“ Neem een goed boek mee en installeer je voor een paar uur op het witte zand.  Puur genieten!
Dit moet ook een fantastische plek zijn om te wildkamperen, iets wat in Schotland bijna overal mag.
Er zijn nog meer van dit soort plekken, Mull is echt een ontdek-eiland.

Maar we gaan alweer verder, nog niet helemaal weg van Mull, want we varen door naar het kleine eilandje Iona, waar we nog 2 nachten blijven voor we weer naar het vasteland gaan.
Wordt vervolgd! “

Bovenstaande dateert alweer van 8 April, meteen ook Debbie haar laatste blog geschreven vanuit het wonderlijke Schotland. Twee dagen later zouden we dat verschrikkelijk telefoontje krijgen tijdens ons verblijf op Iona. We kwamen net terug van een heerlijke wandeling op het strand en hadden ons genesteld voor de open haard in de lobby van ons hotel. Om daar te wachten tot het tijd was om de ferry te nemen om weer verder te reizen. Het ging helemaal niet goed met Rudi (Debbies stiefpapa) vertelde haar mama Rita aan de andere kant van de lijn in België. Dit soort telefoontjes krijgt niemand graag, en op dat moment wil je maar 1 ding en dat is bij de mensen zijn die je op dat moment nodig hebben. Zonder te twijfelen hebben we onze volgende bestemming geannuleerd en onze terugreis vervroegd… Het waren vreselijk lange uren, maar net geen 36u later stonden we terug in België … voorbereid op het ergste.

In eerste instantie leek alles nog mee te vallen, Rudi zei zelf nog “ waarom zedde golle na eigenlijk naar huis gekomen”? Diegene die hem kennen horen zijn woorden vast  in hun hoofd. Rudi was zo, nooit vol zelf medelijden, integendeel, hij deed zich steeds sterker voor dan hij eigenlijk was, om anderen te sparen van “zijn miserie” (ook zijn woorden). 

Maar al snel hadden we door dat het echt niet goed zat … Hij kreeg morfine om de ondraagelijke pijn te verzachten, en na een tijdje werd ook beslist om de behandeling van zijn tumoren helemaal stop te zetten. Rudi wilde de laatste kostbare tijd die hij nog had thuis doorbrengen, in zijn vertrouwde omgeving en bij de mensen die hem nauw aan het hart lagen. Jammer genoeg was die tijd veel korter dan hij en iedereen rondom hem ooit had durven denken … op 8 mei heeft ook deze krachtpatser de strijd moeten opgeven, omgeven door zijn vrouw, zijn kinderen en kleinkinderen en zijn broer, zussen en schoonbroers, zoals hij het heeft gewild.

Rudi, ik weet dat één van onze laatste gesprekken heel moeilijk voor je is geweest, maar ik hoop ook dat het je de kracht en de moed heeft gegeven om te geloven dat niets in dit leven eindig is. Je teken van je aanwezigheid dat je ons hebt nagelaten is alvast een enorme steun geweest voor iedereen die erin gelooft. Ooit zien we je terug, tot dan moeten we je missen, en geloof me je wordt gemist, elke dag…

De zin om te reizen was ons even ontnomen, er waren even belangrijkere zaken aan de orde. We vonden het belangrijk om er te zijn voor Rita, die er plots alleen voorstond. Hoewel gelukkig ook de kinderen van Rudi altijd klaar stonden, en nog steeds staan, voor haar. Bovendien is Rita een hele sterke vrouw, met haar oneindige positiviteit en gevoel voor humor weet ook zij op haar manier om te gaan met dit enorm verlies.

Beter dan thuis te zitten treuren was dit dan ook het moment om onze spaarrekening wat aan te vullen, dus gingen we op zoek naar een tijdelijke opdracht. Waar het tijdens COVID nog een hele opgave was om aan tijdelijke opdrachten te geraken, was er nu keuze te over. Van loketmedewerker bij een bank, of assistente bij een bedrijf dat elektrische voertuigen verkoopt tot onderhoudsmedewerker van zwemvijvers, alles heeft de revue gepasseerd en elke dag kregen we beide tientallen aanbiedingen. Binnen de week na de start van onze zoektocht konden we aan de slag. Debbie als administratief bediende bij Waaslandia, een bedrijf dat hoofdzakelijk werkt in opdracht van De Lijn, en ikzelf bij Anglo Eastern, als planner van het personeel op bulkschepen. We hadden afgesproken te blijven tot eind September, met het idee om dan richting Portugal en Spanje te rijden om daar ons avontuur verder te zetten…

Maar toen was er Sam en haar Facebook post … Sam hebben we leren kennen tijdens ons vrijwilligerswerk bij C.A.R.E. in Zuid-Afrika. Een Britse die verzeild was geraakt in Zuid-Afrika en het daar zo naar haar zin had dat ze besloten heeft om er iets te kopen en er zich permanent te vestigen.

Maar niet zomaar in een huisje in één of ander afgelegen dorp, nee, in haar Facebook bericht kondigde ze aan dat ze een farm had gekocht, mét ruimte voor opvang van dieren in nood en de nodige vrijwilligers om voor die dieren te zorgen. Wie ons dan weer kent, weet dat de woorden “dieren in nood” voldoende zijn om onze volle aandacht te krijgen. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat Portugal en Spanje even op de lange baan werden geschoven en wij op dinsdag 4 oktober richting Zuid-Afrika vertrekken… en deze keer niet met zijn tweetjes, maar meer daarover wat verder in deze blog…

Het project dat we gaan ondersteunen heet ARRC, wat staat voor Animal Relief for Rural Communities. Dit project focust zich op het welzijn van de dieren in de lokale gemeenschappen. Denk daarbij aan alles wat als huis- of boerderij dier gehouden kan worden door mensen. Een grote focus ligt hierbij op de honden die binnen die gemeenschappen leven. Zuid-Afrikanen zien doorgaans wel graag honden, alleen hebben ze niet altijd de middelen om goed voor hun viervoeters te zorgen. Leibanden gemaakt uit ijzerdraad zijn geen uitzondering hier, en geld voor ontworming of chirurgische ingrepen is er vaak al helemaal niet. Het idee is de levensomstandigheden van deze dieren te verbeteren door middel van duurzame ondersteuning in de gemeenschap zelf. Ze gaan dus gratis honden vaccineren, op voorwaarde dat de leiband uit ijzerdraad wordt vervangen door gedoneerde leibanden. Of dat ze een dure chirurgische ingreep laten uitvoeren, op voorwaarde dat het teefje dat al 10 nestjes heeft gehad gesteriliseerd wordt. Een vertrouwensband opbouwen met de mensen uit die gemeenschappen is daarbij cruciaal. Er wordt ook ingezet op educatie en sensibilisering, vooral bij de jonge kinderen. Nog al te vaak worden dieren gezien als een pest, denk daarbij bijvoorbeeld aan de bavianen waar we vorige keer mee gewerkt hebben. Ze uitroeien omdat ze bijvoorbeeld delen van plantages vernielen is helaas nog steeds dagelijkse realiteit, waar net zo goed kan ingezet worden op preventie en het harmoniseren van het samenleven van mens en dier.

Er staat ons dus heel wat te wachten daar in Afrika, en reken er maar op dat we er al enkele weken naar uitkeken! Helaas werd ons enthousiasme ook deze keer weer overschaduwd door opnieuw een heel onverwacht overlijden binnen onze zeer directe omgeving. nonkel Tony, de broer van Debbie haar papa en partner van tante Rita, één van onze meest trouwe blog lezers, is drie weken geleden geheel onverwacht overleden. Een dikke maand geleden waren we nog samen gezellig gaan eten in brasserie Grand Bazaar in Schoten , en nu moet ook hij gemist worden. Ik wens Rita veel sterkte toe tijdens deze moeilijke periode, ook al weet ik dat ook zij een ontzettend sterke vrouw is!

Een plotse levensbedreigende ziekte of een onverwacht overlijden doet je nadenken over het leven, en wat nu echt belangrijk is. We wisten dat al nadat we afscheid namen van Debbie haar papa, en de laatste gebeurtenissen hebben dat alleen nog maar meer bevestigd. Er is ooit een liedje over geschreven, en ik moet elke keer ik het hoor, weer denken hoe waar en toepasselijk deze eenvoudige tekst is.

Well, you only need the light when it’s burning low
Only miss the sun when it starts to snow
Only know you love her when you let her go
Only know you’ve been high when you’re feeling low
Only hate the road when you’re missing home
Only know you love her when you let her go

Vervang de “her” in de tekst door iedereen die je mist in je leven en je ziet meteen wat ik bedoel.

Tijd doorbrengen met de mensen die echt belangrijk zijn in ons leven is iets wat we vandaag moeten doen, niet uitstellen, want morgen, hoe vanzelfsprekend het vandaag ook lijkt , kan er op een dag helemaal anders uitzien. En dat brengt me meteen bij onze mysterieuze mede-reiziger 😊… Tromgeroffel… mijn mama gaat voor drie weken mee naar Zuid-Afrika! Ver buiten haar comfortzone, maar heel dichtbij een geweldig avontuur waar ze stiekem al heel lang van droomt!

Op dit moment is ze al volop aan het genieten van alle voorbereidingen (inclusief vaccinaties en geweldige pasfoto’s voor op haar paspoort).

Ik ga het hier bij laten, de volgende blog zal weer meer vertrouwd in de oren klinken, want die zal terug geschreven zijn door de vlotte pen van Debbie, al hoop ik dat jullie mijn “gastblog” ook een beetje konden waarderen! Het ga jullie goed, blijf gezond en wees lief voor elkaar!

Groetjes

Robbie