Fort Davis

Aanvankelijk was het plan om na Carlsbad richting Big Bend te trekken, maar omdat de rit erg lang zou zijn en we nog wel wat tijd hadden voor we in Austin moeten aankomen, besloten we een tussenstop te maken in Fort Davis en daar een aantal dagen de omgeving te verkennen.
We logeren in een grote caravan die op het erf staat van Luke en Laurese.
De caravan staat naast een grote kippenren en ’s ochtends kraait de haan ons wakker, waarna we met een kop koffie naar de kippen en de kalkoenen gaan kijken.  Wist je trouwens dat kalkoenen heel lieve en aanhankelijke dieren zijn?  Ze houden er duidelijk van om geaaid te worden.
Er lopen ook nog drie honden rond.  Een klein blaffend scharminkeltje dat ons geen ogenblik heeft vertrouwd, kleine Ziggy wiens vertrouwen we pas wonnen op het moment dat we terug vertrokken en een prachtige Duitse Herder die Gretchen heet en één brok liefde is.  Ze stond ’s ochtends meteen aan de deur van onze caravan en kwam ons van liefdevol gezelschap voorzien.
Fort Davis is een piepklein dorpje in West Texas, en heel veel is er niet te zien, maar het is wereldberoemd om het McDonalds Observatory.

Het observatorium is er gekomen toen William McDonald, een rijke bankier uit Texas met een fascinatie voor astronomie, zijn hele erfenis naliet aan de Universiteit van Austin, met de wens om een grootschalig observatorium op te starten.
Zijn twee broers gingen in beroep tegen de erfenis omdat ze verwacht hadden dat zij en hun kinderen een groot deel van de koek zouden krijgen, maar ze kregen ongelijk, en McDonalds droom ging in vervulling.
Je kan het observatorium bezoeken van dinsdag tot zaterdag (wel even reserveren want het is voortdurend volgeboekt, wij hadden net nog het geluk dat er nog één dag vrij was), en je krijgt dan alle mogelijke uitleg over de sterren, het universum, ons zonnestelsel enzovoort… 
Heel boeiend allemaal, zo twijfelen wij er zelf niet aan dat er leven is buiten deze planeet.  Maar heb je er al eens bij stilgestaan hoe immens groot het universum is?  En dat niemand weet wat er buiten dat universum nog is? Misschien wel nog meer universums!
Op een gegeven moment werd er een foto getoond waarop een heleboel vlekken staan, ik voeg de foto toe aan de blog.  Op het eerste gezicht zou je denken dat het allemaal sterren zijn, misschien een paar planeten… Maar nee: op deze foto staan welgeteld vijf sterren afgebeeld, alle andere vlekken zijn andere sterrenstelsels!!!  Dus ons sterrenstelsel: de melkweg, waar ons zonnestelsel inzit en dat 100 tot 400 biljoen sterren telt en minstens evenveel planeten, is slechts één van belachelijk veel andere sterrenstelsels!!!  Ik bedoel… als je daar even bij stilstaat dan voel je je echt wel heel erg klein en besef je pas hoe onbelangrijk wij en zelfs de hele aarde zijn.  Nog beweren dat er buiten onze planeet geen leven kan bestaan is gewoon absurd!
Maar goed, naast al die informatie en het bezichtigen van de enorme telescopen, kan je ’s avonds ook nog naar de Star Party.  Klinkt als een feestje, maar verwacht geen dj en koude pintjes 😊
McDonald’s Observatory is ideaal gelegen om verschillende redenen: het ligt hoog op een berg dus de lucht is dun, wat het ideaal maakt om naar de sterren te kijken.  En wat nog belangrijker is: er is zo goed als geen lichtvervuiling.  De dichtstbijzijnde Walmart, en dus ook de dichtstbijzijnde drukke plaats, ligt maar liefst 90 mijl verderop, dat is zo’n 145 km!
Tijdens een Star Party ga je dus net datgene doen waarvoor de ligging hier zo perfect is: naar de sterren kijken. 
In een soort van amfitheater buiten krijg je eerst wat uitleg over de sterren en planeten die op dat moment zichtbaar zijn.  En daarna mag je gaan aanschuiven aan verschillende telescopen om dat alles eens goed te bekijken.  We hebben een avond met wat sluierbewolking, dus niet helemaal perfect.  Maar we krijgen een mooi beeld van de maan, de Pleiaden, ook wel gekend als de Zeven Zusters (niet onbekend voor wie de boeken heeft gelezen over de dochters van Pa Salt), Jupiter en zijn vier manen, Saturnus en Venus.  Echt knap om te zien en superinteressant!

Op een half uurtje van Fort Davis vind je nog twee dorpjes, eigenlijk zijn het stadjes maar zo voelen ze niet aan.
Het eerste is Alpine.  Een klein lieflijk stadje met een paar historische gebouwen en veel kleurrijke muurschilderingen.  En je kan er een wel heel bijzondere wandeling doen naar de top van Hancock Hill!  Het is een klim van ongeveer een klein halfuurtje en je komt eerst “The bicycle tree” tegen, letterlijk een boom waar een paar fietsen in hangen.  Vanaf daar is de top van de heuvel een paar meter verder en daar staat dan opeens… een metalen bureau en een stoel.  In 1981 besloten drie studenten van  Sul Ross State University om deze bureau helemaal naar de top te dragen, zogenaamd om een rustige plek te vinden om te studeren.  Er lag een notitieboek in één van de lades en op een dag toen één van de studenten bij het bureau kwam, merkte hij dat iemand anders er iets had ingeschreven.  Zo ontstond een traditie waarin allerlei mensen, studenten, wandelaars, gelijk wie… hun diepste gevoelens, gedichten, moppen enzovoort in het notitieboek begonnen te schrijven.  Tot op de dag van vandaag gebeurt dat nog steeds.  Het bureau zelf is inmiddels ook volgeschreven, maar in de lade vind je een aantal notitieboekjes waar je iets kan inschrijven.  Als er een schrift vol is, wordt het bewaard in de Archieven van Big Bend, op de Universiteit zelf.  Daar ligt ook het eerste originele notitieboek.  Het is best een bijzondere plek, maar we blijven ons afvragen wat een hels karwei het moet zijn geweest om die zware bureau langs een pad vol losliggende keien helemaal naar boven te dragen!  The Desk of Hancock Hill is in elk geval iets dat je zeker gezien moet hebben als je dan toch in Alpine bent.

Het tweede stadje is Marfa, de culturele hotspot van far West Texas.  Hier vind je vooral heel veel gallerijen en musea.  Maar als je er zoals wij op een maandag bent kan je er helaas niks gaan doen.
In de week is Marfa dood en verlaten.  Je krijgt het gevoel op een verlaten filmset te wandelen (waar is iedereen??) en er is bijna niets open. 
Marfa deed trouwens al verschillende keren dienst als filmset, onder andere voor films uit de jaren ’50 als “High Lonesome” en “Giant”, en recenter voor “There will be blood” en “No country for old men”.
We struinen er even rond, en gaan iets drinken in The Lost Horse Saloon.

De bar nodigt aan de buitenkant niet echt uit om binnen te komen, het is een stenen huis met gordijnen die potdicht zitten, maar de neonverlichting met “open” en “beer” brandt, het schijnt een populaire bar in Marfa te zijn en… nou ja, het is de enige die open is.

Binnen is het stikdonker en het ademt de sfeer van een echte saloon.  Je zou zo verwachten dat er plots iemand met een barkruk gaat gooien en er een gevecht losbarst.  Maar zo gaat het niet.  De bar is uiteindelijk best vriendelijk maar er staan nergens prijzen vermeld en uiteindelijk vallen we bijna achterover als we de rekening krijgen voor vier biertjes en een schaaltje chips met guacamole.
Ach, uiteindelijk hebben we dan toch iets gedaan in Marfa.  We zijn benieuwd hoe het er in het weekend aan toe gaat, er is een groot hotel dus het stadje moet gewend zijn aan bruisend toerisme.

En dan is er nog een reden waarom mensen naar Marfa komen: de mysterieuze Marfa Lights.
Al honderden jaren zien mensen op heldere avonden onverklaarbare lichten boven de woestijn verschijnen.  Het zijn een soort orbs die soms bewegen, samensmelten, verdwijnen en weer verschijnen.  Soms zijn ze wit en soms zijn ze gekleurd. 
Skeptici hebben er natuurlijk allerlei verklaringen voor, maar tot op heden heeft nog niemand echt kunnen verklaren wat ze juist zijn, en dus blijft het een mysterie.  Wij hebben ze niet gezien, diezelfde nacht wél heel veel vallende sterren, want het is de nacht van de Geminiden, ofwel de krachtigste meteorenzwerm van het jaar.  Hebben jullie ze ook gezien?

Nu ik deze blog post zijn we alweer aangekomen op onze volgende bestemming: Terlingua.  Een echt levend spookstadje aan de rand van Big Bend National Park.  De rit hiernaar toe is één van de mooiste routes van Texas en zelfs van de US en loopt rakelings langs de grens met Mexico, slingerend door de bergen langs de Rio Grande.  Dit zijn het soort routes waar we van houden, vooral als je kan stoppen in een maf bergdorpje als Lajitas, waar de burgemeester een geit is.
Je hebt het goed gelezen: de burgemeester is een geit.
Clay Henry was een geit die veel toeristen naar het dorp lokte omdat hij verzot was op bier.
In 1986 werd hij verkozen als burgemeester en toen hij stierf werd hij opgevolgd door Clay Henry II, die helaas vermoord werd door zijn eigen zoon, tijdens een ruzie om een knappe dame.  Die moordlustige zoon, Clay Henry III, is de huidige burgemeester van Lajitas.  We hebben hem ontmoet en hij was eigenlijk heel erg vriendelijk.  Ook deze burgemeester zou graag een biertje lusten, maar gezien ze in de supermarkt speciaal bier verkopen om aan de burgemeester te geven, vermoeden we dat er niet veel alcohol inzit, of dat hopen we dan toch.
Moordenaar of niet, er bestaat geen discussie over dat dit één van de weinige, zoniet de enige politieker is die geliefd is door de meeste mensen!

We sluiten hier af en gaan Terlingua ontdekken.
Heel graag tot de volgende blog!

Ciao!

x