Onze laatste dagen op Khaya Themba…
We kijken er enorm naar uit om meer van het land te ontdekken, om weer een paar weken met z’n tweetjes te zijn, om niet de hele dag naar hond te ruiken en om kleren te dragen die niet vol hondenharen kleven…  maar toch zal het droevig zijn om hier weg te gaan.
Na ruim 6 weken is deze plek én ook Zuid-Afrika een bijzondere plaats gaan innemen in ons hart.
Wij voelen ons nogal makkelijk thuis in een vreemd land, op veel plaatsen hebben we al meermaals ons denkbeeldig droomhuis neergezet.  Maar bij Afrika heeft het wat meer tijd nodig gehad. 
Hoewel we hier in 2019 al een fantastische tijd beleefden, heeft het nooit dat coup de foudre effect gehad op ons.  Maar we hebben het genoeg tijd kunnen geven en Afrika is aan ons gegroeid. 
En opeens… zit het diepgeworteld in je hart, zonder dat je daarop voorbereid was.  En dat terwijl we eigenlijk nog maar amper iets gezien hebben… we zijn zo benieuwd naar de rest van onze reis!

Maar voor we zover zijn, keer ik even terug naar de boerderij.
We gaan met Max en Brown naar de dierenarts.  Brown heeft een wonde aan haar pootje, resultaat van één van haar vele ontsnappingspogingen.  Het valt nogal mee, 2 keer per dag de wonde verzorgen zal volstaan.
Max moet röntgenfoto’s laten nemen, want de toestand met haar voorpootjes wordt met de dag slechter.  Wanneer Sam haar later op de dag terug thuis brengt is haar rechter voorpootje gespalkt. 
Ze heeft rachitis, een aandoening die wordt veroorzaakt door een tekort aan vitamine D, calcium en fosfor.  Bij puppy’s leidt dit tot zwakke botten die doorbuigen en pijn veroorzaken.  De vitamines die ze krijgt zullen hun werk uiteindelijk doen, maar omdat haar rechterpoot er het ergst aan toe was, heeft ze toch maar een spalkje gekregen om de situatie niet erger te maken.  Max sliep in de kamer naast ons, omdat er geen hondenhokken meer vrij waren.  (de afwerking van de kennels ligt nog steeds stil omdat er gewacht wordt op de nodige materialen).  Maar nu Roli terug is heeft hij de kamer van Max nodig, en dus… slaapt Max nu in onze kamer.  Gelukkig is ze heel flink.  Ze houdt onze kamer netjes door ons duidelijk te maken wanneer ze naar het toilet moet.  Dat is soms wel midden in de nacht maar ach, voor die paar laatste dagen nemen we dat er met alle plezier bij.

Intussen zijn Tracey’s vrienden weer naar huis vertrokken, en is Sam’s mama Margaret aangekomen.  Een heel lieve aangename dame met een groot hart voor dieren.  Iets wat hier zeker van pas komt!
De kippen en kuikens doen het goed.  Om de groei van de familie een halt toe te roepen, werd beslist dat de 2 volwassen hanen Masuku en Dave gescheiden moesten worden van de kippen en de kuikens.  Er zijn intussen 2 hanen, 2 kippen, 11 kuikens én Pip, dus 16 stuks is voorlopig wel even genoeg.  In de derde serre bouwen de mannen een kippenhok waar de hanen ’s nachts gezellig op stok kunnen, en zodra alles klaar is vangen Masuku en Roli de 2 hanen: Masuku en Dave.  Vooral voor Masuku is het zielig, want hij was altijd bij zijn vrouw en kuikens .te vinden.  Maar het duurt maar een dag eer ze het helemaal naar hun zin hebben op hun nieuw domein.  En vrouw en kinderen?  Die lijken de mannen helemaal niet te missen!

Op zonnige dagen loopt Pip nu de hele dag vrij rond in de serre. 
Maar zoals eerder gezegd is het weer hier niet te voorspellen, en zo gebeurt het dat op één van die zonnige zomeravonden het weer ineens radicaal omslaat.  De lucht wordt opeens gitzwart en de regen valt met bakken uit de lucht.  Opeens valt mijn kwartje en ik vraag in paniek aan Robbie: “is Pip nog buiten??” Hij zegt dat hij denkt van wel, en op dat moment neemt mijn kippenmoeder-instinct het over van mijn rationeel denken.  Ik zet het op een rennen, met de zaklamp van mijn telefoon en op mijn flipflops hol ik als een kip zonder kop de regen in, richting de kippenserre.  Gelukkig roept Robbie me net op tijd terug binnen, gevolgd door Sam.  Het bliksemt, en dit is echt té gevaarlijk gezien alles daar van metaal is gemaakt.  Sam is echter net zo bezorgd om Pip en ze stelt voor dat we de seconden tussen donder en bliksem tellen.  Het onweer is hevig en het lijkt maar niet te minderen.  In gedachten zie ik die kleine Pip al hulpeloos en verloren in een plas liggen, zijn veertjes miezerig en doorweekt.
Wanneer we eindelijk onze kans zien, rennen Sam en ik naar de kippenserre en direct naar Pip’s hok.
Daar ontdek ik dat meneertje gewoon gezellig en droog binnen zit, samen met zijn drie kuikens!
Wij ongerust voor niks dus, maar eind goed al goed!  De kuikentjes kunnen hem intussen allemaal goed bijhouden, dus in de volgende drogere dagen mag het viertal de hele dag vrij rondlopen.  Als we dan ’s avonds de kippenserre binnenwandelen komt Pip naar ons toegerend, Pingu, Pepper en Popcorn achter hem aan, en dan kunnen we hen makkelijk terug in hun hok zetten, waar ze onmiddellijk aan hun avondmaal beginnen. 

Op woensdag gaan we voor de laatste keer naar Selwane voor het Mohlanatsi project, en keren we terug met alweer twee puppies.  Ik had jullie nog niet verteld over Captain.  Captain is een puppy die een aantal weken geleden naar Mohlanatsi werd gebracht toen Annemie, Robbie en ik in het Krugerpark waren.  Captain was er heel slecht aan toe, hij had een zware variant van tick bite fever en moest bloedtransfusies krijgen.  Wij hebben hem maar één keer gezien en dat was op de dag dat we hoorden dat Bean overleden was, ik had nog tranen in mijn ogen toen ik dat kleine bolletje wol in mijn armen gestopt kreeg.  Hij was toen al aan de beterhand en dat bood troost bij het verlies van Bean.  Ondertussen gaat het erg goed met Captain.  Hij woont nu tijdelijk bij Lani en Fernando, waar hij verder kan herstellen, maar intussen ook de deugniet kan uithangen en het speelgoed van hun andere twee honden kan afpakken.  Over Captain maken we ons dus niet al teveel zorgen meer, maar de twee puppies die deze week naar Mohlanatsi werden gebracht, zijn een broertje en zusje van Captain, en ook zij zijn er heel erg aan toe.  Ze zien er verschrikkelijk ziek en zwak uit en hun oren zitten bomvol teken.  Vooral het meisje is er erg aan toe: haar tandvlees en tong zijn bijna wit van kleur, wat erop wijst dat ook zij zeker een bloedtransfusie nodig zal hebben.  We nemen de pups mee en zetten hen af bij Lani en Fernando thuis.  Hopelijk kunnen ze ook hen helpen.
Grappig detail:  de puppies heten allemaal Captain.  Ook de enige gezonde pup van het nest heet… Captain. 
Een typisch geval van “only in Africa” of “this is Africa”. 
Dat zijn uitspraken die we hier heel vaak gebruiken voor van die vreemde maar grappige gewoontes hier.
Om een paar andere voorbeelden te geven van “this is Africa”:  we zagen in het Krugerpark een paar scheuren in de weg, die waren dichtgeplakt met… ducttape! 
Of als je ergens gaat lunchen vragen ze altijd heel vriendelijk of je witte of bruine toast wil.  Als je dan zegt dat je bruine toast wil is de kans groot dat ze antwoorden: “sorry, we hebben enkel witte”.
Hetzelfde hadden we de laatste keer voor bij Bushveld Terrace.  De chef kwam aan tafel enkele extra vegetarische gerechten voorstellen.  Iemand van ons gezelschap wou vis eten en bestelde het enige visgerecht op de kaart.  De chef zei “oh, maar vandaag hebben we ook nog een ander soort vis” en hij beschreef smakelijk het gerecht dat hij ermee zou maken.  Natuurlijk wilde ze dat bestellen, maar een paar minuten later kwam hij zich verontschuldigen, ze hadden die andere vis toch niet.
En dan nog eentje om het af te leren:  in het vrijwilligershuis is geen televisie, en maar goed ook.  Maar voor de aankomende wereldbeker, wilde Sam toch tijdelijk een digibox aansluiten zodat Roli en Masuku de wedstrijden kunnen zien.  Wij dus met Sam naar de desbetreffende zaak, iets vergelijkbaar met een Telenet winkel bij ons.  Daar vertelden ze haar dat ze de digiboxen niet verkochten.  Dus we moesten eerst naar Game, een soort van Mediamarkt, om een digibox te kopen, en dan moesten we met die digibox terug naar die eerste zaak om hem te activeren!
Echt, only in Africa! 
Bepaalde gewoontes van hier hebben we intussen ook overgenomen.  Zoals dubbele woorden gebruiken.  “morning morning” gebruik je in plaats van “goodmorning”, maar je gebruikt vooral dubbele woorden om iets te benadrukken.  “sure” bijvoorbeeld: dat betekent “zeker”, maar als je vraagt of iets héél zeker is zeg je “sure sure”.  En “now” hoeft niet “nu” te betekenen, dat kan ook straks zijn.  Maar “now now”… dat is echt wel NU onmiddellijk.

Onze laatste dagen verlopen rustig, we nemen de verantwoordelijkheden voor de honden en de kippen op ons, en voor de rest zijn we vrij.  Het is weer lekker warm en tussen de shiften door genieten we van het zwembad en de zon.  Het zal binnenkort een stuk frisser zijn als we in Capetown zijn.
Op donderdag trakteert Sam ons op een ochtendrit in het Krugerpark.  We rijden om 5u ‘s ochtends naar het Letaba rustkamp, waar we ontbijten terwijl we uitkijken over de Letaba rivier.  Onderweg zien we vooral olifanten, enkele giraffen en wat antilopen, maar vooral uitzonderlijk veel nijlpaarden.  We grappen dat het vast “Hippo Thursday” moet zijn.

Vrijdag is onze laatste volledige dag.  We willen vandaag liefst gewoon op de farm blijven en tijd doorbrengen met de dieren.  We maken Tau’s hok nog een laatste keer schoon, geven die gekke knuffel Bruno nog even alle liefde die we hem kunnen geven, zitten de kuikens en de kippen te observeren, en brengen zoveel mogelijk tijd door met Max.  We gaan hen allemaal missen, maar Pip en Max het meest van al, zij waren echt bijzonder voor ons.  De kinderen die Max een paar weken geleden naar de outreach hebben gebracht, hebben niets meer van zich laten horen.  We hadden hen nochtans gevraagd om op de woensdagen naar Mohlanatsi te komen als ze wilden weten hoe het met hun hondje was.  We zagen toen al dat er weinig toewijding was en dat breekt ons hart.  Max is echt een speciaal hondje, en ze verdient een lieve warme thuis.  Sam denkt er net hetzelfde over, maar haar gewoon niet meer terug geven kan je eigenlijk niet doen.  Ze gaan nu afwachten of die kinderen komen opdagen op de volgende outreach, zoniet zal er waarschijnlijk beslist worden dat Max een nieuwe thuis krijgt.  Hetzij op Khaya Themba, of bij iemand anders die haar een warme thuis kan geven.  We volgen de situatie zeker mee op en hopen zo hard dat dit verhaal een goede afloop zal krijgen.  Ons hart zou breken als zou blijken dat Max terug naar huis zou moeten. 

Voor onze laatste avond halen we frietjes.  Het heet hier “slap friet” en dat is letterlijk wat ze zijn: vettige slappe frieten.  Hoewel het niet zo klinkt zijn ze nochtans echt heel lekker!  Feestelijke etentjes houden we altijd bij het zwembad, en even is er commotie wanneer er ineens een hond naast de tafel staat.  Het is Tau.  Hij hoort 150 meter verder kooirust te houden in zijn hok en hij kan er normaalgezien niet uit.  Robbie en ik hebben hem voor het laatst eten gegeven, dus even vrezen we dat we het hok niet goed gesloten hebben.  Masuku en Sam gaan kijken en het hok staat inderdaad wagenwijd open.  Ze stoppen Tau terug, maar ze zitten nog geen 5 minuten terug aan tafel of die mallerd staat daar alweer als een gek te kwispelen!  Deze keer gaan Sam en Robbie hem terugsteken, en ze blijven hem even observeren, om te ontdekken dat hij heeft ontdekt hoe hij het hok moet openen!!  Ongelooflijk!  Hij moet het ons tientallen keren hebben zien doen, en nu kan hij het gewoon zelf!  Zelfs het extra ijzerdraadje dat we hebben bevestigd, weet hij zo te draaien tot het los is.  Tau is dus niet enkel heel knap, maar ook ontzettend intelligent!  En dat maakt het helemaal droevig dat hij almaar in dat hok moet zitten.  Ik wou dat we hem konden uitleggen dat het het beste is voor hem, maar dat kan niet, en ik zal zo blij zijn als hij rond Kerst voldoende hersteld is en weer naar zijn baasje kan.  We sluiten de avond af met nog een keer een quiz die Tracey heeft gemaakt.  We merken al gauw dat ze iets extra heeft gedaan voor ons, aangezien er een ronde bij is die “alla bout Belgium” heet.  De slotronde van de quiz ontroert ons al helemaal.  We krijgen 15 vragen en op het einde van de ronde moeten we de link zoeken tussen al de antwoorden.  Het wordt ons al snel duidelijk dat wij die link zijn. Elk antwoord verwijst naar de naam van een dier dat ons nauw aan het hart ligt, of naar onze eigen namen.  Bruno Mars, Mad Max, Debbie Harry en Robbie Williams zijn er maar enkele van.  Als de link aan bod komt omschrijft Tracey ons als mensen met een groot hart voor dieren, die een enorme hulp zijn geweest en die heel erg gemist gaan worden hier.  En dat is zo wederzijds!
Wat gaan we deze plek missen, wat gaan we de dieren missen, de rust, de geluiden van vogels en insecten, de bloemen, de natuur, simpelweg het leven en het werk op de boerderij… 
Maar wat gaan we ook de mensen missen.  We zijn zo dankbaar voor de vriendschappen die de afstand en de covid jaren hebben doorstaan, en zo dankbaar voor alle nieuwe mensen die we hebben leren kennen.  Gelijkgestemde zielen ontmoeten maakt je zoveel rijker, en tijd en afstand maken dan helemaal niets uit.  Er zijn nog zoveel plaatsen op de wereld waar we naartoe willen, maar het is ook fijn te weten dat we hier altijd een thuis zullen hebben, dat er hier altijd mensen zullen zijn die oprecht blij zullen zijn om ons terug te zien.  En wat zullen wij ook blij zijn hen allemaal terug te zien.

Op onze laatste ochtend staan we vroeg op als altijd, doen voor de laatste keer onze taken bij de honden en de kippen.  En nemen we uitgebreid de tijd om afscheid te nemen van deze bijzondere plek.  In stilte maken we allebei apart een wandeling over het domein, door de serre’s… en doen we nog een wandeling samen, knuffelen we de honden nog een laatste keer, zien we hoe zelfstandig Pip is geworden en wat een goede “vader” hij is voor de kuikentjes.
Het afscheid verloopt niet zonder tranen, ik had het verwacht.  We maken nog een groepsfoto, geven iedereen een dikke knuffel en dan is het zover.  We vertrouwen onze hartendief Max toe aan Roli en stappen in de auto.  De tranen vloeien.  Sam zet ons af bij de luchthaven van Hoedspruit, maar gelukkig is het niet om terug naar huis te vliegen.  Hoewel we houden van onze thuis, nu naar huis gaan zou het afscheid nog zwaarder maken.  We hebben eerst nog wat meer te ontdekken.  Eerst een paar dagen Krugerpark, en daarna vliegen we verder naar Capetown, om daar onze reis verder te zetten. 

’s avonds, terwijl we voor onze tent in Tamboti zitten, lezen we de kaart die we hebben gekregen.  Een kaart met leuke foto’s en lieve woorden.  Het is zo mooi geweest, we zijn zoveel rijker geworden.
Dankbaar voor de tijd die achter ons ligt, benieuwd en vol verwachting voor de weg die zich voor ons uitstrekt.

Wordt vervolgd!

Ciao!

x