Net toen we dachten dat we al wel genoeg verwend waren geweest met natuurschoon, kwam dit op  ons pad.  Nature’s Valley en het nabijgelegen Tsitsikamma National Park zijn van een adembenemende schoonheid.  Het Tsitsikamma National Park is in 2009 gefuseerd met het Wilderness National Park en het Knysna National Park om samen het Garden Route National Park te vormen.  De naam Tsitsikamma betekent “plaats van veel water”, en dat klopt ook.  Terwijl de bossen zich uitstrekken langs de woeste kustlijn en haar helderblauwe golven, slingeren ze net zo goed om en langs de donkere Storms rivier. 
Hier vind je bossen die heel vergelijkbaar zijn met de regenwouden in Centraal en Zuid-Amerika. 
Het doet ons bij momenten zelfs erg aan Costa Rica denken.

Het Nationaal Park alleen al is een plek waar je al je tijd zou willen spenderen, maar daarover later meer.  Om en bij Nature’s Valley is namelijk ook heel wat te beleven.
Vanaf het mooie brede strand van Nature’s Valley kan je bijvoorbeeld de Salt River Trail wandelen.  Deze route begint op het strand en leidt je eerst via een pittige klim naar boven om vervolgens door bos en fijnbos te kronkelen.  Onderweg heb je een aantal fantastische uitzichtpunten.  Wanneer je uiteindelijk afdaalt kom je bij Salt River beach, hier komt de rivier samen met de zee, waar je heerlijk kan relaxen op het witte zand bij de kalme baai.  Hier ben je met wat geluk helemaal alleen, en als dat niet zo is zal het nooit overbevolkt zijn, aangezien je hier echt alleen maar kan komen als je er de redelijk stevige wandeling voor over hebt.  Erg mooi!  Het is er ook veilig om te zwemmen, of als schelpen rapen meer jouw ding is, er liggen wel wat mooie exemplaren.

Nog een ander strand vlakbij is Keurboomstrand, leuke naam toch?  Vanaf dit prachtig stukje strand kan je een wandeling maken naar Cathedral Rock, iets wat ons jammer genoeg niet meer gelukt is wegens tijdgebrek.  Er is ook zoveel te zien en te doen, en je moet nu eenmaal keuzes maken.
Wat we wel gedaan hebben is pizza eten bij Ristorante Enrico, pal op Keurboomstrand. 
Deze enorme en succesvolle pizzazaak is sowieso al de moeite voor het heerlijke eten en de uitgebreide wijnkaart (die geprint is op een enorme wijnfles), maar vooral door de ligging op het strand.  Koppeltjes zitten hier niet over elkaar maar naast elkaar, om tijdens het eten ten volle te kunnen genieten van de spectaculaire zonsondergang.  Prachtig!  Als je zoals wij één keer uit eten gaat in deze streek, ga dan naar Enrico’s.  Je zal er geen spijt van krijgen.

Nog een leuke tip als je in een weekend in de buurt bent, is de Harkerville Market op zaterdag. 
Deze Farmers Market is heel vergelijkbaar met degene we in Sedgefield hebben gedaan.  Of je nou groenten en fruit nodig hebt, of vers brood of eieren, of helemaal niets… het blijft gezellig struinen tussen de kleurrijke kraampjes, en daarna je tijd nemen voor een lekkere red cappuccino onder de bomen doet je ziel goed.  Red cappuccino is een typisch Zuid-Afrikaans drankje.  Ze gebruiken hiervoor de Zuid-Afrikaanse rooibos thee en met behulp van (plantaardige) melk wordt er een cappuccino van gemaakt.  Heel lekker en zeker het proberen waard!

Eén ding dat we NIET willen aanraden in deze regio, en eigenlijk op veel plekken op de Garden Route: je zal zien dat er een heleboel “wildlife centers” te bezoeken zijn.  Er zullen er zeker bij zijn met goede intenties, maar het merendeel zijn dierentuinen.  Er zijn zelfs plekken die promoten dat je er jachtluipaarden kan aaien of op olifanten kan rijden.  Verschrikkelijk!
Mijd deze plaatsen alsjeblieft.  Er zijn zoveel plekken in Afrika waar je wilde dieren kan zien in hun natuurlijke habitat, zoals het hoort.  Beeld je de kick in als je in Kruger een luipaard spot in zijn natuurlijke habitat, ook al is dat luipaard misschien te ver weg voor een goeie foto.  Je bent alleen in je auto, het is muisstil buiten de geluiden van de savanne… en daar is dat elegante dier.  Je kijkt… minutenlang… verwonderd… verbluft.  Je hart bonst zo luid dat je denkt dat het luipaard het vast zal horen.  Dit moment is van jou, en voor altijd van jou, en wat je hierna ook nog mag zien, je dag kan gewoon niet meer stuk.  Dit is iets dat je voor altijd met je meeneemt.  En leg daarnaast nu de ervaring van een verveeld luipaard te zien in zo’n center, met op de achtergrond de rasters van een kooi.  Wat is dat waard?  Dat gezegd zijnde hebben we wel goeie dingen gehoord over Addo Elephant Park, dichtbij Port Elizabeth.  Wij zullen er niet geraken, maar dit Nationaal Park werd in, 1931 gesticht om een veilige haven te bieden voor de 11 overgebleven olifanten in de regio.  Intussen leven er meer dan 450 olifanten, 400 buffels, meer dan 48 neushoorns en ook een verscheidenheid aan leeuwen, antilopen en hyena’s.  Hiermee draagt het park enorm bij aan de groei van de populatie dieren die door de schuld van de mensen verdwenen zijn.  De reden dat er nauwelijks Afrikaanse dieren te vinden zijn in zuidelijk Zuid-Afrika is namelijk diepdroevig:  het is allemaal de schuld van de kolonisten, die sinds 1800 verantwoordelijk zijn geweest voor het kappen van bomen en het uitroeien van zo goed als alle wildlife.  Dankzij verschillende conservatieprojecten wordt de balans stilaan weer hersteld.  Addo Elephant Park is daar een perfect voorbeeld van, we willen het een volgende keer graag bezoeken.  In Tsitsikamma zijn er geruchten dat er weer een aantal wilde olifanten zijn, al blijken ze erg schuw te zijn, ze worden namelijk zelden gezien.  Er is dus nog hoop voor de toekomst, zolang de mens het niet opnieuw verpest.  Het is in elk geval gek hoe snel je eraan gewend raakt om geen wilde dieren meer te zien.  In het begin vonden we het vreemd… geen giraffen meer langs de kant van de weg, geen olifanten op de weg… niks.  Maar hoe meer we eraan wennen, hoe minder we ons bewust zijn dat er wel degelijk nog wildlife aanwezig is in het zuiden.  Zo was het even schrikken toen er plots weer een troep bavianen op de baan zat.  Of de Nyala antilopen die overstaken.  En de groene mamba op de baan!  Of ja, ook de schorpioen in de badkamer.  Het doet ons beseffen dat we toch beter telkens onze schoenen uitschudden voor we ze aantrekken!

Maar goed… ik ging het dus nog uitgebreid hebben over Tsitsikamma National Park natuurlijk.  Wat een fijne plek!
Wij deden eerst een verkennende wandeling op de korte Loerie Trail.  Niet echt bijzonder.  Je neemt eerst een steile klim omhoog, om vervolgens door het bos te slingeren, weer naar beneden te gaan, en via de baan terug naar het startpunt te wandelen. 
Veel mooier is het om bijvoorbeeld een stuk van de Dolphin Trail te wandelen.  Ik zeg een stuk, je kan hem ook volledig doen, maar het is behoorlijk pittig en in totaal is de trail 17 km lang. 
Het eerste stuk brengt je via trappen op en af tot bij de “Suspension Bridge” een hangbrug die 77 meter lang is en een populaire attractie is in het nationaal park.
De brug is op zich al iets dat je echt moet zien, maar echt spectaculair wordt het wanneer je de pijl volgt die luid en duidelijk “Lookout Point” roept.  We gebruiken de app “AllTrails”, een wandelapp die je overal ter wereld kan gebruiken om toffe wandelingen te vinden.  Mensen kunnen hier ook opmerkingen geven over de wandeling, en bij deze wordt gezegd dat het zwaarder is dan ze gedacht hadden, maar dat het uitzichtpunt alle moeite meer dan waard is.  Als je van de brug af komt, kom je eerst bij een klein keienstrand van waarop je al een mooi zicht hebt op de hangbrug. 
Volg hier de pijl naar het Lookout Point en klauter over de rotsen naar boven.  Het duurt niet lang voor de rotsen overgaan in mooie houten trappen, en je denkt “dit valt nog mee”.  Maar het blijft niet meevallen.  Het wandelpad is duidelijk aangegeven, maar de trappen eindigen en je moet opnieuw je weg naar boven banen over gladde stenen en rollende keien.  Op een gegeven moment kom je bij een rots waar je een mooi uitzicht hebt op de brug beneden, maar je bent er nog lang niet.
Hou vol, blaas op tijd uit, en ga verder naar boven.  Uiteindelijk vind je een bank en dat is het échte Lookout Point.  Wij hadden een enorm mistige dag en konden helaas niet heel veel zien, maar op de plaatsen waar de mist wegtrok was het zicht werkelijk spectaculair!!
Je kan de Dolphin Trail hier verderzetten, maar uiteindelijk moet je altijd dezelfde weg terug, er is geen lus mogelijk.  Wij besluiten nog een klein stukje verder te lopen en dan terug te keren. 

Voor een veel eenvoudigere en kortere wandeling kan je naar de “Big Tree” gaan kijken.  Deze Geelhout reus is zo’n 1000 jaar oud en je kan een vlakke trail ernaartoe volgen.  Na 500 meter kom je al bij de boom.  Indrukwekkend om te zien, maar je zal hier zeker niet alleen zijn.  Het is wel op deze plek dat we onze eerste kameleon zagen, dus we zijn blij dat we de wandeling gedaan hebben.
De bekendste wandeling in Tsitsikamma is er eentje die wij niet gedaan hebben.  Het is de wereldbefaamde “Otter Trail”.  Deze wandeling van 44km staat bekend als één van de beste hikes ter wereld.  Je doet hem over 5 dagen tijd, waarbij je 4 nachten slaapt in comfortabele hutten met spectaculaire uitzichten.  De afstand per dag is dus minder dan 10 kilometer, maar onderschat het niet.  Het is allesbehalve een wandeling in het park.  Steile klimmen en net zo steile afdalingen, rivieren oversteken… en dat alles met een zware rugzak op je rug, want er is geen service die je spullen overbrengt naar de slaaphutten!  Naar verluidt is het wel enorm de moeite waard, dus wie er tegen opgewassen is: zeker proberen!

Als we één gouden tip mogen geven van iets dat je echt zou moeten doen in Tsitsikamma, dan is het kajakken op de Storms riviermonding.  We kregen zelf deze tip en we zijn zo blij dat we dit gedaan hebben.  Normaalgezien zijn we niet zo geneigd om activiteiten in groep te boeken.  Kajakken kan je op de meeste plaatsen perfect alleen.  Maar hier kan je niet anders dan het met een excursie te doen, en ik kan je verzekeren dat het ons 100% is meegevallen.  Bij “Untouched Adventures” kan je online of ter plaatse de “kayak and lilo trip” boeken.  Je vertrekt per twee in rode kajaks en je gaat de zee op.  Dat is op zich al spannend, we hadden nog nooit op zee gekayakt, laat staan op zo’n grote golven!  Na een tijdje ga je onder de suspension bridge door, waarna je op de Storms River komt.  Hier kan je rustig varen en je tijd nemen om je te vergapen aan de metershoge kliffen van de kloof waar je doorheen vaart.  Je passeert ook enkele mysterieuze grotten waar grote vleerhonden heer en meester zijn.  Het gaat om de Egyptische Nijlrouzet, en het is dankzij deze vleerhonden dat er in dit deel van Zuid-Afrika geen Malaria voorkomt, ze vreten alle muggen lekker op!
Op een gegeven moment kom je bij rotsen waar je niet meer verder kan.  Je legt je kayak aan en klimt over de rotsen.  Aan de andere kant liggen de lilo’s te wachten.  Lilo’s zijn een soort van harde en stabiele luchtmatras.  Met de lilo’s krijgen we tijd om het ondiepe water achter de kloof te verkennen.  Als we weer terug richting het vertrekpunt drijven, krijgen we de kans om van een 4 meter hoge rots te springen.  Onze gids Ronny stelt ons gerust: het is veilig om te springen, het water is hier 10 meter diep.  De andere gids Mdu klimt alvast op de rots om degenen die willen springen erop te helpen.  Robbie en een andere jongen van de groep gaan eerst.  Ik ben een eeuwige twijfelaar en ook wel bangerik met zo’n dingen, maar ik besluit toch om te springen en ben heel blij dat ik het gedaan heb!  Uiteindelijk is in je comfortzone blijven toch nergens goed voor nietwaar?

Daarna kajakken we rustig terug en moeten we een stuk te voet gaan, want deze keer kunnen we niet terug over zee omdat er teveel wind is gekomen.  We hebben geluk, want we zijn de enige groep vandaag die het stukje over zee heeft mogen peddelen!
Probeer sowieso met de vroegste groep mee te gaan.  Om 9u ’s ochtends is het licht in de kloof het allermooiste.

Voor wie springen van 4 meter hoogte een lachertje is, raad ik de Bloukrans Bungy aan.
De sprong van de indrukwekkende Bloukrans brug is met zijn 216 meter hoogte meteen de allerhoogste bungy jump ter wereld.
Voor adrenalinejunks hoort dit op nummer 1 van hun bucketlist te staan.
We houden zelf ook wel van een portie adrenaline, maar hier zijn we nog net niet klaar voor.
Je kan ook gewoon gaan kijken, wat we dan ook gedaan hebben.  We hebben 2 mensen zien springen en zelfs door gewoon te kijken voel je zelf al een beetje wat voor kick het moet geven. 
De springers gaan eerst via een zipline naar het midden van de brug, waar ze klaargemaakt worden voor de sprong van hun leven.  Als ze er klaar voor zijn gaan ze naar het platform, ze strekken hun armen uit, er wordt geroepen “3, 2, 1: bungyyyyy!”, en daar gaan ze.  Wanneer ze op hun hoofd hangen komt er een soort spiderman-achtig mannetje aan een kabel naar beneden om hen mee terug naar boven te nemen.  We zien met onze verrekijker de gelukzaligheid op de gezichten van de springers en ik kan alleen maar denken dat ik hoop dat ik het ooit aandurf, het moet een zalig gevoel zijn!  Er is trouwens nog nooit iets misgelopen bij Bloukrans Bungy, en ze doen dit al sinds 1997, dus als je het ergens wil doen, doe het dan hier 😉.

Onze volgende stop is de meest unieke Airbnb waar we ooit zijn verbleven.  We rijden stilaan terug richting Capetown, maar we hebben nog wat tijd.  We verblijven in een gebied dat “Klein Karoo” heet.  Deze streek in de schaduw van de halfwoestijn van de Karoo, staat bekend om de rijke aanwezigheid van fijnbos en vetplanten, de inspirerende landschappen, de majestueuze bergen, de overdonderende rust…
De wegbeschrijving stuurt ons vanaf het kleine gehucht Calitzdorp een heel eind de bergen in, tot we bij een plek komen die “Riverview Cottages” heet. 
Bronwyn en Colin zijn 21 jaar geleden van Capetown naar hier verhuisd, en ze hebben werkelijk een stukje hemel op aarde gevonden.  Op 100 meter van hun eigen huis, hebben ze 3 kleine cottages gebouwd die ze verhuren als Airbnb.  Als je het gastenboek bekijkt zijn de huisjes bijna altijd verhuurd, maar momenteel zijn wij de enige gasten die hier verblijven.  Er zijn eigenlijk geen woorden voor deze plek, maar ik ga het toch proberen.  De huisjes zijn heel klein, maar je hebt alles wat je nodig hebt.  Buiten is een porch, of een stoep zoals het hier genoemd wordt, met een waanzinnig zicht op de rivier beneden en op de bergen.  Elk huisje heeft zijn eigen braai en op het enorme domein staan nog verschillende plekken waar je kan braaien of een kampvuur kan maken. 
Op heldere avonden kan je eindeloos veel sterren tellen, er is hier namelijk helemaal geen luchtvervuiling. 
Er zijn 2 kayaks en een roeiboot die je altijd mag gebruiken, en de rivier is bovendien helemaal veilig om in te zwemmen.  Vanaf de aanlegsteiger voor de kayaks kan je zo het water in springen, de rivier is overal diep genoeg, variërend van 1,5 tot 6 meter.  Er vertrekken ook verschillende wandeltrails op het domein, een aantal korte, en ook 2 langere bergwandelingen van tussen de 7 en de 10 km.  Voor één van de wandelingen moet je eerst de rivier overvaren met de kajak, of via een vlot.
Boven op de heuvel achter ons huisje is ook nog een “sundowner spot”, waar 2 stoelen en een tafeltje op je wachten om met een drankje naar de zonsondergang te kijken.

Klinkt dat allemaal al geweldig?  Ik ben nog niet klaar.  De kers op de taart is de rust.  Dit is zo’n plek waar je echt alleen de natuur hoort, geen snelweg in de verste verte, geen muziek, enkel de muziek die de natuur maakt. 
En de chocolade op die kers op de taart? 
Er is helemaal géén internet, géén Wi-Fi, géén telefoonbereik… niks! 
Je bent hier volledig afgesloten van de wereld en dat is zo ongelooflijk zalig!  Aan de teksten in het gastenboek kan je zien hoeveel nood mensen hier eigenlijk aan hebben.  Vrijwel iedereen schrijft hoe heerlijk het was om even “offline” te gaan, om weer die connectie met de natuur te vinden die we eigenlijk allemaal een beetje verloren zijn, maar die heel diep vanbinnen hunkert om opnieuw ontdekt te worden.  Tijdens onze reizen maken we er altijd een punt van om geen tv te kijken en geen of zo weinig mogelijk nieuws te volgen.  Maar we moeten ook toegeven dat we soms te snel naar onze smartphone grijpen.  We leven in een maatschappij waarbij iedereen altijd en overal bereikbaar moet/wil zijn.  Waarbij in een gesprek of discussie altijd heel snel naar Google gegrepen wordt om zekerheid te bieden over een bepaald onderwerp.  We willen foto’s op Instagram posten en zien of er reacties op komen, we willen weten waar onze Facebook vrienden mee bezig zijn, wat voor weer het morgen zal worden, of dat restaurantje waar we willen gaan eten wel goeie reviews heeft, en ga zo maar door… 

Door al die dingen te “moeten” loslaten besef je weer hoe heerlijk het is om gewoon te leven op het langzame ritme van de natuur, om even niets te moeten, om even gewoon te “zijn”.
We zijn hier 5 dagen geweest, en in die 5 dagen hebben we onze batterijen helemaal kunnen opladen (en dan bedoel ik niet de smartphone batterijen natuurlijk!)
We hebben gewandeld en geluierd, gezwommen en gekajakt, gebraaid en wijn gedronken, naar de natuur geluisterd, naar de hemel getuurd en vallende sterren geteld, gekokkereld, boeken gelezen, dromen besproken…  hoe zalig rondreizen ook is, na een tijdje begin je te voelen dat je even op de pauzeknop moet drukken.  Die pauzeknop hebben we hier ingedrukt en wat was het heerlijk!
Nadat we 50 kilometer hiervandaan inkopen hadden gedaan in de supermarkt, hebben we ons helemaal ondergedompeld in het “wilde leven”, het pure, simpele leven in de natuur.

Bronwyn, Colin en hun twee zoons van 15 en 17 leiden hier echt een benijdenswaardig leven. 
Alle vier hebben ze voortdurend een stralende glimlach en een ontspannen uitstraling. 
Ze stralen een positieve energie uit die aanstekelijk, zoniet besmettelijk werkt.
De jongens zijn nooit naar school geweest, ze hebben altijd thuisonderwijs gehad.  Maar het zijn zo’n intelligente, positief ingestelde, oprecht geïnteresseerde en gewoonweg vriendelijke kerels. 
De natuur is van het begin af hun school geweest, een klas zonder muren.  Het is het beste soort onderwijs dat er bestaat. 
Bronwyn vertelt ons dat de jongste, Berkely, een fascinatie heeft voor slangen.  Als hij er één vindt, vangt hij ze om ze te bestuderen en te fotograferen, en dan laat hij ze weer vrij.  Jaarlijks komt er zelfs een bekende slangenspecialist hier naartoe om het samen met hem over slangen te hebben en ze te bestuderen.  Cole, de oudste, bakt dan weer graag brood, vertelt Bronwyn.
Een dag later staat hij al aan onze deur met een versgebakken zuurdesembrood en een grote zak bladgroenten uit de tuin.  We mogen zelf meer komen plukken wanneer we maar willen.

Wanneer ik na het kayakken mijn waterfles in de rivier laat vallen, vrees ik dat ik ze nooit meer terug zal zien.  Maar we hoeven het maar één keer te vermelden of de jongens zien er een leuke uitdaging in.  Berkely duikt één keer en zegt dat hij denkt dat hij de fles gevoeld heeft.  Na de tweede duik haalt hij ze boven!  Het water is diep, bruin en ondoorzichtig, maar deze jongens zijn zo goed als opgegroeid in deze rivier, ze zwemmen dagelijks vanaf ze dat op jonge leeftijd geleerd hebben en ze kennen de rivier en haar rotsachtige bodem door en door.  Wat een fantastische manier om op te groeien!

Toen wij de eerste keer in de rivier wilden zwemmen, waren we aanvankelijk een beetje argwanend.  De rivier lijkt erg op de Olifants rivier, waar je overal krokodillen en nijlpaarden kon zien drijven.  Maar Bronwyn verzekert ons dat het echt compleet veilig is, en al snel springen we vol zelfvertrouwen van de steiger het water in.  De Karoo is heet en de rivier biedt een zeer welkome verfrissing. 
Wanneer we op onze laatste dag na een lange wandeling willen gaan zwemmen, wacht ons een onverwachte verrassing.  Een lange, donkere, slanke gestalte glibbert haar weg door het water, over één van de kajaks en op de steiger.  Het is een vrouwelijke boomslang, een uiterst giftige, maar niet agressieve slang.  Wanneer ze ons opmerkt verstopt ze zich meteen onder de planken van de steiger, en af en toe steekt ze haar kopje boven om te kijken of we er nog zijn.  Ze is prachtig en fascinerend om te observeren.  Uiteindelijk raakt ze het spelletje moe en ze begint zich zelfzeker te bewegen over de steiger.  We geven haar de ruimte zodat ze een uitweg kan vinden en ze laat zich soepel in het water zakken en zwemt naar de kant, waar ze zich verschuilt in het rietbos.
Het duurt nog even voor we het water weer in durven, maar uiteindelijk besluiten we dat angst vaak tussen je oren zit en we gaan voor die zalige duik in de rivier.
Berkely vertelt ons later dat, hoewel de beet van de boomslang zeer giftig is, ze zelden zullen bijten.
Meer nog, tot ergens in de jaren ’60 was het niet geweten dat deze slangen zo giftig waren, en werden ze vaak als huisdier gehouden.  Je zou ze zo kunnen oppakken en ze zal je niets doen, zegt hij.  We gaan het niet proberen, maar feit is wel dat wanneer je de natuur beter leert kennen, je ook leert dat alles in harmonie naast elkaar kan bestaan.  Je leert alles, ook de zogenaamde gevaren, veel beter begrijpen en respecteren.  Er zijn nog zoveel lessen die de natuur ons kan leren, zoveel kennis die op ons ligt te wachten en het is allemaal zo ontzettend boeiend en magisch.

Als we in het gastenboek bladeren valt ons ook nog op dat de meeste gasten uit Zuid-Afrika komen.  Het land is zo groot dat veel mensen gewoon reizen in eigen land, ze beseffen heel goed in wat voor een prachtig deel van de wereld ze wonen.  Staycation op zijn best!
Internationale reizigers vinden niet zo snel de weg naar de Klein Karoo, en dat is zonde.
De meeste mensen reizen langs de kust tot in Port Elizabeth, maar je hoeft niet ver inlands te gaan om een uniek stukje natuur als dit te vinden.  Geef jezelf na een intensieve rondreis even rust en ontspan in de Klein Karoo, je lichaam en je geest zullen je dankbaar zijn.

We verlaten dit stukje paradijs met een volledig ontspannen en tevreden gevoel.  Stilaan naderen we het einde van ons avontuur.  Wanneer jullie dit lezen zijn we waarschijnlijk wijn aan het proeven in Stellenbosch, het hart van de wijnstreek.  Woensdag haalt een ijzeren vogel ons op in Kaapstad en vliegen we terug naar het koude België. 
Maar eerst gaan we nog een paar dagen herinneringen maken, elke seconde telt.

De laatste blog krijgen jullie in de loop van de komende week, wanneer de bellen van de slee van de Kerstman volop rinkelen.  Een laatste blog over enkele laatste dagen, een terugblik op een sabbatjaar om nooit te vergeten, en een voorzichtige vooruitblik op nieuwe plannen en dromen. 
Want niemand zou ooit mogen stoppen met dromen.

Ciao!

x