Eerlijk?  Heel veel meer dan een heerlijk zonovergoten eiland hadden we niet meteen verwacht te vinden.
In onze gedachten zagen we zo’n eilandje uit een tekenfilm voor ons: je weet wel: zo’n witte bult in de zee met 1 palmboom erop.
Het is gelukkig zoveel meer dan dat!
Toegegeven: het is een klein eilandje maar als je een auto huurt (wat we absoluut aanraden), ontdek je dat dit kleine paradijsje nog wel wat anders in zijn mars heeft dan enkel zon, zee en zand.

Zo vind je op de noordwestelijke punt bijvoorbeeld de California Lighthouse, fraai gelegen op het Hudishibana plateau.  De vuurtoren is genoemd naar het stoomschip “California”, dat op 23 september 1891 schipbreuk leed vlak voor deze kust, niet ver van de plek waar deze toren staat. 
Het is niet verwonderlijk dat veel mensen hier van de zonsondergang komen genieten.

Vroege vogels die de zonsopgang willen zien raden we aan om een keer naar de Alto Vista kapel in het Noorden te rijden.  De kleine gele kapel dateert uit 1750 maar werd volledig herbouwd in 1952.
Het is een mooie, serene plek te midden van woestijnlandschap bezaaid met cactussen.  Het is ook de moeite waard om rond te wandelen in de omgeving, over versteend koraal tot bij de kust, die een stuk ruiger is dan aan de andere kant van het eiland.  Als de zee er niet zou zijn zou je het gevoel hebben dat je op de maan wandelt.

Je kan het Arikok Nationaal Park bezoeken, dat maar liefst 18 procent van het eiland beslaat.  Het park herbergt kostbare inheemse dieren die je alleen op Aruba vindt, zoals de Aruba Choco (een zeldzaam uiltje), de Arubaanse parkiet, de Arubaanse ratelslang en de felblauwe Aruba renhagedis, prachtig diertje maar zo snel dat het moeilijk te vangen is met een camera. 
Je betaalt 11 dollar om het park te bezoeken en dat geld gaat volledig naar het behoud en de bescherming van het park en zijn bewoners.
Je vindt ook Boa’s in het park, maar die horen eigenlijk niet thuis op Aruba, eind jaren ’90 werden ze op het eiland gebracht als huisdieren.  Waarschijnlijk zijn er enkele ontsnapt of vrijgelaten en doordat ze snel vermenigvuldigen, veel eten, en op Aruba geen natuurlijke vijanden hebben, vormen ze helaas wel een bedreiging voor de inheemse diersoorten. 

Toen wij het park bezochten waren we aanvankelijk een beetje teleurgesteld dat we grote stukken met de auto moesten doen, omdat er niet zoveel hiking trails zijn.  Maar we slikten onze teleurstelling al snel in. Op verschillende plaatsen in het park kan je parkeren om een kleine hike te maken en dan besef je wel dat het hier gewoon té heet is om lang te wandelen, de thermometers halen overdag vaak vlotjes de 38 graden.  Ik kan redelijk goed tegen de hitte, maar dit was voor mij ook teveel.  Bovendien is het landschap vrij dor, afgezien van de talloze cactussen die er groeien.  Wél echt de moeite waard zijn onder andere de korte wandelingen die je kan maken naar afgelegen baaien zoals Boca Prins en Dos Playas. Erg mooi maar als je denkt dat je hier even een verfrissende plons kan maken ben je eraan voor de moeite.  Het water mag dan wel kraakhelder zijn, door de rotsen in het water, de kracht van de golven en de onderstroom is het te gevaarlijk en bovendien verboden om te zwemmen.

Wat voor ons echter het hoogtepunt van het park was waren de grotten.
We bezochten eerst de Fontein grot, de enige op het eiland waar je op de plafonds nog tekeningen van de oorspronkelijke inheemse bevolking kan zien, de Arawak indianen.
Nog mooier vonden wij de Quadirikiri grot, deze loopt veel dieper door en is beroemd door zijn twee kamers, die verlicht worden door natuurlijk zonlicht dat door gaten in het dak naar binnen valt.

In de donkere delen van de grot wonen honderden vleermuizen.  Een gedeelte is afgesloten voor publiek om de dieren hun nodige rust te geven.
Wij hadden de grot voor onszelf na een korte rondleiding door een vriendelijke ranger en vonden het echt spectaculair.  De kamers van de grot baden in het goud en dat komt enkel en alleen van het binnenvallende zonlicht, zo mooi!

Er zijn nog meer boeiende plekken te zien in het park, maar helaas ben je beperkt tot de hoofdwegen als je geen 4×4 ter beschikking hebt, en zelfs die hoofdwegen waren al tricky met onze “gewone” wagen.

Als je het park uitrijdt kan je doorrijden naar het zuidoosten, waar je San Nicolas vindt, een alleraardigst en kleurrijk stadje en wordt ook wel de culturele hoofdstad van Aruba of “sunrise city” genoemd.  De stad is helemaal gevuld met spectaculaire graffiti kunstwerken. Maar dat was niet altijd zo… nog maar een paar jaar geleden was de stad een ingeslapen oord met leegstaande panden en in verval geraakte muren.  In 2016 vond er voor het eerst de nu jaarlijks terugkerende “Art Fair” plaats.  Kunstenaars uit binnen- en buitenland voorzagen de muren en gebouwen van de nodige kleur en deden de stad herleven.  Er zijn ook een aantal mooie strandjes in de buurt, maar daarover wijd ik graag uit in een volgende blog.

Waar ik het wél nog even over moet hebben is Charlies Bar, Aruba’s beroemdste en meest bijzondere bar, gelegen op een hoek in een achterbuurt van San Nicolas.  Ga er absoluut naartoe, je zal er geen spijt van hebben!  Charlie’s bar is een heuse eilandtraditie sinds 1941, je kan er terecht voor een fris biertje, heerlijke gerechten, fun én om van elke hoek van de bar foto’s te maken.  De bar is namelijk volgestouwd met allerlei memorabilia, frutsels en prullen, oud en nieuw.  Je wordt ook aangemoedigd om iets van jezelf achter te laten.  Van pasfoto’s, over vreemde valuta, tot zelfs instrumenten… hier hangt vanalles aan de muren en de plafonds.  Echt, je kijkt je ogen uit!  We raden je ook aan hier iets te eten!  Op de menukaart staat voor ieder wat wils, alleen voor hamburgers verwijzen ze je vriendelijk door naar Wendy’s of Mc Donalds, daar doen ze niet aan mee.  Als je, zoals wij, vegetarisch wil eten, komt Charlie, de eigenaar en chefkok graag even uit zijn keuken, hij is een Nederlands sprekende in Colombia geboren Arubaan die beweert zelf vegan te zijn geworden nog voor het woord zelf bestond, zijn lichaam verdraagt geen dierlijke producten.  Hij is daarom altijd blij als iemand naar veggie of vegan gerechten vraagt, want dan eet hij lekker mee.  Met een serieus gezicht zegt hij erbij dat hij iets gaat maken en dat we dat één keer zullen eten en daarna nooit meer.  Ik denk eerst nog dat hij grappend bedoelt dat het zo slecht zal zijn dat we het nooit meer zullen willen eten.  Maar hij is bloedserieus en hij bedoelt dat hij echt elke keer een ander gerecht uit zijn mouw tovert. 
We krijgen een zalig gerechtje met gemarineerde spruitjes voorgeschoteld, en hij vindt ze zelf zo lekker dat hij hier een uitzondering voor wil maken, dit receptje gaat hij onthouden.
Als we wat later weer vertrekken en zeggen dat we nog een keer zullen proberen terugkomen roept hij ons na: “nou en dan maak ik weer wat anders klaar” Topkerel!

Ook raken we er aan de praat met een bassist die er wat live muziek speelt.  Hij hoort dat we Nederlands praten en komt bij ons aan de bar hangen en vertellen over dat hij jarenlang in Nederland heeft gewoond en het optreden voor een groter publiek best wel mist.  Begrijpelijk, maar wat ons betreft heeft hij een karakterkop en past hij helemaal perfect bij deze bar!
Echt een must dus: Charlies Bar… zéker doen als je naar Aruba zou gaan!

Ik moet deze blog stilaan afsluiten zodat ie niet te lang wordt, maar ik moet echt nog een plaatsje maken voor iets persoonlijks, voor een bijzondere dag, voor een heel bijzonder iemand.
Op 17 oktober zou mijn papa 72 jaar geworden zijn, helaas overleed hij dit jaar op 30 april. 
Dat zijn verjaardag een moeilijke dag zou worden, daar konden we niet omheen.  Maar ook al konden we voor het eerst niet samen met hem vieren, we wilden toch nog iets bijzonders voor hem doen, er toch nog iets moois van proberen te maken.

Vlak voor zonsondergang hebben we een mooi plekje uitgezocht bij een Divi Divi boom, de twee bekendste en meest gefotografeerde Divi Divi bomen van Aruba waren helaas geen optie wegens té druk bezocht.  Maar iets verderop vonden we nog een mooi exemplaar, op een plek waar weinig mensen komen.  De boom heeft frontaal zicht op de zee en dus elke dag op de zonsondergang.  Onder de wortels van deze boom hebben we een beetje van papa’s as gestrooid, en er een kaartje voor hem achtergelaten.  We vonden het een mooi idee dat hij zo door de boom zal worden opgenomen en op die manier verder zal leven op deze bijzondere plek.

Omdat papa ook heel erg kon genieten van een goed en gezellig etentje, kozen we nadien het restaurant “Passions on the Beach” uit.  Je zit er met de voetjes in het zand aan mooi gedekte tafeltjes.  Het strand wordt verlicht door kleine lampjes en fakkels en een violist zorgt voor de muziek.  Het eten is bovendien fenomenaal, de bediening supervriendelijk en de sfeer is chique maar tegelijk zeker niet te stijf en casual genoeg.  We zijn er zeker van dat papa hier ook van genoten zou hebben dus we heffen het glas op hem.  Schol hé papa, waar je ook bent.

Er is nog zoveel te vertellen, maar dat… is alweer voor de volgende blog!

Ciao!

x

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•