De rit van Pinetop-Lakeside naar Gila National Forest is er weer eentje om in te kaderen.
Het is zo’n drie uur rijden tot in Silver City, waar we boodschappen zullen moeten doen want vanaf dan rijden we nog een dik uur de bergen in, naar onze airbnb in de Gila Wilderness, waar we niets meer zullen kunnen kopen.
Onderweg naar Silver City rijden we langs verlaten maar prachtige wegen, en we beseffen dat we niet meer in de stad zullen geraken zonder nog een keer te tanken.  Omdat benzinestations niet zo dik gezaaid zijn buiten de steden, kan je best geen risico’s nemen, dus wanneer we een bordje zien waarop staat “Food & Gas”, nemen we de afslag maar.  We blijven echter maar rijden zonder ook maar iets tegen te komen en denken er al aan om terug te keren.  Tot daar plots een piepklein dorpje opduikt: Reserve.  Het dorpje bestaat uit een bar die zo uit een Western film lijkt te komen, een kleine snackbar, wat gammele huisjes en een kruidenier die alles verkoopt: van levensmiddelen, over t-shirts, tot wierrook en cd’s met yogamuziek.  En dus ook benzine, van twijfelachtige kwaliteit, maar we hebben niet veel keus.  Het dorpje ligt middenin Gila National Forest en je komt er niet tenzij je er echt bewust naartoe rijdt, bijvoorbeeld voor benzine.  Maar dit soort onverwachte, grappige en authentieke plekken maken een roadtrip net zo bijzonder. 

Nog onderweg zien we een bord waarop staat: “Mogollon, Mining & Ghost Town”.
We zijn getriggerd.  We willen voor het donker is op onze bestemming geraken maar we hebben nog wel wat tijd dus rijden we naar het spookstadje.  In Amerika zijn nog heel veel spooksteden, maar vele daarvan liggen op de weg ergens naartoe.  Een spookstadje als Mogollon is bijzonder, want ook hier kom je niet zonder dat je er echt bewust naartoe rijdt.  Vlak voor we het stadje zelf binnenrijden zien we nog enkele oude mijningangen in de rotsen.  Het stadje zelf is volledig verlaten.  Naast een heleboel oude verlaten houten huizen en gebouwen, zien we een museum, een motel en een kleine snackbar, allemaal gesloten.  Hier en daar staan een aantal oude mijnwagentjes.  Er zijn een paar schijnbaar bewoonde huizen maar er is geen levende ziel op straat.  Het is boeiend om te zien maar we vinden het jammer dat het kleine museum gesloten is want we willen graag meer weten over deze beklijvende plek.  Dus na een kleine wandeling rijden we weer verder.  Achteraf zoek ik info op en Mogollon blijkt eind jaren 1800 door de ontdekking van een goudader één van de rijkste en wildste stadjes van het toen Wilde Westen te zijn geweest.  Hier werd niet op een kogel meer of minder gekeken.  Op vrijdag, zaterdag en zondag van Mei tot Oktober kunnen bezoekers hier het museum en de snackbar bezoeken, of een nachtje blijven slapen in het motel.  Voor de rest van de tijd is het hier echt letterlijk een spookstad. En kennelijk één van de best bewaarde van de US!  Ook de moeite zou blijkbaar de korte steile klim naar het oude kerkhof zijn, we hebben het gemist maar het zou een ware tijdsreis zijn.  Je komt langs nog meer oude verlaten gebouwen en een oude school, oude mijn shacks en dan kom je op het oude kerkhof, waar graven van gesneuvelde mijnwerkers, babies die de geboorte niet overleefd hebben en hele families die geveld werden door de Spaanse griep even doen stilstaan bij lang vervlogen keiharde tijden. 

Na een korte stop in Silver City voor boodschappen, rijden we de bergen in richting de Gila Wilderness, waar we 3 nachten zullen blijven.  Dit deel van de route is adembenemend mooi, door de bergen, langs een weg die “Trail of the Mountain Spirits” heet.
“The Gila” is het grootste bos in New Mexico en is maar liefst 3,3 miljoen acre groot, omgerekend is dat een duizelingwekkende 1,4 miljoen hectare!!
Het is het meest gekend voor de majestueuze bergzichten, wildlife en de Gila Wilderness, die een groot deel van het bos beslaat en de allereerste wildernis van de USA is.  Je mag “wildernis” heel letterlijk nemen.  We hebben al afgelegen gelogeerd, maar niet zoals dit.  Als je écht midden in de natuur wil zijn, dan moet je hier zijn.  En het is machtig mooi!  In het hart van de Gila Wilderness staan een paar huisjes, waaronder onze airbnb, dat normaal het buitenverblijf is van Zack en Jaimie.  Het is een groot oud huis, basic, voelt een beetje als zoiets waar je met de Chiro op weekend gaat.  Maar het heeft alles wat we nodig hebben, je mag buiten een vuurtje maken en je hebt zowaar zicht op de Canyons!  Oh, en er staat een pooltafel binnen, leuke extra!  En de sterren ’s avonds!  Machtig!
De deuren kunnen wel niet op slot, dat vinden we eerst super akelig maar uiteindelijk zetten we die angst snel van ons af.  Blijkbaar doet niemand hier zijn huis of auto op slot, er leven slechts zo’n 40 huishoudens hier en er gebeurt nooit iets.  De hele gemeenschap is zelfs van Covid gespaard gebleven.  Moet wel een speciale levensstijl zijn… de meeste kinderen gaan niet naar school omdat het gewoon te ver is, ze krijgen thuis onderwijs.  Lijkt ons niet makkelijk, maar anderzijds is de vrije natuur natuurlijk wel de beste school die er is.   Er is één winkel hier: Doc Campbell’s Post die alle mogelijke kampeerbenodigdheden verkoopt én superlekker zelfgedraaid ijs.  En that’s it.  De rest is echt letterlijk wildernis.  In het winkeltje praten we met de uitbaters.  Ondanks hoe verlaten het nu op ons overkomt draaien de zaken goed.  Van mei tot september is het hier hoogseizoen: veel kampeerders, wandelaars, vers gepensioneerden die willen beginnen reizen, reizigers die van Zuid-Amerika naar Canada reizen… Kampeerders die niet voorbereid zijn vinden hier  zonder twijfel wat ze nodig hebben.  En wat doe je dan zoal in die wildernis?  Wandelen natuurlijk!  Jullie zijn onze wandelverhalen misschien al moe, maar het is hier overal zo mooi, en we zijn inmiddels helemaal verslingerd geraakt aan hiken en nieuwe paden ontdekken.  En na 2 volle dagen in de Gila Wilderness voelen we echt wat de natuur met een mens kan doen.  Het is gewoon zalig om zo ver te kunnen kijken als je ogen maar kunnen zien, om te luisteren naar een stilte die echt oorverdovend is, om ’s avonds duizelig te worden van het aantal sterren waarnaar je kan turen.  Magnifiek!  En je leert zoveel, niet enkel over dierensporen, landschappen en planten, maar je leert ook jezelf beter kennen, leert je scherpe kantjes bijschuren, leert beter relativeren, op de pauzeknop drukken en gewoon “zijn”…

Wandelen kan hier overal, je kan letterlijk de wildernis induiken, gewapend met een kompas en genoeg water, maar je hebt gelukkig ook uitgestippelde wandelingen, en op onze eerste dag hier doen we een kleine lus die TJ Corral heet.  De natuur is zo divers en mooi, de lucht is zo zuiver, al trap je wel snel op je adem door de hoogte.  Dieren komen we niet tegen, wél een tarantula die opeens op ons pad loopt.  Ik ben vreselijk bang van spinnen, maar heb al vaak een knop moeten omdraaien op onze reizen.  En hoe vreemd het ook klinkt: ik vind zo’n gewone dikke zwarte huisspin véél griezeliger dan een vogelspin.
Na onze introductiewandeling bezoeken we de Gila Cliff Dwellings. 
De grotten in de canyon kliffen zouden al duizenden jaren gebruikt zijn door nomadenvolkeren, maar in de jaren 1280, vestigden stammen van de Mogollon cultuur zich hier.  Ze bouwden kamers in de grotten en ongeveer 10 families zouden er slechts één generatie lang geleefd hebben.  Volgens sommige bronnen hebben ze de site verlaten omdat er een jarenlange droogte is gekomen, waardoor er geen gewassen meer groeiden en er dus ook geen voedsel meer was.  Na een korte klim kan je de grotten bezoeken die nog voor 80% volledig authentiek en intact zijn.  Heel knap om te zien!

We hebben hier maar 2 volle dagen, dus daar willen we alles uithalen.  Op onze tweede dag besluiten we een langere wandeltocht te doen.  We zien op de kaart een lus staan die langs Little Bear Canyon gaat en via de Middle Fork Gila River terugloopt.  In reviews over de wandeling lezen we dat je meer dan 20 keer de rivier moet oversteken en zeker geen droge voeten houdt.  Maar omdat alles redelijk droog staat nemen we dat met een korrel zout: we kunnen het maar proberen.
De wandeling langs het voortdurend wisselende landschap is ontzettend mooi.  Van gouden grasweides over smalle rotsachtige paadjes, langs kliffen, door het bos, tot je uiteindelijk bij de smalle maar indrukwekkende Little Bear Canyon komt.  Over beren gesproken: bij elke ingang van een wandelpad staan weer die waarschuwingen: je bevindt je op het terrein van beren en poema’s.  En dan een hele waslijst met tips wat te doen als je er eentje tegenkomt of als je aangevallen wordt.  Normaalgesproken wandelen we vrij stil, net om wildlife te zien.  Nu, ons bewust van de wildernis waarin we ons bevinden, maken we toch iets meer lawaai.  Het komt zelden voor dat een zwarte beer of een poema mensen aanvalt, maar we willen liever geen risico nemen.  De paden zijn soms te smal om een dier te kunnen laten passeren, dus nemen we er genoegen mee dat we vandaag door ons luid praten helemaal geen dieren zien.  Een wolf hadden we nochtans wel graag gezien.  Afgelopen zomer werd de bedreigde Mexicaanse wolf hier opnieuw geïntroduceerd, in de hoop dat de populatie snel zal groeien.  We vinden één wel heel grote pootafdruk, maar dat kan net zo goed van een heel grote hond zijn geweest.  Laat ons maar geloven dat het toch van een wolf was.  Maar we hebben dus niks gezien,  zelfs geen Gila Monster, terwijl deze forse hagedissen dit gebied toch wel tot hun thuis mogen noemen.
Na acht kilometer komen we uit de Little Bear Canyon en volgens de kaart kan je hier kiezen: ofwel vervolg je de loop langs de Gila rivier, ofwel keer je gewoon dezelfde weg terug.  Wij willen natuurlijk heel graag de lus doen, maar helaas moeten we al snel toegeven dat we hier totaal niet op voorzien zijn.  Hoewel er over sommige stukken rivier planken liggen waar je over kan lopen, moet je hier echt door het water.  En met onze canvas zomerwandelschoenen en rekening houdend met het ijskoude water is dit echt geen optie.  Ofwel heb je laarzen nodig, ofwel kom je in de hete zomermaanden want op bepaalde punten kan het water tot je middel komen.  We wandelen dus dezelfde acht kilometer terug, vinden het wel een beetje jammer, maar uiteindelijk biedt een wandeling in de omgekeerde richting altijd weer nieuwe uitzichten.  En na afloop wacht ons nog een lekker ijsje bij Doc Campbell’s, en daarna thuis een glaasje wijn bij het kampvuur.  Zodra het donker wordt horen we plots vanalles kraken en ritselen.  We nemen onze zaklamp erbij en zien… tientallen javelina zwijntjes!  Dus toch nog wildlife gezien 😊.

Wat nog zo tof is is dat je overal waar je gaat, in de bergen, bij de rivieren, echt overal… kristallen kan vinden.  Dat kan eigenlijk in veel delen van Arizona en New Mexico, maar we hebben er nooit echt op gelet.  Hier vind je overal quartz en agaat, heel mooi!  We nemen een paar steentjes mee, dat mag hier ook gewoon, maar laten de rest van de schatten aan de vrije natuur en de volgende avonturiers.

Over avonturiers gesproken: wij vinden onszelf soms al avontuurlijk, maar met een hele dikke knipoog.  Hier, in de Gila Wilderness, kamperen mensen in het wild, soms met een camper, soms met een tentje… wetend dat beren en poema’s ’s nachts actief zijn en gelokt worden door de geuren van voedsel.  Ook kan je wandelingen doen van een aantal dagen tot een aantal weken!  En dan tussendoor wildkamperen.  Het moet een fantastische ervaring zijn maar eerlijk is eerlijk: dat lef hebben we (nog) niet.

Op weg naar onze volgende bestemming in Las Cruses, New Mexico, stoppen we nog langs een andere ghost town: Pinos Altos.  Ook dit is een origineel oud mijnstadje uit de jaren 1800.  De weinige gebouwen die er staan lijken uit een Western film te komen.  De oude Buckhorn Saloon doet vandaag nog steeds dienst als restaurant, en we hebben best wel zin in een lunch, maar het gaat pas open om 15u.  Er is ook een museum dat er van buitenaf al heel interessant uitziet met allerlei rare frutsels op de porch en een bordje dat zegt dat hier enkel heksen mogen parkeren.  Maar ook hier is de deur helaas op slot.  Er hangt een bordje met een telefoonnummer: als je het museum wil bekijken of iets wil kopen moet je bellen.  We proberen het twee keer maar helaas zonder gehoor.  Jammer, maar alweer reden om ooit nog eens terug te komen.

En zo rijden we verder richting Las Cruces, New Mexico… maar daarover vertellen we weer een volgende keer!

Ciao!

x