Outreachdag!
Eén keer per maand trekt de ARRC crew naar Selwane, waar we op 2 verschillende locaties honden zullen onderzoeken, ontwormen, vaccineren enzovoort.
Soortgelijk met het werk dat we 2 keer voor Halo hebben gedaan, 3 jaar geleden toen we bij CARE werkten.  Op voorhand werden alle benodigdheden al klaargemaakt, gesorteerd en gereinigd.
Er zijn plooitafels, bakjes vol medicatie, spuitjes en naalden, baden en zakken hondenvoer…
Moppie en Black reizen mee in de pick-up truck, want zij zijn intussen helemaal genezen en gaan terug naar hun baasjes.  We hopen maar dat het goede baasjes zijn want dat weet je nooit, en we vinden het nu al zo droevig dat ze niet meer samen zullen zijn.  Die twee waren echt zielsverwanten.
En ook Sunny mag naar huis, hij reist met ons mee op de achterbank.

We komen aan op de eerste locatie en er staan al een heleboel mensen met hun honden te wachten.
We stellen alles op en nemen plaats achter de tafels.  Robbie en ik worden in het team van Sam gezet.  Op de eerste locatie zal ik gegevens verzamelen en noteren en zal Robbie Sam assisteren, op de tweede locatie doen we dat andersom.  We maken een lijn van stenen en vragen de mensen om achter die lijn te wachten tot ze naar voren worden geroepen, maar dat loopt niet echt vlot.
Geregeld komt iemand al een hond op de tafel zetten terwijl je nog met de vorige bezig bent.  Ze komen langs alle kanten, aanschuiven en je beurt afwachten is hen totaal vreemd.  Om gevaarlijke situaties te vermijden moeten we streng zijn, je weet nooit hoe een hond op een andere hond of persoon reageert.  Het eerste wat we vragen als iemand zijn hond op de tafel zet is of hij vriendelijk of boos is.  Vaak antwoorden ze dat het een boze hond is, terwijl dat helemaal niet waar blijkt te zijn.  De meeste honden die we onderzoeken zijn vriendelijk, vaak iets te onderdanig zelfs.  Het is een dag die veel gemengde gevoelens met zich meebrengt.  We zien veel schrijnende gevallen: hondjes die veel te mager zijn,  mensen die van een ketting of dun koord een leiband hebben gemaakt, mensen die hun hond slaan, kinderen die hen bij hun oren meetrekken of aan hun nek optillen.  We proberen hen bij te brengen dat ze lief moeten zijn voor hun hond, dat hun hond goed eten moet krijgen, dat hij anders heel ziek kan worden…  het is de vraag of het doordringt.  Opvallend is dat vooral de kinderen vaak slecht omgaan met de dieren.  Je zou het net andersom verwachten maar helaas is het niet zo.  Je probeert hen dan te vertellen dat die hond hun beste vriend zou kunnen worden als ze er lief voor zijn.  Dan knikken ze maar tegelijkertijd staan ze wat te lachen.  Heel frustrerend.  Daarom is het goed wat we met het Mohlanatsi Childrens Project doen.  Ik weet zeker dat ze niet allemaal het licht zullen zien, maar bij sommigen zal er wel een kwartje vallen en alle beetjes helpen. 
Je zou soms gaan denken dat dierenliefde hier echt niet bestaat, dat het gewoon niet in hun cultuur zit.  We hebben gelukkig al gezien dat er uitzonderingen zijn toen Friscoe herenigd werd met zijn baasje Fanny.  En ook vandaag zien we dat ook hier wel degelijk liefde voor dieren bestaat.  Terwijl we allemaal druk bezig zijn met het onderzoeken en verzorgen van de honden, en ons best doen om zoveel mogelijk informatie van de eigenaars te verzamelen (niet altijd even simpel), wachten Moppie en Black geduldig in de transportbak in de pick-up truck. 

De eigenaar van Black is de eerste die opdaagt en ook deze hereniging is prachtig om te zien.  Zowel Black als haar baasje zijn duidelijk heel blij om elkaar terug te zien en Black is zo dolenthousiast dat we haar niet stil krijgen voor een foto en ze heeft al helemaal geen oog meer voor Moppie, wel een beetje zielig voor hem. 
Gelukkig moet Moppie ook niet meer lang wachten.  Zijn baasje is zo blij als hij hem ziet, hij bedankt Sam wel 10 keer.  Moppie wordt uit de box gehaald en valt zijn baasje meteen in de armen.  Moppie krijgt zelfs kussen, iets wat hier eigenlijk ongezien is.   Het doet deugd aan ons hart om dit te zien.

Maar dan daagt het kind op dat Sunny komt ophalen.  We vonden het al niet normaal dat een pup zo bang en wantrouwig was.  Beetje bij beetje hebben we hem wat socialer gemaakt, op het laatste kwam hij zelf dichterbij om een aai te krijgen, iets wat hij duidelijk niet gewend was geweest.
En nu is er dit kind, dat onverschillig reageert op het nieuws dat Bean het niet heeft gehaald, en op zijn prachtige hond die blaakt van gezondheid.  We proberen het nog, zeggen hem dat hij zo’n mooie hond heeft, dat het zo’n goeie hond is.  Maar het joch lijkt het niet te (willen) horen en we zien met lede ogen aan hoe hij die lieve mooie Sunny hardhandig meetrekt aan zijn nieuwe leiband.  Sunny wil duidelijk niet mee en dat is keihard om te zien.  Dit is het moeilijkste aan een project als ARRC.  Als je naar je hart luistert zou je enkel de honden die goeie baasjes hebben laten teruggaan, al de rest zou je houden.  Je zou elke hond die te mager is meenemen, elke hond die tvt heeft…  Maar de realiteit is dat dat natuurlijk niet kan. 

We zien vandaag bijvoorbeeld verschillende honden met tvt.  Maar jammer genoeg kunnen we enkel de dringendste gevallen meenemen.  De kennels op de farm zullen binnenkort een toevluchtsoord bieden voor 8 honden, maar zolang ze niet af zijn moeten we roeien met de riemen die we hebben en kunnen we niet veel honden plaatsen.  Dus vertellen we de baasjes dat ze met hun hond moeten langskomen op woensdag of donderdag, wanneer we in Selwane zijn voor het kindproject of het ezelproject, zodat we de situaties kunnen opvolgen en ingrijpen indien het echt dringend is.  De vraag is altijd of ze dat ook zullen doen. 

Conclusie over de outreach: het is keihard en een echte rollercoaster van emoties, maar het geeft wel voldoening.  Je weet dat je een verschil maakt voor sommige honden, hoe klein dat verschil soms ook is.  We nemen vandaag 4 honden mee: Bushy is een teefje dat een tijd geleden bevallen is en er is een dode foetus in haar blijven zitten.  Die moet operatief verwijderd worden en dan kan ze weer naar huis.  Tau (zijn naam betekent leeuw) is een jongvolwassen reu met een gebroken achterpoot, en ook de kleine Bruno heeft een gebroken achterpootje.  Deze twee zullen een hele tijd bij ARRC moeten blijven om te herstellen.  En dan is er nog Max.  Max werd samen met nog andere pups door een onverschillig joch naar de outreach gebracht om na te kijken.  We zagen meteen dat het niet goed ging met deze kleine pup.  Ze zakte lusteloos door haar pootjes, wilde niets eten, en toen we haar temperatuur namen bleek ze 41 graden koorts te hebben.  We denken meteen aan parvo, de ziekte waar Bean aan overleed.  Sam maakt het kind duidelijk dat we deze puppy moeten meenemen, dat we ons best zullen doen maar dat het mogelijk is dat ze zal sterven.  Het kind haalt zijn schouders op. 

Op het einde van de outreach hebben we een recordaantal honden behandeld, maar liefst 115!
Veel van de eigenaars van deze honden hadden al een vaccinatiekaart bij, wat wil zeggen dat ze al eerder naar de outreaches zijn gekomen.  Dat maakt ons blij, zo willen we het graag zien.  Er waren ook een heleboel nieuwelingen, waarvoor we nieuwe kaarten hebben gemaakt.  Hopelijk komen zij volgende maand ook terug.  We hadden ook een heleboel gedoneerde leibanden bij en die zijn allemaal uitgedeeld.  ’s Avonds rijden we moe maar voldaan terug, zetten de 4 honden af bij de dierenartsenpraktijk en stoppen voor frietjes. 

Op zondag genieten we van onze welverdiende vrije dag.  Maz vertrekt morgen weer naar Engeland en ze wil ’s avonds graag nog een keer uit eten gaan.  Dus trekken we opnieuw naar Bushveld voor een lekker hapje en drankje.  De groep is flink uitgedund intussen, en voorlopig komt er niemand bij.  Wij zijn nu nog de enige vrijwilligers, Alex is er ook nog, maar die is hier voor zijn eigen project.  Roli is een weekje naar huis en Khatu is ook al een paar weken met vakantie. Ook Kone is nog steeds niet terug. 
Ondanks het feit dat we met weinig zijn, besluiten we op maandag 31 oktober een Halloween feestje te doen.  We zijn maar met z’n zessen: wijzelf, Tracey, Sam, Masuku en Alex.  Een bescheiden groepje maar het is een succes.  Iedereen heeft zich verkleed, Tracey heeft een leuke Halloween quiz in elkaar gestoken en we spelen nog een spel waarbij we geblinddoekt de “treats” uit potten vol ondefinieerbare viezigheid moeten vissen.  Promise heeft haar beste kunsten uit de kast gehaald want binnen staan heerlijk geurende schotels met al haar lekkerste gerechten: chakalaka, spinazie in pindasaus, geroosterde butternut…  Zalig!

Op woensdag bij het Mohlanatsi project hebben we tekengerei bij voor de kinderen.  Ze krijgen de opdracht om een dier te tekenen en daarover een verhaal te schrijven.  De kinderen gaan druk aan de slag.  We zien de raarste creaturen passeren: leeuwen die niet op leeuwen lijken, krokodillen met 8 poten, giraffen met obesitas… één jongen springt eruit.  Hij heeft autisme en leerproblemen, maar uit de hond die hij heeft getekend blijkt dat hij een natuurtalent is.
Wat het verhaal schrijven betreft heeft niet iedereen de opdracht begrepen.  Sommigen hebben niets opgeschreven, anderen schreven enkel “this is a dog”.  Maar als we achteraf alles bekijken springen er toch een aantal schrijfsels uit.  Zo is er iemand die heeft geschreven dat slecht zijn voor dieren een serieus misdrijf is, en dat de dieren in Afrika afgeslacht worden en zullen uitsterven als we niet uitkijken.  Eén van de oudere meisjes heeft een volledige bladzijde geschreven waarop ze vertelt hoe zij en 2 andere jongeren 3 honden hebben gered die uitgemergeld waren.  Ze omschrijft hoe ze hen mee naar huis nam en hen namen gaf en beschrijft hun karakters.  Nog iemand anders schrijft hoeveel hij van zijn kip houdt, en dat die kip zo goed voor haar man en kinderen zorgt.  Het zijn er misschien maar een paar, maar het zijn allemaal sprankeltjes hoop.  Hoop dat wat we hier doen toch iets uithaalt.  Elk levend wezen, of het nu een hond, kat of kalkoen is, geniet van liefde en knuffels, en het is mooi om te zien dat ook wie zelf niets heeft, nog steeds veel liefde kan geven aan zij die nog minder hebben.

De volgende dag zijn we terug in Selwane voor het ezeltjesproject.  Deze keer mogen we helpen met het injecteren van een shot vitamines.  We doen het met trillende handen, want de dikke spuit die door de huid van een ezel moet is toch wat anders dan de spuitjes waarmee we de honden hebben gevaccineerd.  Maar het lukt en we zijn alweer een ervaring rijker!

Ondertussen gaat het leven op de farm verder, en zo ook de chaos.
Intussen zijn de 4 honden die we meenamen van de outreach weg bij de dierenartsenpraktijk.  Bushy werd al teruggebracht naar haar eigenaar.  Haar foetus werd verwijderd en ze is weer helemaal gezond.  Tau en Bruno (die we ook wel Dobby noemen vanwege de gelijkenis), blijven hier minstens 6 weken, zitten met hun poot in het gips en moeten strikte kooirust houden.  Dit wil zeggen dat ze allebei in een relatief klein hok moeten blijven en absoluut niet mogen springen, spelen, rennen…  Heel moeilijk voor 2 jonge enthousiaste hondjes.  Als we hen er uit laten voor hun eten en medicatie en een plaspauze, mogen we hen gelukkig wel knuffelen, al gebeurt dat best zittend, zodat ze niet de neiging hebben om tegen je aan te springen.
Max is een heel ander hondje dan het hoopje ellende dat ze was op de outreach.  Haar koorts is weg, ze bleek toch geen parvo te hebben, ze eet als een paard en ze heeft alle harten hier al gestolen.  Omdat ze geen besmettelijke ziektes heeft mag ze overdag vrij rondlopen in huis.  Ze mag nog niet terug naar haar baasjes omdat ze 21 dagen medicatie nodig heeft en we vrezen dat ze die niet zou krijgen thuis.  Stiekem hopen we dat ze helemaal niet meer naar huis gaat, ze is hier dolgelukkig en iedereen is gek op haar.

Toen ik het had over chaos had ik het eigenlijk niet over deze honden, ook al bezorgen ze ons handenvol werk. 
Met chaos bedoel ik onder andere dat Brown weer ontsnapt is, en niet één keer.  Het is alweer een tijdje geleden dat ik over Brown verteld heb, zij is het hondje dat tijdelijk bij Masuku  woont, blind is en pancreasproblemen heeft.  Maar hoe zielig ze ook is, ze is een echte Houdini en ze weet overal uit te ontsnappen.  Deze keer is ze erin geslaagd om in het huis van Tracey binnen te geraken en daar een feestje te bouwen.  Met feestje bedoel ik dat ze een puinhoop heeft gemaakt.  Ze heeft het afval opengemaakt en door het hele huis verspreid, potten met kruiden op de grond gegooid… het is werkelijk een ravage.  Nog dezelfde dag slaagt ze erin hetzelfde ritueel nog eens te herhalen. 
Het is om gek van te worden.  Maar Brown zit veel alleen en we denken dat ze daarom steeds probeert te ontsnappen.  Momenteel wordt de vrijwilligerstuin ontsnappingsproof gemaakt, zodat Brown overdag in de tuin kan blijven, waar ze vaker onder de mensen zal zijn.

Ook de regen heeft voor de nodige chaos gezorgd.  Na een lange periode van intense droogte, is er regen gevallen.  Veel regen op korte tijd.  Een zegen voor de dorstige natuur, je ziet hoe het droge en dorre landschap op slechts een paar dagen tijd groen wordt.  Maar het huis is niet waterproof, zo blijkt.  Overal zijn lekken, in onze kamer, in de keuken…  Het huis staat vol emmers, potten en pannen om het water op te vangen.  Robbie en Masuku worden aangesteld om reparaties uit te voeren.  Het probleem blijkt bij oude reparaties te liggen, waar proppen krantenpapier in de holtes in het dak werden gestoken.  Dat is niet de oplossing natuurlijk.  Met de juiste materialen kunnen ze tijdens de komende drogere dagen de lekken hopelijk herstellen.

De regen heeft ook wat griezelige beestjes uit hun holen gelokt.  Zo zien we voor het eerst een baboon spider in de tuin.  Deze spin komt uit de familie vogelspinnen en laat zich zelden zien.  Het is een zeer agressieve soort die een vrij krachtig gif kan verspreiden.  Robbie weet haar te vangen en Masuku laat ze weer vrij in de bush.  Het is beter om haar niet te dicht in de buurt te hebben.
Op de avond dat Tracey’s vrienden Mick, Ian en Debbie (we noemen haar Deb) aankomen voor een bezoek van een paar dagen, zien we bij de braai een schorpioen.  En ook al geen lieverdje.  Het is er eentje met kleine scharen en een dikke staart, de giftigste soort dus.  Nog andere vreemde insecten passeren de revue, maar gelukkig wordt het de komende dagen weer wat droger en zullen ze zich hopelijk weer wat meer gaan verschuilen.

Intussen is de familie op de farm weer een stuk groter geworden.  Kip Lexi heeft 8 zwarte kuikens uitgebroed!  Ze heeft nog 5 eieren laten liggen dus we vermoeden dat deze onbevrucht zijn, maar opeens zien we dat er 2 eieren bij zijn waar gaatjes inzitten.  Als je goed kijkt zie je snaveltjes die hard werken om de schaal te breken!  Lexi kijkt er niet naar om, die heeft het te druk met haar kroost, dus we besluiten een oogje in het zeil te houden en als de kuikentjes uitkomen, zullen we ze proberen bij hun moeder te zetten.  Intussen doet Pip het goed, hij krijgt dagelijks wat rondlooptijd in de grote kippenserre en de andere kippen lijken hem niet echt meer lastig te willen vallen.  Er is nog geen sprake van echte integratie in de kippenfamilie, maar we zien elke dag verbetering.  Pip komt nog steeds naar ons toe gerend als er gevaar dreigt, maar hij dwaalt steeds verder af en begint zich meer en meer als een echte kip te gedragen.  Ik richt mijn bureau in in de serre: ik zit op een handdoek en gebruik een omgekeerd krat als tafel zodat ik mijn blog kan schrijven.  Pip scharrelt vrolijk rond en het bakje met de 5 eieren staat naast me.  Af en toe werp ik een blik op de eieren en plots… zie ik dat er een ei gaat uitkomen!  Ik neem mijn camera bij de hand en film bijna 20 minuten lang tot ik de hele geboorte van het volgende kuiken op de gevoelige plaat heb vastgelegd.  Ik zie Robbie passeren langs de serre en roep hem.  Het kuiken is opvallend lichter dan de rest.  We zien dat Lexi net rustig met haar kuikens in het kippenhok zit en we besluiten het een kans te geven.  We zetten het schriele, nog natte grijze kippetje zo dicht mogelijk bij haar en houden in de gaten wat er gebeurt.  Het duurt even eer het kuiken zich een weg heeft gebaand naar zijn moeder maar… ze opent haar vleugels en aanvaardt haar negende kind!  Zo mooi! 
Als we de volgende dag gaan kijken tellen we helaas nog maar 8 kuikens.  Het kuiken was een dag jonger dan de anderen en een stuk zwakker.  We speuren de kippenserre af en gelukkig vinden we het grijze bolletje pluis, levend en wel, maar niet in staat om het tempo van de andere kuikens te volgen.  Na overleg met Sam besluiten we dat we alles moeten proberen wat we kunnen en het met de hand op te voeden.  We kijken hoe hij het zou doen in het hok van Pip, en die lijkt zich niet te storen aan het kuiken.  We maken een warm nest in Pip zijn huis en hopen dat hij hem kan leren hoe hij moet eten, drinken, scharrelen… Uiteraard zullen we alles nauwlettend opvolgen en bijsturen waar nodig. 
Maar de familie is nog niet compleet… in de volgende 2 dagen komen nog 3 eieren uit! Het laatste van deze eieren heeft wat moeite, en Robbie helpt het kuikentje met een pincet om naar buiten te komen. Een spannende en delicate operatie, maar het lukt. Deze kleinste noemen we Pixie, omdat onze poes Pixie ook de kleinste van het nest was, en al net zo grijs als dit kuikentje.
Het is nog pril en vroeg, ze zijn sterk en zwak tegelijk en het is de vraag of ze het gaan halen.  Maar Pip heeft er nu met Pingu, Popcorn, Pepper en Pixie een hele nieuwe familie bij!

Ik weet dat de blog wat lang wordt, maar ik moet echt nog vertellen over de snare sweep die we dit weekend deden.  We gaan op pad met PNHF, oftewel: Phalaborwa Natural Heritage Foundation.  Deze organisatie zet onder andere anti-stropers acties op en kan daarbij alle hulp gebruiken van vrijwilligers uit andere organisaties.  Ik moet toegeven dat we er met knikkende knieën en een bonzend hart aan beginnen want het gebied dat we vandaag zullen doorzoeken is een Big Five reservaat.  We kunnen dus letterlijk alles tegenkomen.  Dit is een heel ander soort snare sweep dan degene die we een paar weken geleden in de bush bij Khaya Themba hebben gedaan. 
We worden afgezet op de locatie, krijgen een briefing en dan wandelen we in een rechte lijn, op ongeveer 10 meter van elkaar de bush in.  Een paar meter voor ons lopen gewapende rangers.
De wapens zijn uiteraard niet bedoeld om dieren dood te schieten, wel om ze af te schrikken.  Maar mocht er toch gevaar dreigen voor het leven van één van ons, kunnen ze wel ingrijpen.  Het is enorm belangrijk dat we allemaal op een rij blijven, en ons aan dezelfde snelheid bewegen.  Maar je kan niet altijd rechtdoor lopen in de dichtbegroeide bush, en dus dwaalt er weleens iemand af.  Daarom moeten we nu en dan de naam roepen van de persoon die zich links en rechts van ons bevindt.  Als er ”hold the line” wordt geroepen, moeten we wachten.  Soms is dat omdat er een snare werd gevonden, een andere keer omdat er verderop buffels werden gezien.  Wanneer er een snare gevonden wordt, krijgen we de opdracht om het gebied rond die snare te doorzoeken.  De kans is namelijk groot dat stropers verschillende valstrikken hebben gelegd in hetzelfde gebied. 

Hoewel iedereen hoopt een snare te vinden en op die manier een leven te redden, is het lang niet zeker dat iedereen er eentje vindt.  Zelfs de mensen van de organisatie zelf vinden niet altijd snares.  Fernando vond zijn eerste snare pas tijdens zijn derde snare sweep.  En ook Tracey is dolblij wanneer ze vandaag, tijdens haar derde sweep haar eerste snare vindt.  Het is gewoon iets waar je oog moet op vallen.  Als er toevallig een snare ligt op de route die je loopt, dan zie je hem waarschijnlijk wel.  En zo hebben Robbie en ik geluk dat we allebei onze eerste snares vinden vandaag.  Ik kan moeilijk beschrijven wat een geweldig gevoel het geeft als je er eentje vindt.  Het zou natuurlijk veel mooier zijn als er nergens snares zouden liggen, maar de realiteit is helaas anders.  De dieren die in deze valstrikken trappen sterven een trage en uiterst pijnlijke verstikkingsdood.  Er zijn snares zo klein dat ze bedoeld zijn voor hazen of steenbokken, en er zijn snares zo groot dat ze buffels of zelfs olifanten kunnen vangen.  Wanneer je een snare vindt krijg je echt een enorme adrenalinerush.  Je weet gewoon dat je onmiddellijk een verschil hebt gemaakt, dat je een leven hebt gered.  Er wordt een foto gemaakt en de locatie wordt vastgelegd per gps, zodat de organisatie dit verder kan onderzoeken en in de gaten houden.  We lopen 4 uur door de bush en eigenlijk hadden we langer willen en moeten zoeken, maar het is snoeiheet vandaag, met een gevoelstemperatuur van 46 graden.  Volgens de mensen van PNHF is het zelfs de heetste editie die ze ooit hebben gedaan. 
Als we genoeg water hadden gehad hadden we nog door kunnen gaan, maar zowat iedereen is door zijn voorraad water heen en dat kan gevaarlijk worden.  Het is welletjes geweest.  We hebben maar liefst 34 snares gevonden en verwijderd.  Gelukkig geen snares waar dieren in verstrikt zaten deze keer, maar helaas wel 3 vergiftigde gieren.  Het vergiftigen van gieren in Zuid-Afrika en Botswana heeft er de laatste 30 jaar voor gezorgd dat de dieren sterk in aantal gedaald zijn, sommige soorten zijn zelfs met uitsterven bedreigd.  De gieren worden vergiftigd door stropers die grote hoeveelheden vergif over bijvoorbeeld een olifantenkarkas te strooien.  De reden waarom ze het doen is omdat cirkelende gieren een aanwijzing zijn die anti-stropers organisaties kunnen gebruiken om stropers en valstrikken te lokaliseren.  Ze trekken dus als het ware de aandacht naar de illegale acties van de stropers.  Een harde en trieste realiteit.

We worden terug begeleid door de bush naar het dichtstbijzijnde pad, waarbij we goed moeten opletten waar we lopen, want op dit heetste moment van de dag zoeken dieren beschutting dicht tegen de grond onder struiken.  Op het pad rusten we uit in een plekje schaduw tot de auto’s er zijn om ons op te halen.  De mensen van PNHC besluiten dat we allemaal een koud biertje verdiend hebben in een bar in Phalaborwa.  De meeste leden van de organisatie zijn in camouflage kleding, sommigen dragen hun geweren mee naar binnen, anderen hebben gigantische messen aan hun riem hangen.  De mensen in de bar moeten gedacht hebben dat we een groep jagers waren, terwijl het tegendeel gelukkig waar is!

Als we ’s avonds moe maar voldaan thuiskomen, is Alex al vertrokken.  Hij gaat nog een tijd verderreizen en ideeën opdoen voor zijn project.  In december komt hij terug naar ARRC, voordat hij weer naar Frankrijk teruggaat.  Wij zullen hier niet meer zijn als hij terugkomt, maar wie weet zien we elkaar in de toekomst wel weer terug.  Het zal stil zijn op Khaya Themba… maar zoals jullie merken gebeurt er altijd wel wat.

Hopelijk weer veel nieuwe avonturen in de volgende blog!

Ciao !

x