Reizen zonder planning, het heeft heel veel voordelen…
Als we de schets die we op voorhand hadden gemaakt hadden aangehouden hadden we veel te veel steden bezocht: L.A, Phoenix, Las Vegas… allemaal plaatsen waarvan we tijdens deze reis besloten hebben dat we ze net willen mijden, hoewel ze zeker de moeite waard zullen zijn om een andere keer te bezoeken.  Desondanks we ook weleens houden van een levendige stad, beseffen we tijdens deze reis meer en meer dat onze batterijen vooral opladen als we in de natuur zijn.
Door te reizen zonder planning hebben we onze route tot nu toe kunnen boetseren hoe we ze graag willen.  Het kort op voorhand vinden van een Airbnb of andere logies is nog nooit een probleem geweest, maar we hadden één ding over het hoofd gezien: Thanksgiving.

Toen we in Flagstaff waren en wilden kijken wat onze volgende bestemming zou worden, sloeg de paniek ons om het hart: de komende week bleek er in de wijde omgeving helemaal niets meer vrij te zijn!  Tenzij je graag 300 dollar en meer per nacht betaalt, dan kon je nog hier en daar iets vinden dat die prijs bovendien totaal niet waard was… 
De reden?  Thanksgiving dus…  mensen gaan vieren bij familie in een andere staat en hebben logies nodig, of ze doen een trip omdat het schoolvakantie is, of om te ontsnappen aan de feesten…
We hadden er helemaal niet aan gedacht en even leek het echt een probleem te worden om nog iets te vinden voor de volgende dagen… we stonden op het punt om zwaar boven ons budget te gaan omdat er echt geen oplossing voorhanden was.

En dan plots… alsof het zo moest zijn, stond er opeens iets superleuks én betaalbaars op Airbnb dat er eerder nog niet opstond.
Een ingerichte trailer in Young, Arizona.  Zo’n 3,5 uur rijden vanaf Flagstaff.
We lazen de eerste 2 positieve recensies en besloten meteen te boeken voor we deze ook weer kwijt waren.  De mensen die ons vroegen naar onze volgende bestemming hadden geen flauw idee waar Young was en wat er te zien zou zijn.

Young wordt ook “Pleasant Valley” genoemd, en hun motto is: “There are no strangers in Young, only welcomed guests”.  Klinkt vriendelijk.

23 november: we komen aan bij onze thuis voor 3 dagen.  De trailer op het domein van Lauren heeft een naam: ze heet Silver Streak Sally en ze is fantastisch!  Lauren heeft haar een paar jaar geleden gekocht in Phoenix, helemaal gestript en omgevormd tot een mini huisje, compleet met overdekt terras en buitenkeuken.  In de omgeving is niet veel te zien, om niet te zeggen niks.
Op het eerste zicht is het een beetje de Ardennen in Amerika… en op het tweede zicht is het eerder de cowboyversie van de Ardennen in Amerika.  Even duidelijk maken: wij houden heel veel van de Ardennen!
We zetten onze spullen af en besluiten even te gaan kijken hoe het dorpje eruit ziet.
Lauren had ons op voorhand gewaarschuwd dat we best al inkopen zouden doen, want de dichtstbijzijnde supermarkt ligt op 1 uur rijden. 
Dus voor we naar hier reden zijn we langs Walmart gepasseerd voor voldoende voedselvoorraad.  Tijdens onze trip door Amerika hebben we al veel dingen gezien waar wij Belgen nog van kunnen leren (glimlachen, fietsendragers vooraan de auto ipv achteraan, glimlachen, gratis water als je gaat eten, glimlachen…) maar op één ding staan ze nog gigantisch achter en dat is: plastiek.  Als je bij Walmart gaat shoppen wordt alles voor jou ingeladen aan de kassa in kleine plastic tasjes.  Bovendien laden ze die tasjes helemaal niet zo vol als zou moeten, dus je komt buiten met een kar vol plastiek… en dat vinden wij echt erg jammer.  In andere supermarkten zoals Safeway is het al iets beter, en wordt het gebruik van een herbruikbare tas aangemoedigd, maar nog steeds gebruiken ze veel te veel plastiek.
Anyways, we dwalen af…

In Young vind je 2 piepkleine kruideniertjes waar je de hoogstnodige spullen vindt, een Cowboykerk en een Christelijke kerk, één kleine bar zonder ramen waar je moedig moet zijn om er binnen te wandelen, en een “thrift shop” die maar 2 dagen per week open is.  Buiten staan 5 prachtige vintage rotanstoelen met gele bekleding waar bij ons belachelijk veel geld voor gevraagd zou worden.  Hier gaan ze weg voor 5 dollar per stuk! Dat is zo’n 4 euro!  We waren in gedachten ons terras thuis al aan het herinrichten maar helaas wordt het nogal moeilijk om de stoelen in België te krijgen dus we laten het maar zo.  We nemen binnen een kijkje en raken aan de praat met de eigenares: Cathy.  In haar sappig accent vraagt ze waar we vandaan komen en ze kan het bijna niet geloven als we zeggen dat we uit België komen.  Kennelijk is Young één van de meest afgelegen plekken in Arizona, hier komen haast geen toeristen, tenzij ze komen om te jagen, wat hier helaas veel gebeurt.  Elektriciteit is hier pas sinds 1965 en tot 2008 was er geen telefoonbereik hier, laat staan internet.  (we hebben trouwens gemerkt dat we doorheen het hele dorp nog steeds geen telefoonbereik hebben, we moeten het doen met de WiFi van Silverstreak Sally)
Als we vertellen dat we een trailer hebben gevonden op Airbnb weet ze meteen dat die van Lauren is.  Dit is echt zo’n dorpje waar iedereen iedereen kent.
Het lijkt zelfs een beetje uit een film te komen. 
Cathy is een spraakwaterval, elke klant in de winkel krijgt te horen dat er mensen helemaal uit België zijn en dat ze in Young komen logeren.  Mensen vinden dat blijkbaar grappig, maar wij vinden zo’n plekjes net heel uniek. 
We worden ook meteen uitgenodigd voor een Thanksgiving feest in het Community Center op donderdagmiddag. 

Als we later terug bij de Airbnb zijn en even naar de koeien staan kijken, komt Lauren net aangewandeld om de dieren van vers voer te voorzien.  Ook zij blijkt heel graag een praatje te slaan en bevestigt dat we welkom zijn om Thanksgiving te komen vieren.
De koeien heten Yoda en Matt, en er is ook een zwart schaap dat Bob heet en nooit van de koeien hun zijde wijkt.  Dierenvriendschappen kunnen zo ontroerend mooi zijn.

Als Thanksgiving aanbreekt hebben we met de middelen die we ter beschikking hadden een worteltaart gebakken.  Toen we Lauren vroegen of het gebruikelijk was dat we iets zouden meebrengen, zei ze dat dat mocht maar niet hoefde, er zou meer dan genoeg eten zijn.
Maar we vonden dus dat we niet met lege handen konden aankomen dus reden we omstreeks 1u20 naar het dorp, zo fier als een gieter met onze versgebakken taart… om daar dan vast te stellen dat er helemaal nergens iets te doen leek te zijn.  Het dorp was uitgestorven.  Na een half uur gezocht te hebben reden we dan maar weer naar huis met onze worteltaart, een beetje teleurgesteld.  Ik stuurde Lauren een berichtje en ze verontschuldigde zich: hoewel het feestje om 12u begonnen was, bleek het al om 13u30 afgelopen te zijn, ze was alweer thuis. Jammer dat we er niet waren want er hadden verschillende mensen naar ons gevraagd, zei ze.  We vonden het een beetje vreemd, want toen ze ons uitnodigde had ze gezegd dat het om 12u begon maar dat we gerust later konden komen.  We kunnen ons moeilijk voorstellen dat zo’n feestje maar 1,5 uur zou duren, dus we vrezen dat er bijna niemand is komen opdagen en het op een fiasco is uitgedraaid.  Jammer voor de mensen die het georganiseerd hebben, jammer van al dat eten, en jammer van onze worteltaart… we zullen ons misselijk moeten eten.

Wandelen in de buurt van Young is te doen maar lastig…  er is hier heel veel bos, je zit hier zelfs middenin het enorme Tonto national forest, maar aangezien je geen gsm bereik, geen internet en geen wegwijzers hebt, is het té makkelijk om te verdwalen. We hebben het een stukje geprobeerd, een mooie wandeling langs de droogstaande Cherry Creek, maar je merkt al snel dat er veel jagerssporen zijn en daar wil je nou ook niet tussen zitten.

Wat komen jullie dan toch doen in een gat als Young?  Ik hoor het jullie denken, net als de locals hier.
Wel, we weten heel goed dat wanneer je aan het werk bent, elke vorm van vakantie als de perfecte ontspanning klinkt.  En dat is het ook!  Maar roadtrippen kan op een bepaalde manier ook wel vermoeiend zijn: altijd nieuwe plekken, zoveel nieuwe indrukken… het is fantastisch en onbeschrijflijk en onvergetelijk… maar een 3-daagse in een caravan in the middle of nowhere kan echt wel eens deugd doen!  ’s Avonds met een glaasje bij het vuur zitten, ’s ochtends yoga doen op de porch en daarna met een kop koffie naar de talloze blue birds kijken die af en aan vliegen… pure ontspanning!
Er is voor het eerst op deze reis ook wat ruimte om aan niks te denken.  En dat maakt dat de emoties rond het verlies van mijn papa opeens heel hard weer oplaaien.  Uit het niks, tijdens het koken, voelt het plots weer zoals een kleine 7 maanden geleden.  Een onbeschrijfelijke scherpe pijn beneemt me letterlijk mijn adem en ik ben zo dankbaar dat ik Robbie heb op zo’n momenten.  Met een simpele omhelzing en een paar woorden weet hij me te kalmeren en ik weet dat ik altijd en overal mag uithuilen in zijn armen.  Deze reis heeft veel doelen: heel veel genieten, maar ook heel veel leren, en ja, ook rouwen hoort daarbij.

Als je een klein uurtje rijdt richting Payson (dat eerste dorp waar een supermarkt is) kom je een bord tegen waarop staat dat er niet gejaagd wordt, en daar vind je een heleboel leuke hiking trails.  Wij gingen wandelen rond Woods Canyon Lake en dat was erg mooi.  Het was duidelijk dat hier in de zomermaanden veel volk komt, je kan er dan ook een kano huren, er zijn verschillende picknickplekken met bbq’s… maar in deze tijd van het jaar is het overal rustig en dan is de natuur op z’n mooist.  s’ Ochtends is het ijskoud, ’s middags gewoon koud, er ligt zelfs al een beetje ijs op het meer, maar die stralende zon is er altijd en we genieten met volle teugen.

Nog iets dat het vermelden waard is:
Iedereen kent wel de lekkere Californische wijnen.  Maar ooit al gehoord van wijn uit Arizona?
Wij alleszins niet.  Maar Young heeft een heuse eigen wijngaard!  Bruzzi Vineyard biedt tastings aan en natuurlijk hebben we dat geprobeerd!  Ik moet zeggen: Arizona has some fine wines!  We kopen uiteindelijk zelfs twee flessen, altijd mooi om een lokale business te steunen, zeker als er zoals nu zo weinig toeristen zijn.  Bij Bruzzi wonen ook enkele rescue lama’s die je kan ontmoeten.  Wij maken kennis met de prachtige lama Veronica en de lieve Ziggy, die een kruising is tussen een lama en een alpaca.  Ze komen hier terecht omdat veel mensen die een lama als huisdier nemen geen idee hebben dat deze mooie dieren wel 25 tot 30 jaar oud kunnen worden.  Gelukkig mogen de gelukzakken die hier zitten hun oude dag in alle rust slijten.  We mogen hen snoepjes geven en gelukkig vinden ze ons net tof genoeg om ons niet in het gezicht te spuwen!

Ik denk dat ik hier stilaan ga afronden.  Ik had niet verwacht veel te kunnen bloggen over deze plek, net omdat we ze bewust hadden gekozen om even niks te doen.  Maar hier zijn we dan, alweer 3 bladzijden verder, en dan ben ik nog één hoogtepunt vergeten te vertellen:

De sterren!
In Joshua Tree hadden we pech met het maanlicht, maar hier hebben we meer geluk.
Sinds een nachtwandeling in de Costa Ricaanse Jungle hebben we nooit meer zoveel sterren gezien als hier.  En een bonus is dat je hier zelfs de melkweg kan zien!
Adembenemend!
Wat voelen we ons nietig en klein…
Maar wel vol plannen!

Tot binnenkort lieve lezers…

Ciao!

x