geen gewoon stadspark.  Holyrood Park bevat met zijn 260 hectare vele heuvels, meren, kliffen en wilde landschappen.  Het park hoort bij het paleis van Holyroodhouse, de officiële Schotse residentie van de Britse koninklijke familie.  Je kan er fantastisch wandelen en honden hebben een zee van ruimte om los te lopen.  Een must als je er de benen voor hebt is de klim naar het hoogste punt.  Arthur’s Seat ligt zo’n 250 meter boven de zeespiegel en werd door schrijver Robert Louis Stevenson beschreven als “een heuvel voor de omvang, een berg vanwege zijn gedurfde ontwerp”.

De met gras begroeide heuvel is eigenlijk een eeuwenoude vulkaan en niemand weet echt waaraan hij zijn naam dankt… maar volgens sommigen zou het de plaats zijn waar het mythische Camelot misschien zou gestaan hebben…
In elk geval: het is een pittige klim naar de top, maar het zicht daarboven is fenomenaal!
Onderweg kom je veel mensen tegen, maar boven heeft iedereen een zee van ruimte om van het 360° uitzicht over de stad te genieten.  Ga op een heldere dag en vergeet zeker geen wandelschoenen aan te doen.  Oh en: hou er rekening mee dat er het hele jaar door héél veel wind staat daarboven!  Dus kleed je erop en ga niet staan poseren op één been nabij de rand 😉

Nadat we afscheid hebben genomen van Toby is het tijd om Edinburgh écht te gaan ontdekken.
En dat er veel te veel te zien en te beleven valt voor één citytrip, dat is zeker…
Als ik hier verderga wordt deze blog veel te lang,

Dus… tot de volgende blog!

Ciao!

x