Eilean a’ Cheó… the island of the mist…
Beter gekend als The Isle of Skye.
3 volle dagen hadden we, en wat waren die veel en veel te kort.  Onze eerste dag op Skye besteedden we met alle plezier aan lammetje Marc (zie vorige blog).  Ter info: Lynn van Lotus Hearts Sanctuary, liet ons inmiddels weten dat ze de naam lichtjes heeft aangepast om beter bij de namen van de andere dieren te passen.  Marco is het geworden, maar voor ons blijft het natuurlijk Marc, schreef ze.  What’s in a name?  Het belangrijkste is dat hij het prima stelt.  De dierenarts is inmiddels langsgeweest en heeft hem volledig gezond verklaard.  Marc slaapt voorlopig ’s nachts in een fleece dekentje bij Lynn in huis, want op zijn tweede levensdag probeerde hij al uit zijn box te springen!  Sterk kereltje!  Inmiddels is hij al te volgen op de Instagram, Facebook en TikTok van Lotus Hearts Sanctuary!  Door de eerste post die Lynn plaatste kwamen we trouwens te weten dat de dag dat we het lammetje naar haar toe brachten, net de verjaardag van haar overleden papa was.  Ze moet ongetwijfeld een zware dag gehad hebben en dan kwam daar ineens die afleiding in een wollig wit jasje.  Alsof haar papa haar een teken wilde sturen op een moeilijke dag en hij dit via ons heeft gedaan onder de vorm van een lammetje dat de naam kreeg van mijn papa. 

Maar even terug naar Skye…  wat hadden we graag langer gebleven.  En aanvankelijk waren we van plan ons verblijf te verlengen, tot we beseften hoeveel we nog te ontdekken hebben in Schotland.
We laten Skye dus achter met nog heel veel honger, we zijn de afgelopen dagen omvergeblazen door de natuurlijke schoonheid van dit eiland.  Als je maar twee weken vakantie hebt en je wil graag een keer naar Schotland: ga naar Skye!  Je kan er die twee weken makkelijk vullen en je zal versteld staan van de prachtige natuur.  Het eiland vat perfect samen wat Schotland te bieden heeft. Vermijd misschien wel het hoogseizoen en de schoolvakanties, want je bent nooit de enige die oog heeft voor natuurschoon.

Ik had het in de vorige blog al over de mystieke en vreemde Fairy Glen.  Maar Skye heeft nog meer met elfen.  Zo is er de Fairy Bridge: een klein, vrij onopvallend bruggetje over een smal riviertje.  De legende gaat dat eeuwen geleden een leider van de MacLeod clan verliefd werd op een mooie elfenprinses.  Ze mocht met hem trouwen, op voorwaarde dat ze definitief zou terugkeren naar de elfenwereld wanneer ze zou worden teruggeroepen.  Ze namen de bluts met de buil en leefden jaren dolgelukkig samen.  Tot kort na de geboorte van hun zoon de elfenroep weerklonk en de prinses terug moest naar het andere rijk.  Haar man begeleide haar tot bij de brug, waar ze gedwongen werden om definitief afscheid van elkaar te nemen.  De elfenprinses gaf hem een zijden doek cadeau, de elfenvlag.  Deze zou een talisman zijn voor bescherming en geluk.  De elfenvlag is nog steeds in het bezit van de MacLeod Clan en wordt tot op de dag van vandaag bewaard in Dunvegan Castle.

Dan heb je nog de Fairy Pools.  Een mooie wandeling vanuit Glenbrittle brengt je langs verschillende kristalheldere natuurlijke poeltjes, gevoed door een reeks kleine watervallen die ontspringen in het Cuillin gebergte.  Het is een prachtig en spectaculair zicht, maar je moet met enkele dingen rekening houden: ga enkel bij mooi weer, dan reflecteert de zon in het water en komt het natuurlijke aquamarijn van het water het best naar boven.  Ook is de wandeling bij zware regenval veel moeilijker, want je moet op een paar punten een klein riviertje oversteken.  Als het droog is, is dit prima te doen door de stepping stones in het water.
Tweede punt en heel belangrijk als je de magie wil voelen: ga vroeg!  De Fairy Pools zijn prachtig en dus ook zeer geliefd bij andere toeristen.  Maar de meeste andere toeristen komen hier tussen 10u en 15u, dus als je dat voor kan zijn heb je de pools voor jou alleen.  Wij zagen de eerste andere mensen pas op onze terugweg en de magie van de plek was meteen heel wat minder.

En dan nu de legende: er wordt gezegd dat de Fairy Pools Selkies aantrekken.  En wat zijn Selkies?
Een Selkie is een mytisch wezen uit de Schotse, Ierse en Ijslandse mythologie.  Het zijn grote zeehonden die ’s nachts op het land hun huid kunnen afwerpen en dan de gedaante van een aantrekkelijk menselijk wezen aannemen.  Dit kunnen zowel mannen als vrouwen zijn.  Mannelijke Selkies zouden een sterke aantrekkingskracht uitoefenen op vrouwen die ontevreden zijn met hun leven.  Als zo’n vrouw 7 tranen in zee huilt, zal een Selkie in haar leven komen.
Vrouwelijke Selkies moeten vooral oppassen voor mannen die verliefd op hen worden.  Zodra zo’n man de zeehondenhuid van de Selkie vindt en hem steelt, kan ze niet anders dan haar trouw beloven en kan ze niet meer terug naar de zee waar ze thuishoort.  Ze zal de perfecte echtgenote zijn voor haar man, maar als ze er in slaagt haar huid terug te vinden, of haar man kan overtuigen hem terug te geven, zal ze meteen terug naar zee gaan en nooit meer terugkeren.
In verhalen afkomstig van de Shetlandeilanden, lokken Selkies soms mensen bewust de zee in.  Deze mensen keren nooit meer terug.
De link met de Fairy Pools is dat de Selkies die hun huid hebben afgeworpen, bij volle maan komen baden in de poeltjes.  Heerlijk toch hé, die folklore!

Nog een bijzonder plekje op Skye is Coral Beach, één van de zeldzame mooie strandjes op Skye.
Je komt er enkel te voet, na een aangename wandeling van ongeveer 2,5 km wandel je zo op het mooie witte strandje aan de azuurblauwe zee.  Lang werd gedacht dat het strand bestond uit kleine stukjes koraal, vandaar de naam.  Maar het zijn eigenlijk kleine stukjes gefossiliseerd zeewier.  Het strandje is omzoomd door groene heuvels en het is absoluut een fraai zicht. 

Over fossielen gesproken: in Bearreaig Bay kan je er wel wat vinden.  Je moet er alleen wat voor over hebben, want de weg ernaartoe is een steile en uiterst oncomfortabele afdaling van zo’n 300 meter.  Eens aangekomen op het strand liggen daar alleen maar hele grote keien dus dat loopt ook helemaal niet makkelijk, en op de grasheuvels moet je opletten voor teken (hebben we ondervonden!).
Robbie wilde zo graag een fossiel van een ammoniet vinden.  Een ammoniet was in de prehistorie een onderklasse van de inktvis en leefde in een soort van slakkenhuis.  Het dier stierf zo’n 65 miljoen jaar geleden uit en de meeste fossielen die je kan vinden zijn ammonieten.  Hier op Bearreaig Bay heb je goede kans om een mooi exemplaar te vinden.  Er zijn er te zien in de rotsen, maar de regel is dat je ze niet zelf mag uithakken. Als ze los op de grond liggen mag je ze gewoon meenemen.
Na 2 uur zoeken had Robbie nog steeds geen ammoniet en dus besloot hij terug naar mij toe te komen.  (Ik zat intussen in het gras , blijkbaar teken te verzamelen)
Op die weg terug vond hij ineens een enorme kei met daarin: een gigantisch ammoniet fossiel! 
Echt een prachtexemplaar, maar de steen woog bijna 20kg en we moesten de 300 meter nog naar boven op die steile helling.  Het is uiteindelijk gelukt, het zou te zonde zijn geweest om de steen te laten liggen.  Nu moeten we thuis nog kijken of we iemand kunnen vinden die de ammoniet er mooi kan uitkrijgen, en dan hebben we wel een heel mooi aandenken!

Maar er is nog meer…  Met maar liefst 15% van alle mid-Jurassic ontdekkingen ter wereld, wordt Skye weleens het “Dinosaur Island” van Schotland genoemd.  165 miljoen jaar geleden was het eiland nog deel van de enorme landmassa Laurentia, waartoe ook Noord Amerika behoorde.  In de periode die daarop volgde scheurden er stukken land af die richting het huidige Europa afdreven. En zo is het dat op Skye pootafdrukken worden gevonden van dezelfde dino’s die bijvoorbeeld ook in Wyoming – USA gevonden worden. Best fascinerend allemaal!
In het noorden van het eiland, meerbepaald in Staffin, vind je een piepklein museum waar je alles kan lezen over het onderwerp.  Jammer genoeg hadden wij het idee om het op een regenachtige zondag te bezoeken.  Op hun website stond dat het open zou zijn, maar daar toegekomen vonden we een papier aan de deur waarop stond dat het in het weekend gesloten was.  Eén van de weinige nadelen van buiten het seizoen te reizen.  Maar de rit is gelukkig niet voor niets geweest.  Op het nabijgelegen strand An Corran Beach, zijn nog een aantal echte pootafdrukken te bewonderen.  Ze werden in 2001 ontdekt door wandelaars, en wetenschappers bevestigden vervolgens dat dit wel degelijk pootafdrukken zijn die zeker 170 miljoen jaar oud zijn.  Er staat een infobord maar niemand vertelt je waar je ze precies kan vinden, dus je moet echt op ontdekking gaan.  Het is belangrijk dat je bij laagtij gaat, en dat je voorzichtig bent, want de rotsen zijn spekglad.  Maar eens je zo’n afdruk hebt gezien, sta je echt versteld!  De afdrukken zijn van Theropoda, een vleesetende groep dinosauriërs waartoe ook de T-Rex behoorde.  Echt imposant!  Leuk weetje: ook de vogels die we vandaag kennen, waaronder kippen, behoren tot de Theropoda! 
Vlakbij is Kilt Rock nog een leuke stop.  Deze rotsformatie lijkt op de plooien in een kilt en dankt zijn naam daar dus aan.  Je kan er niet wandelen, er is enkel een uitzichtpunt waar je uitkijkt op de rotsen en de Mealt Falls, een waterval die 55 meter diep in zee stort.   

Ik kan blijven vertellen over Skye en er zijn nog heel veel dingen die we nog niet ontdekt hebben, of waar we simpelweg de tijd niet meer voor hadden.  Maar “The Old Man of Storr” ga ik jullie niet onthouden.  Het is één van de meest gefotografeerde landschappen ter wereld en je kan van ver zien waarom.  The Storr is een grote heuvel op het Trotternisch Peninsula.  De heuvel heeft zich gevormd door aardverschuivingen.  De oude man waar het om gaat is een grote, puntige staande steenformatie die je van mijlenver kan zien.  Natuurlijk hangt ook hier weer een folkloreverhaal aan vast.  De steen zou de duim van een reus zijn die hier stierf en begraven werd onder de rotsen.
Er leidt een wandeling van zo’n 3,5 kilometer naartoe, maar laat je niet misleiden door die korte afstand, het is een pittige klim, zeker haalbaar, maar pittig.  Veel mensen wandelen tot bij de oude man en keren dan terug, maar als je dan toch zo hoog bent geraakt, is het aan te raden nog een beetje hoger te wandelen.  Als je nog een halve kilometer verdergaat, kom je uiteindelijk op een rots te staan vanwaar je een fantastisch uitzicht hebt op The Old Man of Storr, de groene heuvels en de zee.  De laatste meters zijn even behoorlijk puffen maar eens boven zie je dat het het meer dan waard is geweest.  Je weet dan ook dat de weg terug naar beneden een makkie wordt!
Er ligt nog hier en daar een heel klein beetje sneeuw, dus we maken meteen van de gelegenheid gebruik om een piepklein sneeuwmannetje te maken 😊

Op onze laatste dag op Skye hebben we weer een klein gelukje. 
De prachtige highland koeien, hier “hairy coo’s” genoemd, zien we geregeld in weiden staan grazen.
Schapen lopen overal kriskras over de weg, en ik zei op een gegeven moment tegen Robbie: “ik zou graag zo’n hairy coo op de weg zien lopen.”  Nog geen twee minuten later liep daar plots een hele kudde over de weg!  Dit was wel heel toevallig (maar toeval bestaat natuurlijk niet).
Prachtig haar hebben ze, om jaloers van te worden!

We reizen via de brug terug het vasteland op.  We passeren Eilean Donan Castle, zowat het meest gefotografeerde kasteel van Schotland, maar wij hebben vandaag geen ideaal fotografieweer dus het levert een vrij kleurloos plaatje op.
Terwijl we overwegen om het kasteel te bezoeken zien we dat er twee bussen vol Chinese toeristen de parking oprijden… we hebben geen zin in eindeloos geschuifel binnen in het kasteel dus we laten het maar zo en rijden verder naar Fort William, waar we een weekje zullen blijven.

We hebben een ganse maand geluk gehad met het weer, maar op onze eerste dag in Fort William regent het katten en honden.  Het is alsof alles wat er afgelopen maand niet is uitgevallen nu allemaal in één keer uit de hemel valt.  Dit is echt geen weer om te wandelen, en we zitten net in de omgeving van Glencoe, een regio die alweer gekend staat om de prachtige natuur en de eindeloze wandelmogelijkheden.

We besluiten een gokje te wagen om te kijken of we nog meekunnen op de Jacobite.
De Jacobite is een stoomtrein die sinds 1984 een traject van 66 mijl aflegt tussen Fort William en Mallaig.  De route wordt één van de mooiste treinritten ter wereld genoemd.
Maar alsof meerijden met zo’n prachtige stoomtrein nog niet bijzonder genoeg is, is de reden dat de meeste mensen deze rit boeken het feit dat dit eigenlijk de echte Hogwarts Express is!
Je weet wel, de trein die tovenaarsleerlingen naar de coolste school ter wereld brengt.
In de verhalen vertrekt de stoomtrein op perron 9 ¾ in station Kings Cross in Londen (ook dat perron kan je daar echt bezoeken en een foto maken bij de bagagetrolley die net half door de muur gaat).
Maar hier vertrekt de trein dus vanuit Fort William, op een perron met een normaal nummer.
De trein die gebruikt werd om te filmen is niet helemaal dezelfde, maar wel een lookalike, en hij werd gemaakt door het bedrijf dat de Jacobite heeft gemaakt.  De echte locomotief kan je bewonderen in de Studio’s in Londen.
Maar hij reed tijdens het filmen echter wel dezelfde route.  Fans zullen ongetwijfeld het iconische beeld van het Glenfinnan viaduct herkennen uit de films.

Normaal moet je je plekje op de trein lang van tevoren reserveren, maar er wordt steeds een wagon vrijgehouden voor mensen die last minute nog meewillen.  Je kan dan op de dag zelf gewoon op tijd naar het station gaan en aanschuiven.  Er zijn 20 tickets te koop en als je bij de eerste 20 mensen bent, ben je erbij.  We hebben denk ik geluk dat het nog geen hoogseizoen is, want voor ons staat maar 1 koppeltje, dus we kunnen mee!

De trein vertrekt ’s ochtends om 10u in Fort William, komt om 12u20 aan in Mallaig, waar een paar pubs zijn om te lunchen, en vertrekt om 14u10 weer terug naar Fort William.  Je zit dus eigenlijk gewoon een hele dag op de trein, maar toch is het een hele beleving.  Ondanks het rotslechte weer is het een prachtige rit, en wanneer de trein traag over het beroemde Glennfinnan Viaduct rijdt en daar wat extra stoom maakt om de honderden mensen die in de berm staan te kijken blij te maken… dat is kippenvel.   Net als in de verhalen komt er een karretje langs dat chocolade kikkers met een tovenaarskaart bij om te verzamelen verkoopt, en natuurlijk ook smekkies in alle smaken, inclusief snotsmaak, wormsmaak en oorsmeersmaak!
De trein zit natuurlijk vol met mensen die van Harry Potter houden.  In onze wagon zit een koppel met Gryffindor sjaals aan en een hond die Harry heet en een Gryffyndor das draagt.  Niemand zit hier verveeld op een smartphone of Ipad te scrollen, iedereen kijkt geboeid naar buiten en is opgewonden omdat we allemaal het gevoel hebben dat deze trein ons echt naar Hogwarts gaat brengen.  De rit met de Jacobite is een dagvullende activiteit, en zeker een aanrader.  Het is een beleving, en niet enkel voor Harry Potter fans.  Als je op voorhand boekt kan je kiezen uit verschillende prijsklassen, van het standaardticket, tot een peperduur luxe compartiment in Harry Potter stijl.  We kunnen je vertellen dat de standaardklasse zeker comfortabel en spectaculair genoeg is, we hebben de luxe compartimenten gezien en denken niet dat ze hun geld waard zijn.  De magie hangt echt over heel de trein.

Zo lieve lezers, terwijl ik dit post is het slechte weer alweer wat gebeterd en genieten we volop van alles wat Glencoe te bieden heeft.  Maar jullie horen me al aankomen: dat is voor de volgende keer!

Ciao!

x