Afstanden afleggen tussen twee bestemmingen is meestal niet het leukste deel van reizen.  Soms is de route heel mooi, zoals in Big Sur, maar vaker doe je lange saaie afstanden over snelwegen.  Bovendien is de reistijd hier altijd wat langer dan bij ons in België vanwege snelheidsbeperkingen en soms kronkelende wegen.  Meestal is het dus vroeg vertrekken om na een paar uur zo snel mogelijk op de volgende bestemming aan te komen.  Maar deze keer was het anders…
Op 19 november (we zijn vandaag 22 jaar samen!) rijden we vanaf Kingman naar Flagstaff.  Voor deze route kunnen we een groot stuk van de historische route 66 nemen. 
Route 66, ook gekend als “The Mother Road”, is een iconische weg, veel mensen dromen ervan hem een stuk, of helemaal, te rijden… de originele weg liep van Chicago helemaal tot in Los Angeles en doorkruiste maar liefst acht staten.  Maar sinds de jaren ’70 werden geleidelijk aan stukken van de Route 66 vervangen door de snellere maar onpersoonlijke I-40 highway.  Gelukkig kan je nog steeds stukken van de oude weg rijden, al kan je de I-40 hier en daar nu eenmaal niet mijden.
Het stuk in Arizona dat wij rijden is één van de langst aaneengesloten stukken van de originele Route 66 dat nog over is gebleven… en het is de moeite!

Het is continu uitkijken geblazen want onderweg vind je ontzettend veel fotowaardige rariteiten en andere dingen dus regelmatig stoppen en op verkenning gaan is de boodschap.
Zo kom je kort na Kingman bijvoorbeeld al “Giganticus Headicus” tegen, een gigantisch hoofd in Tiki stijl, vrij recent gemaakt in 2004 door kunstenaar Gregg Arnold.  Op deze locatie vind je nog veel meer merkwaardige kunstwerken rondom een oude giftshop.
Verder rijdend passeer je verlaten motels, restaurants, benzinestations enzovoort, heel vaak met op het domein verlaten en verroeste parels van oldtimers, soms zelfs nog met oude spullen op de achterbank.
Stap uit, verken, neem foto’s en ga weer weg…  het is mooi dat de meeste mensen respectvol omgaan met de geschiedenis die hier bewaard is gebleven.
Onderweg kom je een paar originele stadjes tegen, waaronder Seligman, ook wel “the birthplace of Route 66” genoemd. Hier vind je nog een schat aan originele gebouwen en zaken uit de jaren ’50 en ’60, waaronder enkele motels, een drive in, een wassalon, een ijssalon met absurde kunst en kitschtuin enzovoort. 
Het stadje “Radiator Springs” uit de Pixar film “Cars” is trouwens losjes gebaseerd op Seligman. 
Angel Delgadillo, geboren en getogen in Seligman in 1927 en ook wel “The guardian angel of Route 66” genoemd, werd in 2005 geïnterviewd door de makers van Pixar over het leven op en rond Route 66 doorheen al die jaren, en zodoende werd Seligman vereeuwigd in “Cars”.

Onderweg tussen Seligman en Williams verandert het landschap van woestijn in bergachtig dennengebied, de temperatuur daalt meteen ook met een paar graden.  Williams wordt ook wel “The gateway to Grand Canyon” genoemd vanwege de perfecte ligging om het park te bezoeken. 
Het levendig centrum rond Main Street in Williams ademt een mengeling van fifties en western en is ook absoluut de moeite waard om te bezoeken.  Hier begint voor ons Arizona echt: je wordt zowaar begroet op straat met “howdy folks”.  Love it!

Na Williams worden we de I-40 weer opgestuurd om naar Flagstaff te rijden.  We hebben uiteindelijk ongeveer 7 uur gedaan over een rit van 2,5 uur en we hebben er enorm van genoten!  Dit was echt een belevenis en we staan ervan versteld hoeveel authenticiteit je nog vindt op de Route 66.
De tijd is op sommige plaatsen echt blijven stilstaan en de pastelkleuren onder het roest van de auto’s die er gestrand zijn doen herinneren aan betere tijden.  De leegstaande winkeltjes en motels en de spookstadjes ademen natuurlijk tegelijk heel veel tristesse uit en de enkele giftshops en motels die nog wel open zijn doorstaan heel zware tijden door het ontbreken van toeristen…  schoonheid en droefheid liggen vaak dicht bij elkaar…

We blijven een paar dagen in Flagstaff en omdat we een paar dingen te vieren hebben (ons jubileum én mijn verjaardag) mocht het iets bijzonder zijn.  De bed and breakfast van Maxx en Monica is een juweeltje!  Het hele huis lijkt wel rechtstreeks uit een interieurmagazine te komen, Monica is een waar decoratietalent.  In de gezellige woonkamer staat de kerstboom al te blinken, er wonen drie fantastische hondjes, allemaal rescue dogs uit een asiel: lieve Lily is de sociaalste van de drie, kleine Lucy is met haar 17 lentes echt stokoud en doordat ze blind, doof én dement is moet je keer op keer opnieuw haar vertrouwen winnen, en dan heb je nog Aspen, een kruising tussen een Duitse herder, Golden Retriever en Chihuahua.  Een heel mooie hond maar zo ontzettend bang, we krijgen slechts een glimp van hem te zien.  Ze hebben geen idee wat hij heeft meegemaakt maar het moet erg zijn.  Onze kamer is eigenlijk een klein appartementje, compleet met salon, elektrische haard en badkuip met sterrenhemellichtjes.  Superromantisch allemaal!  Ook qua lekkernijen komen we niets te kort: elke dag wachten er verse brownies op de kamer en in de inkomhal liggen versgebakken koekjes en graanrepen voor onderweg.  Heerlijk!
Op mijn verjaardag wacht er op onze kamer zelfs een zelfgemaakte chocoladetaart met “Happy Birthday” op!
Elke ochtend verzamelen alle gasten aan de ontbijttafel voor een ongelooflijk heerlijk en veel te uitgebreid ontbijt. Elke dag ontmoet je zo weer andere reizigers. Zo is er de jongeman uit Londen die vooral op doorreis is om te kijken in welke grote Amerikaanse stad hij wil gaan wonen, of het koppel uit Texas dat elkaar op een datingsite leerde kennen en volgens ons niet eeuwig samen zal blijven… hij: een typische Texaan: pro Trump, t-shirt aan met opschrift “Hunting, Beer and Bacon”, heeft zijn kinderen van kleuter af geleerd een wapen te gebruiken… en zij: anti Trump, anti wapens, anti jacht… dat leverde vreemde en ongemakkelijke conversaties op. En dan nog een tof ouder koppel uit Kansas, zeer atypisch Amerikaans: houden van wandelen en zijn met met opzet op reis met Thanksgiving om de familiefeesten te ontvluchten, onder luid protest van hun kinderen en kleinkinderen.

We krijgen ook nog wat geweldige tips mee: zo willen we Grand Canyon bezoeken en Maxx legt ons uit hoe we het best de massa kunnen vermijden, én hij geeft nog wat tips voor andere wandelingen.

Op zaterdag besluiten we zijn advies te volgen en meteen richting Grand Canyon te trekken, gewapend met een ontbijtpakket dat Maxx heeft klaargemaakt en zoveel lekkers bevat dat we er van kunnen ontbijten én lunchen.  De Zuidelijke kant is op zo’n 2 uur vanaf Flagstaff te bereiken en we volgen het advies om via de East Entrance binnen te rijden.  We kennen de horrorverhalen van grote hordes mensen in de bekendste nationale parken van het Westen, van auto’s die al filerijdend door de parken trekken… Dat is ook de reden dat we deze kant van de USA wat uitgesteld hadden. 
Als de pandemie één voordeel heeft dan is het wel dat het momenteel ideaal is om dit soort reizen te doen: er is nog steeds toerisme, gelukkig maar, maar dan vooral nationaal toerisme.  De grote hordes zijn nog niet terug en bovendien bevinden we ons momenteel in het laagseizoen.  In de grote nationale parken kan je dus rustig genieten van de wilde en uitgestrekte natuur die het Westen te bieden heeft.

Nog voor we het park bereiken stoppen we bij “Little Colorado River Overlook”, dit uitkijkpunt ligt in het reservaat van de Navajo indianen en normaal betaal je een kleine donatie maar er zit niemand bij de ingang.  De lege kraampjes waar normaal zelfgemaakte juweeltjes en andere spullen verkocht worden, getuigen al dat het hier ooit veel drukker is geweest.  Het is de moeite waard om even te stoppen, je krijgt een eerste indruk van de Canyons en dat is al fenomenaal!
Als je dan uiteindelijk Grand Canyon National Park binnenrijdt kom je daar ook al snel bij een eerste viewpoint en zo’n eerste blik op dat gigantisch natuurfenomeen met zijn overweldigende roodtinten beneemt je echt even de adem.  Maar het wordt nog mooier als je één van de trails wandelt.  Ik moet er eerlijk bij vertellen: dit is geen wandeling voor iedereen, mensen die niet zo goed te been zijn, kinderen, mensen met serieuze hoogtevrees en mensen met een niet al te beste conditie beginnen er beter niet aan!  Maar als je kan en durft moet je het zeker doen!  We werden al bij de ingang gewaarschuwd: volg de trail niet helemaal tot beneden, want dat lukt niet in één dag.  De echte avonturiers dragen een tent op hun rug, kamperen op de bodem en gaan de volgende dag weer omhoog.  Maar gewone wandelaars zoals wij houden best rekening met de tijd die ze willen wandelen.  Hou rekening dat je voor elk uur dat je afdaalt het dubbele moet rekenen om weer naar boven te gaan. 
Maar nogmaals: het is echt prachtig!  We doen het rustig aan en nemen onderweg af en toe de tijd om even te gaan neerzitten en gewoon naar de overweldigende stilte te luisteren terwijl de imposante canyon ons omarmt. 

Op de weg terug stoppen we bij een bordje dat een hiking trail aangeeft met “Red Mountain Trail”. 
Maxx had ons gezegd dat we deze zeker moesten doen.  Het is geen lange wandeling, ongeveer een halfuurtje enkel, en de eerste 25 minuten denk je: mooi maar is dit nu zo spectaculair?  Het zanderig weggetje slingert romantisch langs wat bomen, gezellig maar niks speciaal.  Maar dan… doemt plots die Red Mountain op naar waar het pad genoemd is.  Het bizar gebergte van rood vulkanisch gesteente lijkt wel Mars te zijn!  Het is natuurlijk een stuk kleiner en veel minder bekend dan Grand Canyon, maar wij vinden het minstens even spectaculair, net omdat het zo’n verborgen pareltje is!  Nog een handvol andere wandelaars klauteren over de rode kegels en keien, maken honderden foto’s en vergapen zich aan dit absurde natuurfenomeen.  Héél erg de moeite om te zien!

Je kan in deze omgeving nog ontelbaar veel andere wandelingen doen.  Je kan naar Sedona rijden om daar nog meer Redrock wandelingen te maken, kijk dan uit naar Snoopy Rock, een rots die sprekend lijkt op Snoopy die op zijn rug op zijn hok ligt, je kan er niet naast kijken!  Of je kan een aantal Nationale monumenten gaan bekijken, waaronder Walnut Canyon en Sunset Volcano. 
Voor kortere maar echt heel mooie wandelingen kan je bijvoorbeeld naar Thorpe Park voor een wandeling door dennenbos, of naar het prachtige en uitgestrekte Buffalo Park.

Flagstaff zelf is een aardig stadje met een paar leuke winkeltjes, toffe brouwerij bars en goeie restaurantjes.  Het is een ideale uitvalsbasis om bijvoorbeeld Grand Canyon of Route 66 te bezoeken en natuurlijk om te wandelen.   De temperatuur in november is herfsterig overdag en behoorlijk koud ’s avonds, maar altijd met een strakblauwe hemel en een stralende zon, heel mooi weer dus!

Op een uurtje van Flagstaff vind je nog een stadje: Sedona.  De rit ernaartoe doorheen Oak Creek is fenomenaal, en volgens Maxx staat de route in de top 5 van mooiste routes in de US.
Maar Sedona zelf vonden wij behoorlijk overroepen.  Het stadje staat bekend om de Vortexen die er lopen, daardoor is het een heel spirituele plek, maar helaas is daar een hele commerce rond gebouwd: overal vind je winkeltjes die kristallen en edelstenen verkopen en waar meteen ook mensen zitten die readings, tarot of reiki doen… nu geloven wij wel in die dingen maar de vraag is hoe betrouwbaar het allemaal nog is.  Werkelijk elke zaak doet hetzelfde en het voelt allemaal heel artificieel aan. Iedereen roept dat het geweldig is, als je erover leest lijkt het één van de meest fantastische stadjes ooit te zijn, maar wij zijn er snel gaan lopen.  Als ik er toch iets positiefs over mag zeggen: de ligging van Sedona tussen de Redrocks is echt prachtig!

Een uurtje verderop in de bergen vind je iets veel beters: Jerome, een historisch kopermijnstadje waar veel gebouwen uit 1890 de smalle straatjes nog sieren. 
In zijn beruchte jaren, toen het vooral bestond uit saloons en bordelen, stond het bekend als “The Wickedest Town in the West”.  In de jaren ’60 en ’70 werd het, intussen spookstadje, ontdekt door creatievelingen en artiesten.  Schilders, schrijvers en muzikanten deden Jerome herleven en maakten het hun thuis.  Tot op heden baadt het stadje nog steeds in die artistieke sfeer, je vindt er allerlei kunstgalerijtjes en eigenaardige, originele winkeltjes, waaronder een winkel met de grootste collectie caleidoscopen.  Ook hier blijkt alweer verre familie te wonen, in één van de winkeltjes hing een kleine tentoonstelling van een plaatselijke kunstenares: Pamela Segal.
Het zou ook spoken in Jerome, elke avond worden er ghost tours georganiseerd, jammer genoeg hebben we daar geen tijd meer voor gehad.  Het is in elk geval een stuk gezelliger, rustiger en authentieker dan Sedona.  Zeker de moeite om er even de bergen voor in te rijden!

Wij trekken stilaan weer verder.  Omdat de bergen en de bossen van Arizona ons heel goed bevallen rijden we morgen naar Young, Arizona… om een paar dagen rust te vinden in een trailer in het bos, een beetje Ardennen in Amerika!
Tot gauw…

Ciao!

X