Hallo daar!

het is alweer even geleden…  3 jaar geleden begon ons sabbatjaar, op 19 oktober 2021 vertrokken we naar het betoverende Aruba, reisden we verder door de USA, waar de schitterende natuur een blijvende indruk op ons naliet, trokken we naar het ruige en prachtige Schotland, en eindigden in wild en adembenemend Zuid-Afrika.
Daarna bleef het bijna 2 jaar stil op deze blogsite… tot nu.

De afgelopen 2 jaar kwamen er andere avonturen op ons pad: een verhuis naar een andere provincie, nieuwe jobs, renovaties aan ons huis die nog steeds aan de gang zijn…
Allemaal leuk en spannend, maar de stress die het met zich meebracht hadden we misschien wel een beetje onderschat.  Het contrast met ons jaar reizen en de vrijheid die we toen hadden was erg groot, en de nood aan vakantie groeide met de dag.

In november gaan we twee weken op bezoek bij onze goede vriendin Iris in Costa Rica, een land waar we een stukje van ons hart verloren en waar ik in het verleden al zo vaak over geblogd heb op andere blogsites zoals Waarbenjijnu en Pindat. 
Maar we waren al eerder toe aan een beetje zon, en dus vlogen we op 4 oktober voor een weekje naar Portugal, meer bepaald naar de Algarve.
Ik was eerlijk gezegd niet van plan om te bloggen deze keer,  had mijn reislaptopje thuis gelaten.  Na alle opgebouwde stress wilden we gewoon even ontspannen, we hadden geen research gedaan over wat we wilden zien en doen, geen geheime tips opgezocht. We zouden gewoon alles op ons af laten komen.  Het was tenslotte ook maar een week, zoveel zou ik toch niet te vertellen hebben?
Ik heb me vergist.  De Algarve heeft ons verrast, betoverd, zin gegeven om nog een keer terug te gaan.  En al na een paar dagen wist ik dat ik onze eerste kennismaking met deze prachtige streek toch graag in een blog wilde gieten.
We zijn intussen alweer bijna een week terug thuis, maar hier komt ie, een lange blog in dagboekstijl, ga je mee op reis?

Zaterdag 5 oktober

Gisterenavond laat zijn we geland in Faro, de milde temperatuur brengt onmiddellijk de ontspanning waar we op gehoopt hadden.  Na een nacht in een hotel bij de luchthaven pikken we onze huurauto op, maar omdat we pas in de namiddag kunnen inchecken bij onze Airbnb, besluiten we om eerst wat rond te kijken in Faro. 
De zon is al vroeg van de partij en we tikken vandaag vlot de 30 graden aan. 
Faro is niet zo groot maar heeft een gezellig historisch centrum met een aantal winkeltjes, wat leuke restaurantjes en terrasjes.  Dit dorstig weer vraagt om een groot glas vers sinaasappelsap.  De sinaasappels die je bij ons in de winkels vindt komen uit Spanje, maar we hebben ons laten vertellen dat sinaasappels nergens zo zoet zijn als in de Algarve.  Dat komt onder andere omdat het Zuiden van Portugal de meeste zonuren van Europa heeft.  Overal waar je kijkt zie je sinaasappelbomen en kraampjes langs de weg die de sappige oranje vruchten verkopen.  En op elk terras kan je dus wel zo’n glas heerlijk sap proeven. 
In de namiddag checken we in bij onze Airbnb in Lagoa.  Florence en Jean-Christophe zijn 6 jaar geleden vanuit Frankrijk naar hier verhuisd en hebben tijdens Corona hun huis verbouwd en een klein paradijsje gecreëerd dat ze delen met hun gasten:  in de tuin vind je het ene gezellige zithoekje na het andere, hangmatten, zelfgemaakte kunstwerkjes en feeërieke lichtjes, er is een verwarmd zwembad en er zijn 3 kleine huisjes en een tot huisje omgebouwde stacaravan die verhuurd worden aan koppels zonder kinderen.  Er hangt een relaxte boho/Ibiza sfeer en het is een heerlijke plek om even uit te rusten.
Dat is wat we de eerste dag doen.  We halen de noodzakelijke spulletjes in de supermarkt en blijven gewoon lekker “thuis”.  De Algarve kan wachten tot morgen.

Zondag 5 oktober

Ook vandaag doen we nog rustig aan, een beetje uitslapen, rustig ontbijten…
Maar het kriebelt wel om al iets van de omgeving te ontdekken, en dus stappen we in de namiddag in onze auto en rijden een stukje langs de kust.  We vinden een plek om te parkeren en gaan te voet verder.  Zo ontdekken we plots een prachtig strandje omgeven door grote rotsen: Praia do Barranquinho.  Vroeger was dit echt een geheim strandje, maar sinds de bouw van een resort in de buurt wordt het vaker bezocht.  Toch is het nog steeds een prachtig en rustig strand waar maar weinig mensen komen.  De reden daarvoor is misschien omdat het enkel te voet bereikbaar is, of via de zee, want af en toe komt er een groepje kayakers even uitblazen op het strand.  We besluiten hetzelfde te doen, de temperatuur is heerlijk om even te luieren op het strand, alleen jammer van de grijze lucht vandaag, maar het is nog steeds een heerlijke plek en er zijn maar een handjevol andere mensen die ook genieten van de rust.

s’ Avonds ontdekken we Carvoeiro, het dorpje dat het dichtst bij onze Airbnb ligt.
Carvoeiro is een lieflijk kustplaatsje dat ondanks het toerisme dat de afgelopen jaren geëxplodeerd is, haar charme goed heeft weten te bewaren.  Voor een gezellig retro “aan zee” gevoel moet je hier zijn.  Rond het strand, Praia do Carvoeiro, liggen verschillende leuke zaakjes om wat te eten en te drinken en rondom vind je kleine straatjes vol souvenirwinkeltjes.  Heel gezellig!

Maandag 6 oktober

De Algarve staat niet enkel bekend om haar magnifieke rotsachtige kustlijn, maar ook om haar 300 dagen zonneschijn per jaar.  Het is de zonnigste bestemming in Europa en ook oktober is nog een zomerse maand.  Het is één van de redenen dat we deze bestemming hebben uitgekozen.  Maar het weer is niet altijd te voorspellen en ook hier zijn de mensen verbaasd dat deze week de zon niet de hele week schijnt.  Een uitloper van cycloon Kirk doet de zonnige weersvoorspellingen wankelen en struikelen, waardoor ons weekje Algarve helemaal niet zo zonnig is als we hadden gehoopt.  Maar we laten het niet aan ons hart komen.  Door de grijze luchten breekt ook af en toe de zon door en de regenbuien worden afgewisseld met stralend blauwe luchten en een occasionele regenboog.  Omdat er voor vandaag niet veel zon voorspeld werd leek het ons fijn om een stad te verkennen.  We rijden naar Lagos, kuststad in het Westen van de Algarve en ook één van de oudste stadjes hier.
Als je moet kiezen tussen Faro en Lagos, kies dan zeker die laatste!
Hier vind talloze gezellige kronkelende steegjes om in te verdwalen, fotogenieke pleintjes, prachtige gevels betegeld met azulejos, die typisch Portugese tegeltjes.
Daarnaast is er ook een levendig centrum met veel winkeltjes en leuke zaakjes om de honger en dorst te stillen.  Wij lunchten overheerlijk bij Beats and Burritos, een hip klein lunchzaakje in het centrum waar je lekkere burrito’s, poké bowls enzovoort kan eten.
Ze hebben ook superlekkere homemade limonade. 
De muren hangen vol servetjes waarop mensen met een rode pen tekeningen hebben gemaakt.  Op de tafeltjes liggen dan ook servetjes en rode pennen, bedoeling is dat je (als je dat wil) zelf ook een bijdrage levert. 

De zon komt er nu en dan toch nog door, ideaal, want Lagos heeft meer dan het prachtig historisch centrum!
Het is ook omringd door een hele rits idyllische stranden, waaronder het prachtige Praia do Camilho, een juweeltje!  Het is een gekend strand, ook al omdat het zo mooi is, weeral dankzij die prachtige rotsformaties, maar omdat niet iedereen de moeite wil doen om de 200 treden naar beneden (en nadien ook weer naar boven) te wandelen, is het er nog relatief rustig.  Althans, in oktober toch, want in de zomermaanden wordt het naar verluidt overstroomd door toeristen die een perfecte foto voor hun Instagram willen.
Maar dat geldt voor de hele Algarve: ook in deze eerste herfstmaand heb je de stranden niet voor jou alleen, al scheelt het op sommige plaatsen niet veel.  Er heerst een gezellige bedrijvigheid maar het is nooit té druk.  Ik zou persoonlijk nooit in de zomervakantie naar de Algarve trekken, het is te populair geworden en hoewel de natuur nog steeds mooi  blijft, het is toch veel mooier met wat minder mensen.

Goed te combineren met een bezoekje aan Praia do Camilho is de wandeling langs de Ponta de Piedade, een trail die ook alweer het ene schitterende uitzicht na het andere biedt. 

Dindag 8 oktober

De komst van de storm deze week is zeker nu, maar vandaag belooft nog een prachtige zonnige dag te worden.  Daarom hebben we gisteren een kayaktour geboekt naar de Benagil grot.  De bedoeling was dat we deze ochtend om 7u, nog voor zonsopgang, met een klein groepje en een gids de zee op zouden roeien richting Benagil Cave. 
Deze zeegrot is zowat het meest gefotografeerde plaatje van Portugal.  Het is een icoon en eigenlijk is het iets wat je écht moet zien als je de Algarve bezoekt. 
Maar wij zullen er nog eens voor moeten terugkomen.  Gisterenavond kreeg ik telefoon: ondanks de mooie weersvoorspellingen werd toch al code geel aangekondigd en het was niet veilig om de zee op te gaan.  Onze tour werd gecanceld.  Balen… echt dik balen!
Zeker toen we deze ochtend zagen hoe kalm de zee erbij leek te liggen, hoe de zon schitterde aan een staalblauwe hemel…  en hoe we later op de dag toch kayaks op zee zagen. 
Hoewel we dus niet zelf naar de grot zijn geweest wil ik er toch nog iets over vertellen, en ik ben zeker dat ik één gouden tip kan geven, ook zonder er te zijn geweest!
De Benagil grot ligt niet ver buiten de kust, in principe zou je er zelfs naartoe kunnen zwemmen, al is dat niet heel veilig gezien de onstuimige golven die tegen de rotsen aan bonken. 
Maar goed, tot vorig jaar deden mensen dat wel, ernaartoe zwemmen.  Of je kon een kayak huren en er op eigen houtje naartoe gaan.  Bij voorkeur voor zonsopgang, dan had je een goeie kans dat je de grot voor jou alleen had en had je garantie op dé perfecte foto.  Maar je kan het al raden, het werd te populair om Benagil te bezoeken, en sinds afgelopen zomer mag het niet meer zonder gids.  Er zijn opties om met een motorbootje te gaan, of met kayaks.   Ik zou sowieso dat laatste aanraden.  Het lawaai van zo’n motorbootje doet afbreuk aan de stille pracht van de zeegrot.  Ook het tijdstip doet er toe.  We hadden de grot later op de dag nog kunnen bezoeken, maar het is enkel met de allervroegste tour bij zonsopgang, dat je de magie nog kan ervaren.  Overdag zie je de ene na de andere boot richting de grot trekken, naar verluidt is het er aanschuiven tot jouw bootje of kayak de grot in kan om er een minuut of twee rond te dobberen waarbij je een foto kan maken waar sowieso een resem andere bootjes op de achtergrond zullen staan.  Klinkt allemaal niet ideaal, dus als je gaat, ga dan ’s ochtends voor dag en dauw, mét een kayak en liefst buiten de zomervakantie.  Uitstappen in de grot mag trouwens ook niet meer, maar het zien alleen al van het natuurwonder in zee, het grote oog in het plafond van de grot waardoor het zonlicht naar beneden dwarrelt op het gouden zand en het turquoise water… het moet echt heel mooi zijn.

We besluiten toch nog steeds zoveel mogelijk uit deze mooie dag te halen en rijden naar de parking bij Praia da Marinha waar de start ligt van wat volgens sommigen de mooiste wandeling van heel Portugal zou zijn: de seven hanging valleys trail.  We kunnen niet echt vergelijken, maar we waren wel onder de indruk van de spectaculaire uitzichten onderweg en de vele magische “verborgen” baaitjes die we onderweg tegenkwamen.  De wandeling loopt over de indrukwekkende kliffen is ongeveer 6 km lang in enkele richting en leidt je van het ene spectaculaire uitzicht naar het andere.
Neem je tijd, want onderweg kom je onder andere een oude vuurtoren en de prachtigste strandjes tegen, waarvoor je soms wat van de route moet afwijken.  Vooral doen!  Om er maar ééntje te noemen dat ons is bijgebleven Praia do Carvalho, een klein strand dat je kan bereiken via een trap in een tunnel die werd uitgehouwen in de rotsen.  Heel erg bijzonder!   Wij komen ooit nog een keer terug om de echt geheime stranden te ontdekken.  Want achteraf lazen we dat die er ook zijn, al moet je daar natuurlijk wel iets meer moeite voor doen om ze te bereiken.

Qua moeilijkheid is de trail voor iedereen te doen met een gemiddelde fitheid.  Hij loopt over de kliffen maar de wandeling is vrij vlak, al moet je op sommige punten wel een klein beetje klimmen.  Wie het niet ziet zitten om dezelfde route helemaal terug te wandelen (want het is helaas geen lus), kan op het einde een Uber nemen.  Portugal is heel goed mee met het systeem, iedereen Ubert hier, heel makkelijk!

We laten ons terug afzetten bij Praia da Marinha.  Dit strand is al verschillende keren uitgeroepen tot één van de mooiste stranden ter wereld, en volgens velen is dit het fraaiste strand van de Algarve.  Als je het strand van bovenaf bekijkt, van op de kliffen, zie je waarom: boogvormige dramatische rotsformaties rijzen op uit de zee en het strand is omzoomd door rode en zandkleurige rotsen en kliffen.  Mooi is het absoluut, maar naar onze mening wordt die schoonheid toch een beetje teniet gedaan door de populariteit van dit strand.  Het is natuurlijk onvermijdelijk, mooie plekken trekken veel mensen aan.  Wij zijn hier tenslotte ook.  Omdat het de laatste dag echt mooi weer is, genieten we er toch een paar uurtjes op het strand, wagen ons in de koude golven van de Atlantische oceaan en rusten nog lekker wat uit.  Mooiste strand ter wereld?  Nee.  Prachtige plek die je gezien moet hebben?  Zeker wel!

’s Avonds volgen we een tip op van onze Airbnb hosts en gaan we lekker eten bij een klein boho zaakje op Praia do Vale do Olival: Calixtos Beach Bar.
We genieten er van een zalige zoete aardappelcurry met kokosrijst en zien de zon zakken in de zee waarna de bleke maan een schitterende zilveren gloed op de golven werpt.

Woensdag 9 oktober

Er wordt regen voorspeld vandaag. 
We rijden naar Albufeira, levendige badplaats in de Algarve dat de laatste jaren vooral bekendstaat omwille van het bruisende nachtleven.  Het is een populaire bestemming voor jongeren en Britten die een feestbestemming zoeken.
Een bekende uitgangsbuurt is The Strip, overdag een potsierlijke straat vol bars en clubs waar het geurt naar urine en kebab, we hoeven niet te weten hoe het er ’s avonds aan toegaat. 

Maar Albufeira is gelukkig ook wel meer dan dat. 
Er is een historisch centrum dat best gezellig is, winkeltjes waar je het dubbele betaalt dan ergens anders in de Algarve, mooie witte huisjes en bijzondere geveltjes…
Zo kwamen we langs een huisje waarvan de gevel volledig met schelpen versierd was.  Achteraf bleek dit Portas da Villa te zijn, een bar die de moeite waard zou zijn om te bezoeken, maar ze was gesloten.  Er zijn ook wel wat mooie stranden en baaitjes te ontdekken in de regio, maar het weer is vandaag niet heel erg uitnodigend voor een lange strandwandeling.  We genieten dus van een dagje dwalen door gezellige straatjes, schuilen voor de regen in een pub op The Strip die nu nog wel gezellig is, maar waar je de groezeligheid van de komende avond al kan voorstellen en besluiten dat Albufeira zeker niet verkeerd is, maar ook geen must om te zien, tenzij je het nachtleven in wil duiken.

Donderdag 10 oktober

Wie ons goed kent, weet dat we veel van dieren houden, en dat we ook als we op reis zijn graag iets voor dieren doen.
Toen we op Airbnb een activiteit tegenkwamen die “Dogs, Wine, Beach” heette, wisten we dat dit iets voor ons was.  En zo gaan we vandaag een hele dag mee met Chris, een Canadees die 10 jaar geleden naar Portugal verhuisde en nu zijn eigen excursies organiseert onder de naam “Raw Algarve”.
We rijden naar de westkust in Aljezur, waar we eerst een drietal honden zullen gaan halen bij het asiel AEZA.  Het mooie aan dit asiel is niet alleen dat het een no kill policy heeft, het wordt ook gerund door een heel lieve dame die als een engel is voor de honden en katten hier, én wie de Fisherman Trail wandelt, een bekende lange afstandswandeling in Portugal, passeert hier sowieso, en wie wil mag een hond mee op wandel nemen.  Op die manier worden de sociale skills van de dieren getraind, wat hun kans op adoptie ook weer groter maakt.
Wij krijgen vandaag drie honden mee: Lolla, een grote loebas die een mix is van Rhodesian Ridgeback en Rottweiler.  Hoe groot en sterk ze ook is, ze is zo lief, en ze komt de hele tijd tegen je aan duwen om geknuffeld te worden.  De tweede is de kleine Pombinho, hij zit nog niet lang in het asiel en moet nog een beetje wennen aan wandelen op het strand en aan de onverwachte golven die zijn pootjes nat maken, maar hij doet het zo flink!  En dan is er nog Bento.  Bento ziet er heel stoer uit, maar dat is alleen maar uiterlijk, want hij is zo’n zachtaardige hond.  Het doet de eigenares van het asiel veel verdriet dat hij hier nog zit, want Bento zit hier al langer dan 3 jaar, en is hier al het langst van alle honden.  Hij is ook niet jong meer, ongeveer 10 jaar.  Iedereen die hem ontmoet aanbidt hem, want hij is echt heel erg lief.  Maar hij heeft deels Stafford bloed in zich, wat het in bepaalde landen onmogelijk maakt om hem te mogen adopteren.  Er zijn bijvoorbeeld heel veel Duitsers die hier een hond komen adopteren, maar in Duitsland is het verboden om Staffords of Pittbulls te houden, DNA wordt er getest en als er zelfs maar 30% DNA van één van de verboden rassen aanwezig is mag het niet.  Blijkbaar wordt er ook echt streng op gecontroleerd.

Omdat in België alle hondenrassen welkom zijn, maak ik bij deze dus graag even reclame voor lieve Bento.  Hij verdient het zo hard om zijn laatste jaren bij een lieve eigenaar door te brengen.  Het enige probleem zijn katten.  Als Bento een kat ziet springt hij, zelfs met zijn oude knieën, vlotjes over een hoge poort heen.  De eigenares van het asiel zegt dat iemand die op een appartement woont eigenlijk ideaal zou zijn, zonder katten uiteraard, en mits Bento genoeg wandelingen krijgt.  Bij deze, als iemand zich aangesproken voelt, neem zeker eens een kijkje op de site van AEZA.org!

We nemen de honden op wandel langs een heel mooi strand dat we bereiken na een steile afdaling.  Na de wandeling klimmen we terug steil omhoog en brengen de honden terug.  Chris neemt ons daarna mee naar Praia da Bordeira, een groot breed strand waarop je prachtige uitzichten hebt als je bovenaf kijkt vanop de kliffen.  We maken er nog een wandeling en dan is het tijd voor een picknick met wijn op een spectaculaire locatie op de rotsen.  Chris heeft een heerlijke curry bij, avocado’s, kerstomaten en brood, vergezeld van een lekkere vino verde. 
De pittige wandeling met de honden heeft ons hongerig gemaakt en we eten bijna alles op, waarna Chris ons terugbrengt naar Lagos, waar de dag gestart is.  Geslaagd uitje!
Omdat we vrezen voor het weer de komende dagen, stoppen we hierna nog in Carvoeiro om er de boardwalk te wandelen, een korte maar mooie wandeling over de kliffen, heel makkelijk gemaakt door de netjes in hout aangelegde steiger.
Vlakbij is er ook nog Algar Seco, een grottencomplek vlak boven de zee waar je normaalgezien door kan wandelen, maar nu zijn de verschillende in zandsteen uitgehouwen trapjes afgespannen met linten.  Door de woelige weersvoorspellingen mag je er niet door.  Opnieuw een reden om nog eens terug te komen!

Vrijdag 11 oktober

De ochtend begint stormachtig, donker en grijs, maar naarmate de dag vordert wordt het toch nog droger en krijgen we bij momenten zelfs de zon te zien.
De temperaturen blijven ook aangenaam.
We bezoeken vandaag Ferragudo, één van de mooiste dorpjes in de Algarve.
Ferragudo is een authentiek vissersdorpje vol met witte huisjes versierd met kleurrijke bloemen, prachtig betegelde huisjes met sierlijke oude deuren, en kleine kronkelstraatjes om in te verdwalen.  Het heeft de uitstraling van een heerlijk slaperig dorpje, maar het is op een gezellige manier bedrijvig en het wordt graag bezocht door toeristen.  Veel meer dan een dorpsplein, een kerk en al die kleine straatjes is er niet, maar toch kan je hier zeker een paar uur ronddwalen.

Later gaan we nog even langs ons favoriete strandje in de Algarve: Praia dos Beijinhos.
Dit is een echt pareltje.  Klein, romantisch en helemaal niet drukbezocht. 
Het ligt niet ver van Porches, waar de stranden groot en druk zijn.  Via een houten trap bereik je het kleine schelpvormige strand dat door rotsen omhelsd wordt.  Nog meer rotsen pieken omhoog uit de golven, die kwistig prachtige schelpen het zand op gooien.
Prachtig plekje!

Zaterdag 12 oktober

Deze ochtend checken we uit bij onze Airbnb, onze laatste dag is aangebroken.  Vanavond slapen we nog een nacht in het hotel bij de luchthaven in Faro, en morgenochtend vliegen we heel vroeg weer naar huis.
We krijgen een bewolkte dag vandaag, maar het blijft tenminste het grootste deel van de dag droog.  We trekken naar Silves, de oudste stad van de Algarve, waar op zaterdag een markt staat in de smalle kronkelende straatjes van dit charmante dorp.
Silves is ook bekend omwille van het rode Middeleeuws kasteel op de heuvel: Castelo dos Mouros.  Kasteel van de Moren, het dateert uit de tijd dat de Moren heersten in Silves en ze bouwden dit kasteel om hun grondgebied te verdedigen.
Ook de kathedraal Sé, is een mooie bezienswaardigheid, ooit was het een moskee, tot de Moren verslagen werden en er Gotische en Barokke elementen aan het gebouw werden toegevoegd.  Helaas was de kathedraal niet open toen wij er waren.
Silves is nog heel authentiek, dus hier moet je niet lang zoeken naar een authentieke pastelaria om een gebakje te snoepen.  Je kan overal in Portugal wel genieten van een heerlijk kopje sterke koffie met een gebakje, maar als het even kan, zoek dan iets op waar de lokale bevolking zelf gaat.  Het is niet alleen goedkoper maar je weet ook zeker dat je het echt lekkere spul krijgt.  Wij kunnen hier niet weerstaan aan zo’n lekkere Pastel de Nata en een espresso. 
Als we Silves weer uitrijden valt ons pas op hoeveel ooievaars hier overal rondvliegen.  Overal waar je kijkt zie je de gigantische nesten van deze prachtige vogels, en werkelijk overal waar je kijkt zie je ze lopen of vliegen.  Heel mooi om te zien!

We rijden nog door naar Olhao, iets voorbij Faro.  Olhao is net als Ferragudo een charmant vissersdorpje, maar het is wel groter en meer toeristisch.  Het heeft een kade met restaurantjes, een markthal, winkelstraatjes… en het is best een fijne plaats om een aantal uren rond te lopen.
Onze laatste uren tikken weg en het moment waarop we onze auto moeten afgeven en moeten inchecken in ons hotel nadert.  We stoppen nog even in Faro voor een drankje en krijgen een lekkere porto in een veel te groot wijnglas (de ober wist blijkbaar niet dat porto in zo’n klein glaasje moet) 
’s Avonds volgen we nog een laatste advies op dat we hier kregen en dat is dat we hier echt een keer Indisch moeten eten.  Er wonen veel Indiërs in Portugal, wat ervoor gezorgd heeft dat er hier heel veel goeie Indische restaurants zijn.  We houden allebei wel van de Indische keuken en toevallig is er een Indisch restaurant naast het hotel dus we wagen het erop.  Het advies was terecht!  We hebben ons tegoed gedaan aan heerlijke onion bhaji, samosa, paneer curry en linzendahl en naan.  Veeel te veel gegeten! Een paar uur later rollen we overvoldaan ons bedje in. 
Een week Algarve was misschien iets te kort, zeker omdat we niet alles hebben kunnen doen door het mindere weer.  Maar wat hebben we hiervan genoten!

We zijn allebei heerlijk ontspannen en kunnen er weer met een frisse blik tegenaan.

Algarve een aanrader?  Affirmatief!

Ciao

x