Roadside attractions.  Het is een ding in Amerika.  Er bestaan zelfs mensen die hun hele roadtrip zo uitstippelen dat ze langs zoveel mogelijk van die attracties passeren. 
Roadside attracties zijn dingen die toeristen moeten aantrekken onderweg, maar niet perse een bestemming op zich zijn.  Het kan bijvoorbeeld een enorm beeld van een dinosaurus zijn, waar dan meteen een klein museum aan vasthangt, of een gigantische olifant die dienst doet als uitkijktoren, of 10 half begraven cadillacs in een wei.  Gekke opvallende dingen dus, en vaak leuke stops op lange saaie autoritten.

Op weg naar Las Cruces passeren we er eentje, al vinden we de roze olifant bij Elephant’s Ranch Bar ook de moeite waard om op de gevoelige plaat vast te leggen.  Je hoeft echt niet gedronken te hebben om roze olifanten te zien.
Maar de attractie waarvoor we een klein stukje omrijden is “The World’s Largest Chile Pepper”.
Het is niet meer en niet minder dan dat: een 14 meter lange rode chilipeper. 
Hij is eigenlijk het uithangbord van het motel “The Big Chile Inn”, maar niemand kijkt raar op als je gewoon passeert om een foto te maken met hun reuzepeper.

De afgelopen dagen hebben we nog twee andere roadside attractions bezocht: één ervan was “The World’s Largest Pistachio”, letterlijk een reusachtige pistachenoot dus, op de parking van… Pistachioland, ook wel “the nuttiest place in New Mexico” genoemd.  In de enorme winkel van deze pistacheboerderij kan je alles kopen wat met pistachenoten te maken heeft, en natuurlijk de noten zelf ook.  Ze hebben ze in alle soorten en voor je ze koopt kan je ze allemaal proeven: gewone gezouten pistachenoten, pistachenoten met chilipeper, met knoflook… zelfs met chocolade.  Klinkt vreemd, maar geproefd én goedgekeurd! 
Een andere roadside attractie is “The Recycled Roadrunner”
De grote roadrunner is de nationale vogel van New Mexico en je ziet de grappige en fraaie vogels dan ook geregeld rondlopen (helaas niet “miep miep” roepend en achtervolgd door een domme coyote).
“The Recycled Roadrunner” is een enorme vogel die uitkijkt over de I-10 snelweg.  Hij is helemaal gemaakt van oude schoenen, telefoons, fietsonderdelen en andere gerecycleerde materialen, erg knap gedaan!

Maar goed, Las Cruces dus.  Een grote stad aan de Chihuahuawoestijn, in het Zuiden van New Mexico.  Een gezellig stadscentrum is er niet, maar we hebben deze plek vooral gekozen als uitvalsbasis om White Sands National Park te bezoeken, en verder zien we wel wat we in de omgeving kunnen doen. Eigenaar Alan wacht ons op en leidt ons rond in het schattige huisje waar we 4 nachten zullen blijven.  We krijgen meteen een heleboel tips mee waar we meteen gebruik van maken.  Zo raadt hij ons aan om zeker het oude dorpje Mesilla te bezoeken, hier vlakbij, en liefst in het weekend want in de week is het helemaal dood.  Omdat het zaterdag is besluiten we daar dan maar meteen werk van te maken.  Het is lang geleden dat we nog eens uit eten zijn geweest en Alan raadt ons het Mexicaans restaurant La Posta aan.  Het enorme en vooral erg mooie restaurant bestaat al sinds 1939 en is gevestigd in een historisch gebouw in het hart van Mesilla.  Het zou er weleens spoken, maar dat wordt over verschillende gebouwen in Mesilla gezegd.  In dit dorpje, dat trouwens een erg mooie architectuur en een gezellige centrale plaza heeft, ging het er in het verleden ook weer wild aan toe.  In het oude gerechtsgebouw, dat nu een giftshop is, werd Billy The Kid ooit nog ter dood veroordeeld.  Hij werd daarna overgebracht naar Lincoln, waar hij ontsnapte maar uiteindelijk door de sheriff werd neergeschoten in Fort Sumner.  De verhalen dat Billy nog rondspookt in het gerechtsgebouw in Mesilla lijken ons dus vergezocht, aangezien hij de plek springlevend heeft verlaten.  Maar we dwalen weer af.  La Posta dus.  Het enige dat ons erg tegenstak waren de papegaaien die ongelukkig zaten te wezen in de grote kooien in de inkomhal.  Maar verder vonden we het een prachtig restaurant.  Het enorme gebouw is opgedeeld in allemaal aparte vakjes, kamertjes en hoekjes, zodat je niet het gevoel hebt in een refter te zitten.  De aankleding is heerlijk kitcherig en baadt momenteel in Mexicaanse kerstsfeer.  Echt mooi!  Alan had ons ook gezegd dat we hier tequila moesten drinken.  Als je, zoals wij, geen kenner bent, kan je een proefplankje bestellen met drie verschillende soorten Tequila: aanrader!  Wist je trouwens dat de gekende manier om tequila te drinken (zout, shot tequila, limoen) eigenlijk helemaal fout en zelfs barbaars is? 
Tequila hoort niet als shot gedronken te worden, maar je hoort ervan te nippen zoals van een goeie rum of cognac.  Kenners zeggen zelfs dat als je limoen bij je tequila krijgt, dat eigenlijk betekent dat je slechte tequila gaat drinken.  De limoen dient hierbij om dat te verdoezelen.
Nu vinden wij niks mis met een shot tequila mét zout en limoen hoor, maar vanavond sippen we hem, zoals het hoort!
De Margaritakaart is ook behoorlijk uitgebreid bij La Posta.  En na zo’n drie tequila proevertjes en een grote kuip Margarita is de zalige Mexicaanse schotel heel erg welkom!
Zeker een aanrader: La Posta, alleen dus jammer van de papegaaien.
In het dorpje zelf vind je nog wat aardige winkeltjes, die vooral lokale en Mexicaanse kunst verkopen en veel zilverwerk, en een gezellige wijnbar waarvan we de naam niet weten.  Ook New Mexico heeft blijkbaar een wijncultuur waar we niets van wisten, en ook hier vind je echt lekkere wijnen!  Voor 5 dollar krijg je een metalen glazenrekje met drie verschillende wijnen om te proeven.  Een oudere dame die net met haar zoon komt aangewandeld kijkt naar mijn wijnrekje en zegt: “dat ga ik ook bestellen, I think I like it already!”.
Toch benadrukken dat het wijnverhaal niet op dezelfde avond heeft plaatsgevonden als de tequila en de margarita’s!  We geven de voorkeur aan katerloze dagen hier 😊

Op één van die katerloze dagen trekken we naar White Sands National Park, op een uurtje rijden van Las Cruces.  Het park bestaat uit kilometers en kilometers hagelwit zand, alleen is het geen zand.  Het is gips.  Een klein stukje geschiedenis: ongeveer 12 000 jaar geleden vond je hier grote meren en weilanden, en zoogdieren uit de Ijstijd zoals mammoets, sabeltandtijgers en reuzenluiaards.
Deze dieren stierven waarschijnlijk uit door de toenmalige klimaatopwarming en door diezelfde opwarming ontstond deze witte woestijn.  Hoe dan?  Smeltende sneeuw droeg gips vanuit de bergen naar beneden in het basin.  Verdere opwarming zorgde ervoor dat het water in de meren verdampte en zo werden seleniet kristallen gevormd.  Deze kristallen zijn heel poreus en de felle wind brak het seleniet in piepkleine gipskristallen en voila!  Het resultaat is dus deze hagelwitte woestijn met een immer veranderende look, want door de wind verplaatsen de duinen zich waardoor het landschap er steeds weer anders uitziet.  Tot op de dag van vandaag worden er daardoor nog steeds fossielen blootgelegd die het leven van ijstijddieren aantonen.  Vanaf het moment dat deze fossielen aan de oppervlakte komen, zullen ze helaas binnen de twee jaar volledig verdwijnen, ook weer door d ik e wind.

Er bestaan nog gips duinvelden, maar White Sands is het grootste van zijn soort op aarde.  Slechts een beperkt stuk is toegankelijk voor publiek, maar dat is ruim voldoende.  Er zijn een aantal stukken waar je in kan wandelen, maar het is opletten geblazen want uiteraard zijn er geen wandelpaden in een woestijn van zand.  Je moet goed letten op de rode paaltjes die her en der het “pad” aanduiden, anders kan je heel erg makkelijk verloren lopen, en overal waar je kijkt is het wit wit wit.
Het landschap mag dan wel veel minder afwisselend zijn dan in alle andere nationale parken, het is toch wel iets bijzonders om te zien.  Het lijkt wel of je door de sneeuw wandelt, maar dan op blote voeten, want je schoenen kan je hier gerust in de auto laten.  De gipskristallen zijn zo fijn en zacht dat het zalig is om er zonder schoenen door te wandelen.
De ongeziene schoonheid van de duinen is ook de filmwereld niet ontgaan.  Het gebied heeft al dienst gedaan als filmset voor talloze films, waaronder een aantal Star Wars films, en videoclips.
Ook de dieren die hier leven zijn opmerkelijk: ze hebben zich in de loop der jaren helemaal aangepast aan de omgeving.  Alle dieren die hier leven zijn wit of op zijn minst heel licht gekleurd.  Wij hebben er geen gezien maar hier leven onder andere vossen, hagedissen, coyotes, bobcats, slangen enzovoort… allemaal in een tint lichter dan hun soortgenoten buiten White Sands!
Maar hoe bijzonder White Sands ook is en hoe fijn het ook is om in die glinsterende witte duinen te wandelen, het hoogtepunt van plezier is hier toch wel het sleeën!
Bij de giftshop aan de ingang kan je een tweedehands slee kopen voor 15 dollar.  Als je ze nadien weer inlevert kreeg je vroeger nog 5 dollar terug, nu krijg je een stoffen houder om een blikje drank in de steken, geen goeie deal dus.  Maar toch was die 15 dollar het allemaal dubbel en dik waard!
Als je helemaal tot het einde van het park rijdt kom je bij een groot duingebied waar je als je er de moed en de kuiten voor hebt nog een wandeling van 8 km kan doen. Wij hebben die niet gedaan want in mul zand wandelen is écht vermoeiend, het uitzicht blijft heel de tijd hetzelfde en het is echt heel moeilijk om niet te verdwalen.  Maar… je kan hier wel echt goed sleeën!

Zoals in alle parken is het momenteel erg rustig, maar bij de parking aan het einde van het park sleeën de meeste bezoekers allemaal van dezelfde duinhellingen.  We hebben foto’s gezien van in het hoogseizoen en dan lijkt het wel een sleepiste vol mensen, je ziet amper nog het wit van de duinen!
En dat terwijl je helemaal niet ver de duinen in moet gaan om een perfecte helling helemaal voor jezelf te hebben.  We hebben het al zo vaak gezegd: veel mensen gedragen zich echt als kuddedieren.  Als ze dat prima vinden, vinden wij dat ook prima, maar net om de hoek is vaak zoveel eenzame schoonheid te vinden. 
Wij genieten in elk geval met volle teugen van onze eigen hellingen.  Ik eerst met knikkende knietjes, want sommige hellingen zijn toch echt steil.  Maar beseffend dat het zacht wit zand is waar je in valt en geen ijskoude sneeuw (al lijkt het wel zo), kan ik er al snel geen genoeg van krijgen.
Het is alleen vermoeiend om nadien steeds weer de helling op te klauteren, maar dat nemen we er met plezier bij.
Dolle pret dus, die White Sands, en ook wel een beetje betoverend mooi.

Ook dichterbij zijn er tal van wandelingen die de moeite waard zijn. Zo deden we één van de vele trails in de bergen van Organ Mountains Desert Peaks.  Aan de start van de trail hebben vriendelijke voorgangers wandelstokken achtergelaten (dat gebeurt vaak, je gebruikt ze en legt ze nadien terug voor de volgende) en die komen goed van pas op een pad waar je veel moet klimmen en dalen over losliggende stenen.  Het lijkt een eenzame wandeling, maar we komen maar liefst drie andere duo’s tegen, wat het voor ons al één van de drukst bezochte wandelingen op deze reis maakt!

Las Cruces ligt niet ver van de Mexicaanse grens, en op één van onze wandelluwe dagen bezoeken we El Paso in Texas, het ligt op slechts een drie kwartiertjes rijden van Las Cruces en met het liedje “El Paso” van Marty Robbins in ons hoofd, heeft het onze nieuwsgierigheid gewekt. 
Feit: het is tegenwoordig een veilige stad en er wordt hard gewerkt om de stad interessant te maken voor toeristen.  Er zijn winkeltjes en musea en een park vol kerstlichtjes waar je overdag natuurlijk niet veel van kan zien.
Nog een feit: er staat wel degelijk een soort van “muur” waarover je Mexico kan zien.  Als het aan opperclown Trump had gelegen had deze muur zo hoog geweest dat je helemaal niks meer kon zien.
Ook een feit: we hebben er niet zo heel lang rondgelopen omdat de stad ons niet echt vastpakte. 
Maar zeker blij dat we het gezien hebben en dat nummer van Marty Robbins staat nog steeds in onze Spotify lijst 😊

Alles bij elkaar hebben we het erg naar onze zin gehad in en rond Las Cruces.  Van grote pepers en pistachenoten, over zalige Margarita’s, wit zand dat geen zand is, bergen, weeral supervriendelijke mensen en kleurrijke zonsondergangen… het was top!  We blijven nog heel even in New Mexico en reizen door naar Carlsbad, waar we een heleboel op de planning hebben staan.
Benieuwd?  Lees mee binnen enkele dagen in de volgende blog!

Ciao!

x