Ik weet nog goed hoe overdonderd we waren toen we de eerste keer door Costa Rica reisden.  Het was 2012 en onze reiservaring was nog vrij beperkt, in die zin dat we het toen nog niet aandurfden om gewoon naar een ver land te reizen en alles op ons af te laten komen.
We lieten ons dus helpen door een online reisbureau, dat onze route voor ons uitstippelde en zou zorgen dat onze huurauto naar het eerste hotel werd gebracht.
Het werd een onvergetelijke reis, en het was toen dat we op het einde van de vakantie het Jaguar Rescue Center bezochten en besloten dat we in 2013 zouden terugkomen om er te werken als vrijwilligers.

Dit werd zo’n unieke en onvergetelijke ervaring dat we in 2014 gewoon weer teruggingen om er een maand te werken.
Dat was het jaar dat ik voor het eerst een blog schreef, toen nog op waarbenjij.nu onder de naam “tweelevensgenietersopreis”. 

De Pura Vida microbe had ons dus flink te pakken, maar de honger naar andere bestemmingen en nieuwe avonturen knaagde ook.  
Dus in 2015 maakten we een trip vol kippenvelmomenten door het échte Amerika: The Deep South, en in 2017 waren de witte stranden en de rijke cultuur van Thailand aan de beurt om onze harten te vullen met nieuwe herinneringen.

Costa Rica bleef echter altijd een zekere aantrekkingskracht hebben, dus toen we eind 2017 de kans hadden om geen 3, maar 5 weken vakantie te nemen, besloten we het land traag en uitgebreid rond te reizen, de blog daarover vind je nog terug op Pindat, onder de naam Debbie en Robbie in Wonderland.  Het land van de Tico’s en de Tica’s is niet heel groot maar als je de tijd neemt om je onder te dompelen in de weelderige natuur en de ontspannen levensstijl is 5 weken zeker niet te lang.  Hoewel het niet altijd mogelijk is zijn we grote fans van slow travel, we verblijven liever wat langer op één plek voor we doorreizen naar de volgende.  Op die manier kan je een plek echt beleven en ontdekken.
Het gebruikelijke scenario is echter dat mensen zich het hele jaar krom werken voor die twee weken dik verdiende vakantie, en in die twee weken willen ze dan natuurlijk ook zoveel mogelijk van het land zien, wat begrijpelijk is.  Ik vergeet nooit het koppel uit New York dat we ontmoetten op onze laatste trip door de USA: zij deden de hele Westkust op een week, en beweerden dat een paar uur ruim voldoende was om het nationaal park Joshua Tree te zien.  Wij hadden toen dankzij onze sabbatical het geluk dat “tijd” heet, en we hebben twee volle dagen nodig gehad om het indrukwekkende Joshua Tree National Park te ontdekken!  En dan hebben we nog lang niet alles gezien!
Wat ik wil zeggen is: als je de tijd hebt: neem hem dan.  En als je de tijd niet hebt, kies er dan liever voor om wat minder van een land te zien, maar je volledig onder te dompelen in de plaatsen die je wél bezoekt.

Maar ik ben afgedwaald.  Na 2017 kriebelde het om weer wat andere plekken van de wereld te ontdekken, dus dat deden we.  Costa Rica is intussen echter nooit opgehouden met ons te roepen.  En dit jaar geven we toe aan die roep.
Deze keer hebben we geen zee van tijd, geen ruimte voor een uitgebreide trip langs de uitgestrekte kusten, door weelderige regenwouden en langs imposante vulkanen. 
Wel gaan we ons opnieuw onder dompelen in de heerlijke Pura Vida sfeer van de Caribische kust.  We gaan op bezoek bij Iris, in Cahuita!
Even een kleine flashback:  toen we in 2013 voor het eerst bij het Jaguar Rescue Center gingen werken was daar nog een Belgisch meisje aan het werk.  Dat was Iris.

Het klikte en toen we allemaal weer in België waren spraken we nu en dan eens af.
In de jaren die volgden startte Iris haar eigen online reisbureau “Yugen Tours” op, waarin ze reizen op maat aanbiedt naar Costa Rica, Noord Portugal en de Azoren.

Ze woonde zelf een jaar in Noord Portugal, dan weer in Haacht.  Maar we wisten altijd al dat Iris ooit weer ergens in het buitenland zou gaan wonen.
En dat werd uiteindelijk het verre Costa Rica!

Men zegt weleens “beter een goede buur dan een verre vriend”, maar we hebben ze allebei en vinden het allebei even goed.  Maar omdat verre vrienden elkaar natuurlijk niet vaak zien, werd het wel hoog tijd voor een kleine reünie.

Gisterenavond zijn we na een lange vlucht mét vertragingen aangekomen in San Jose.
Buitengekomen werden we meteen aangevallen door hordes taxichauffeurs, maar wij hadden ons al voorgenomen om een uber te nemen.  Het is veel makkelijker en goedkoper.  Gouden raad: laat je niks wijs maken door taxichauffeurs  die meer dan het dubbele van de prijs vragen en beweren dat de ubers niet tot aan de luchthaven rijden.

De uber kwam wél opdagen en bracht ons in minder dan 25 minuten naar hotel Aranjuez, net buiten het drukke hart van San Jose.  Dit hotel is ideaal als je een verblijf zoekt voor of na je vlucht.  De kamers zijn eenvoudig maar netjes, het is belachelijk goedkoop en het ontbijt is ongelooflijk goed en uitgebreid.  Verlekker je op een echt Costa Ricaans ontbijtbuffet met Rice & Beans, eitjes, gebakken yucca en bakbanaan, vers fruit en zoetigheden, heerlijke koffie en verrukkelijke verse vruchtensappen.

Dit alles krijg je op een mooi tuinterras tussen hoge bomen en tropische planten.
Wel opletten voor de vele schattige eekhoorns die goed weten waar ze wat lekkers kunnen scoren.  Ze krijgen fruit van de eigenaars en de toeristen, maar ze weten dat er nog andere dingen te krijgen zijn.  Zo waren wij even opgestaan van ons tafeltje om nog iets te gaan halen en was er eentje van mijn vruchtensap aan het drinken!

Terwijl ik dit schrijf wachten we in de lobby van het hotel op de bus die ons naar Cahuita zal brengen.  Ik kijk naar de weelderige bladeren van de monstera planten, glimmend van de verse regen, die ritmisch tikt op het dak. 
Het voelt allemaal heel vertrouwd aan, heel benieuwd naar de nieuwe herinneringen die deze reis ons weer zal brengen.

Pura Vida!

Ciao x