Maandag… onze eerste echte werkdag.
Elke avond wordt de planning doorgestuurd zodat je weet welke shiften je moet doen.  Samen met de planning wordt ook het loadshedding schema doorgestuurd.  Loadshedding is iets dat al jaren bestaat in heel Zuid-Afrika, al hebben wij daar 3 jaar geleden niets van gemerkt.  Het komt erop neer dat er te weinig elektriciteit is, en daarom werd besloten om elke dag de elektriciteit een tijdje af te sluiten.  Je kan je er gelukkig op voorbereiden dankzij het loadshedding schema.  Er zijn dagen dat je drie keer per dag gedurende 2 uur geen elektriciteit hebt, en er zijn dagen dat het alleen ’s nachts voorvalt en je er dus niets van merkt.  Een zaklamp is echt van onschatbare waarde hier!

Maar goed, onze eerste werkdag dus.  Om 7u start onze eerste shift.  Robbie moet al meteen hard aan het werk: hij heeft fire controll clean, wat zoveel wil zeggen als langs alle hekken op het domein wandelen en de droge beplanting daar weghalen om het gevaar op brand te verkleinen.
Annemie en ik hebben puppy care.  Daar komt ook het bevrijden van de kippen bij kijken.

 De 4 bofkonten van kippen: Roli, Lexi, Masuku en Dave, hebben de vrije loop in een enorme serre, maar ’s avonds gaan ze op stok in een apart hok, dat gesloten wordt om nachtelijke bezoekjes van slangen en andere roofdieren te voorkomen.  Elke ochtend om 7u weten de kippen dat ze eruit mogen en dan staan ze te popelen voor de deur.  Die maken we open en we gaan ook even kijken of Roli nog op haar eieren zit.  Om alle verwarring de wereld uit de helpen: de mens Roli is natuurlijk een man, maar ze dachten dat de kip die naar hem genoemd werd een haan was.  Verwarring en hilariteit alom dus toen Roli plots eieren begon te leggen!  Binnen nu en twee weken komen er kuikentjes, zo leuk!

Na het vrijlaten van de kippen halen we de puppies Bean en Sunny uit hun hok om het hok goed schoon te maken, daarna geven we hen eten en van 8u tot 9u is het tijd voor ons eigen ontbijt.
De rest van onze voormiddag bestaat uit onkruid trekken uit de groentenserre en opnieuw de puppies eten geven.  Robbie moet zich deze voormiddag flink in het zweet werken want hij mag mee bouwen aan de kennels. 
Van 12u tot 14u hebben we lunch, dat is elke dag zo.  De visie van ARRC is om de vrijwilligers een mooie balans tussen werk en vrije tijd te geven.
Na de pauze gaat Annemie verder met het brandveilig maken van het terrein en trekt Robbie met Masuku naar de garage.  Die is een enorme chaos en Robbie is de juiste persoon om orde in die chaos te scheppen.  Hij maakt een wandbord waar alle gereedschappen aan zullen komen te hangen en bedenkt een systeem om alles netjes op de rekken te stockeren.  Het zal een project van een paar dagen zijn maar het zal de moeite waard zijn geweest.  We zijn alleen benieuwd hoe lang het netjes zal blijven!

Ik rijd intussen met Sam en Khatu naar de supermarkt in Phalaborwa voor wat wekelijkse inkopen, en daarna pikken we Moppie en Black op bij de dierenarts. 
Moppie en Black hebben daar chemotherapie gehad voor hun TVT en komen nu nog een tijdje naar ARRC om te herstellen voor ze weer naar hun baasjes gaan.  Om het verwarrend te maken: Black is geen zwarte hond maar een bruine, en ook de namen brengen verwarring, want Black is een vrouwtje en Moppie is een mannetje.
Het zijn allebei ontzettend lieve knuffelhonden en het is geweldig dat ze bij ons in de vrijwilligerstuin verblijven.  Wel wordt het hartverscheurend als ze binnenkort allebei weer naar hun baasjes gaan, want Moppie en Black komen niet van hetzelfde huis, maar leerden elkaar kennen bij de dierenarts en zijn meteen onafscheidelijk geworden.  Het is prachtig om te zien hoe ze altijd samen zijn, samen met dezelfde knuffel spelen, samen uit dezelfde kom drinken, en vaak zelfs in dezelfde houding naast elkaar liggen te slapen.

Op maandag geeft Sam ons nog een presentatie over veiligheid.  In tegenstelling tot bij CARE, waar we in een Big Five natuurreservaat werkten, kunnen we hier normaalgezien niet plots oog in oog komen te staan met een olifant of een giraf.  Maar er zijn in de bush op het domein wel sporen gevonden van een luipaard.  De kans is bijna nihil dat je zo’n dier tegen het lijf zou lopen, maar het is toch belangrijk dat je weet wat je moet doen mocht het toch gebeuren.
Grotere gevaren zijn veel kleinere beestjes, zoals muggen, omdat ze malaria kunnen dragen.
Maar Afrika zou Afrika niet zijn als er ook geen gevaarlijke slangen, spinnen en schorpioenen zouden leven.  Een schorpioen met kleine scharen en een dikke staart is het meest giftig, terwijl die met de grote scharen en de dunnere staart minder gevaarlijk is.  Met de spinnen valt het nogal mee, al kom je de gruwelijk lelijke red roman liever niet tegen, deze schaduwjagers joegen ons bij CARE de stuipen op het lijf, hier lijken er minder te zitten, maar een paar avonden geleden hebben ze ons toch weer flink doen schrikken.

Meer op je hoede moet je zijn voor slangen.  Zo leeft hier de meest gevreesde slang ter wereld, de black mamba.  Een beet is dodelijk, en je hebt niet veel tijd: 20 minuten na de beet kan je je spraak verliezen, een uur na de beet raak je in coma en zonder antigif ben je 6 uur na de beet dood.  Hoe rustiger je blijft, hoe trager het gif zich kan verspreiden.  Maar hoe kan je rustig blijven als je gebeten bent door een black mamba?  Nog zo’n lieverd is de Mozambique Spitting Cobra.  Een prachtige slang, maar ook deze kom je liever niet tegen.  Van een beet zal je niet sterven, maar hoogstwaarschijnlijk wel ledematen verliezen of blind worden.  Deze slang kan tot 3 meter ver gif spuwen.  Nu is het zo dat de meeste slangen, ook de heel gevaarlijke, banger zijn van mensen dan andersom.  Daarom is de kans ook klein dat je ze tegenkomt.  Als ze ons horen aankomen zullen ze zorgen dat ze snel wegkomen.  Maar dat geldt niet voor de Puff Adder.  Deze slang veroorzaakt de meeste sterfgevallen in Afrika en dat komt omdat deze slangen zich niet uit de voeten maken maar eerder stil blijven liggen.  Omdat ze makkelijk door kunnen gaan voor een stuk hout, kan het zomaar gebeuren dat je erop trapt, met een diepe en zeer giftige beet tot gevolg.  Het getroffen lichaamsdeel zwelt op, met vaak orgaanfalen tot gevolg.   Het is dus echt belangrijk om altijd goed naar de grond te kijken, en bij het vallen van de avond altijd met een zaklamp rond te lopen buiten, ook al is het nog niet helemaal donker.

Elke avond rond 17u gaan we met de honden wandelen en daarna is het tijd om te eten.  Kokkin Promise weet ons elke dag weer te verrassen met de lekkerste gerechten.  Altijd veggie, altijd iets anders en altijd iets om naar uit te kijken!

Ik ga natuurlijk niet elke werkdag beschrijven, dat zou wat vervelend worden voor jullie en de blogs zouden veel te lang worden.  Veel taken komen dagelijks terug, zoals het verzorgen van de dieren natuurlijk en het brandveilig maken van het terrein (denk: grassen wegsnoeien met een botte snoeischaar, bladeren harken en takken afzagen onder een schroeiende 39 graden), er is ook altijd wel iets nieuws te doen  en er worden steeds voldoende rustmomenten ingelast.  Het werk is soms zwaar maar het geeft enorm veel voldoening.  Het project is nog volop in opbouw, het zou leuk zijn om binnen een paar jaar terug te komen en te zien hoeveel er veranderd is.

En dan zijn er nog de outreach dagen in de community van Selwane.  Eén keer per maand is daar het hondenproject, wanneer de honden gevaccineerd en ontwormd worden, dat is iets voor binnenkort.
Elke week op woensdag is er het Mohlanatsi Childrens Project.  Kort uitgelegd: het is een project van de regering uit om de weeskinderen van Selwane te helpen met maaltijden.  Het zijn niet allemaal weeskinderen, sommige kinderen hebben nog één of twee ouders maar die zijn bijvoorbeeld ziek of niet in staat om voor ze te zorgen.  Weeshuizen zijn er niet.  De grootouders, tantes of andere familie zijn moreel verplicht om het kind in kwestie in huis te nemen, maar dat is niet altijd van harte, meestal hebben ze zelf ook een stel monden te voeden en hebben ze te weinig middelen om fatsoenlijk eten te voorzien.  In sommige gevallen is er ook geen plaats en moet het kind op de grond of zelfs buiten slapen.  De regering voorziet een budget om elk kind drie keer per week van een maaltijd te voorzien.  Daarom help ARRC  door ook één keer per week een warme maaltijd te maken,  de kinderen een paar uur te entertainen, en, heel belangrijk: hen een beetje les te geven over dierenwelzijn.  Zo wordt hen uitgelegd waarom je een dier niet mag slaan of schoppen, hoe je kan zien wanneer je hond ziek is en wat je dan moet doen, dat je lief moet zijn voor alle dieren enzovoort… Heel belangrijk is ook deze kinderen te overtuigen om naar de maandelijkse outreaches te komen met hun honden, zodat we tijdig kunnen ingrijpen als een hond ziek is.  Ook wordt er geld ingezameld om de kinderen van belangrijke dingen te voorzien.  Zo hebben ze onlangs bijvoorbeeld allemaal een boekentas gekregen.  De meeste kinderen zien er niet echt ondervoed uit, maar wat je wel veel ziet zijn kinderen zonder schoenen, met een versleten schooluniform of sokken met gaten in.  Als je aan kinderen in België vraagt wat ze graag zouden willen hebben zal het antwoord meestal luiden: “een smartphone, Ipad of X-box”.  Hier is hun grootste wens: “een schooluniform of schoenen”.  We komen rond de middag aan, nog voor de school uit is, en beginnen meteen wortelen, aardappelen en uien te snijden.  Dan stoven we in een grote pot op een open vuur de groenten aan en voegen sojagehakt, water en kruiden toe.  De lokale mensen van het project maken de bijhorende pap en terwijl de kinderen toestromen kan onze stoofpot pruttelen op het vuur.  Het aantal kinderen dat elke week naar het project komt varieert, maar vandaag zijn het er veel, maar liefst 70!  Eerst is er tijd om te spelen, te voetballen, te zingen… dan is er het educatieve gedeelte en dan mag iedereen in de rij staan voor de maaltijd.  We hebben maar op het nippertje genoeg voor iedereen en het is heel vervelend om de laatste kinderen van de rij maar een heel klein schepje te kunnen geven.
We vinden het allemaal een goed idee om de volgende keer een systeem in te voeren  waarbij de kleinsten eerst komen en de oudere kinderen laatst.  Op die manier kunnen we de porties beter inschatten.

Elke donderdag gaan we dan terug naar Selwane voor het ezel project.  Dit is heel confronterend en moeilijk om te zien.  De ezels in de community worden gebruikt om te werken, hard te werken.  Ze dragen halsters met bit en die bezorgen de ezeltjes pijnlijke wonden aan de mond.  Er zijn zelfs bits die zelfgemaakt zijn van ijzerdraad, je kan je voorstellen hoe pijnlijk dat is.  Ook de rest van het touw waarmee ze de karren moeten trekken snijdt in hun huid. 
ARRC heeft hier iets op gevonden: een bitloos halster gemaakt van zacht materiaal, en kettingen om de karren te trekken waar flexibele buizen rond worden gedaan zodat ze niet in de huid snijden.  De halsters zijn gemaakt van de binnenkant van oude brandweerslangen, gevuld met plastiek, dat op die manier gerecycleerd wordt.  Het is een fantastische oplossing, er is alleen nog veel werk aan de winkel om de mensen in Selwane te overtuigen om hun halsters te vervangen.  Uiteindelijk zullen ze hopelijk inzien dat diervriendelijke halsters ervoor kunnen zorgen dat hun ezels meer jaren kunnen werken, maar er is echt nog een lange weg te gaan.  Ik denk aan het ezel sanctuary dat we vorig jaar bezochten in Aruba, zoveel gelukkige ezels op een gigantisch domein, ezels die nooit meer een dag hoeven te werken.  En dan zie je dit, en dat is toch wel even slikken en de tranen springen me in de ogen.   KG, een local uit Selwane, doet echt fantastisch werk door de door ARRC geleverde materialen met de hand aan elkaar te naaien, zo maakt hij zo’n 15 bitloze halsters per week.  Samen met Richard, een lasser uit het dorp, hebben ze zo al bergen werk verzet.  Het geeft allemaal een heel dubbel gevoel.  Iets doen is natuurlijk sowieso beter dan niets doen, maar ik weet echt niet of er ooit echt iets zal veranderen.  Er lopen bijvoorbeeld ook heel magere hondjes rond, en als de mensen erop wordt gewezen dat ze hen wat meer eten zouden moeten geven antwoorden ze gewoon: neenee dat is niet nodig, ze eten niets.  Of ze zeggen dat ze pap eten.  (pap is zowat het belangrijkste voedingsmiddel voor Afrikanen, het wordt zowat bij elke maaltijd gegeten, maar het is niet geschikt voor honden.  Pap is een mengsel van maismeel, water en zout en is dus vullend maar bevat nauwelijks enige voedingswaarde), het is om moedeloos van te worden.  Het liefst van al zouden we alle dieren meenemen en een beter leven geven maar de realiteit is dat je alleen maar een klein beetje kan helpen.  Het is ook zo dat deze hondjes eigenaars hebben, het is niet omdat ze hen niet goed verzorgen dat ze hen zouden willen afstaan voor adoptie.  Dat is heel erg moeilljk en hopelijk levert het sensibiliseren van deze community toch iets op, al is daarmee het probleem de wereld nog niet uit.  En dus staat er in de laadbak van Sam’s auto altijd een zak hondenbrokken zodat de hondjes toch een keer per week hun  knorrende maagjes kunnen vullen.

Na de lange rit terug wacht een welverdiende douche en een al even welverdiende maaltijd, en dan is het spelletjesavond.  Elke week steekt Tracey iets in elkaar: vorige week was het een quizavond, deze week spelen we spelletjes.  Eerst een soort bingo maar dan met Afrikaanse dieren, dan spelen we “wie ben ik?” waarbij we allemaal een post-it op ons voorhoofd krijgen en moeten raden welke bekende persoon of cartoonfiguur we zijn (Ik was Britney Spears, Robbie was Darth Vader, Annemie was Michael Jackson, van Michael en Britney bleken er twee te zijn, en ook zat er een Mickey Mouse, een Mr Bean enzovoort tussen… best leuk!), en als laatste moeten we kaartjes trekken waar woorden opstaan en proberen ons team te laten raden welk woord het is zonder het woord te gebruiken. 

Op zaterdag hebben we wat werk in te halen op de farm én wordt de familie uitgebreid!  Kip Roli heeft namelijk 5 schattige gele kuikentjes uitgebroed!  Het heeft kip Lexi blijkbaar overtuigd om toch ook maar eens op haar eieren te gaan zitten, want die had ze tot gisteren compleet genegeerd. 
Benieuwd of er binnenkort nog meer kuikentjes komen!

En zo is het weer tijd om af te ronden.
Ik heb alweer wat nieuw materiaal klaar oor de volgende blog, maar daar laat ik jullie nog eventjes op wachten!

Ciao!

x