Het is al donker wanneer we zaterdag om 19u stipt aankomen bij Iris in Cahuita.

Om 18u is het steevast stikdonker hier, het hele jaar rond.  Dat komt omdat het land dicht bij de evenaar ligt, de zon gaat op rond 5u30 en zo heeft het land bijna het hele jaar door een gelijk aantal uren daglicht en duisternis.

Het is momenteel winter en ook regenseizoen, en in andere delen van het land valt nu vaak veel regen en koelt het ’s avonds een beetje af. Doordat Cahuita aan de Caribische kust gelegen is en het centrale berggebied fungeert als een natuurlijke barrière die voorkomt dat het weer van de Pacifische kust de Caribische kant bereikt, voelt het klimaat hier vaak warmer en vochtiger aan.  Ideaal voor de weelderige tropische planten die hier groeien, en voor de biodiversiteit.  Een truitje of vestje heb je hier eigenlijk nooit nodig.

Iris heeft hier een prachtig stukje paradijs gevonden, en ook vond ze hier haar levensgezellen: de twee honden Kira en Biatriz, en de twee katten Patas en Simon.  Er is nog wat werk, en het is de bedoeling om in de toekomst nog enkele casitas bij te bouwen om te kunnen verhuren, (en een zwembad wil ze ook nog want dat komt hier goed van pas) maar haar eigen huisje is klaar en wij hebben een eigen logeerkamer en badkamer, dus alles wat we nodig hebben.

Ik was bijna vergeten hoe heerlijk luid de natuur hier klinkt.  Als je ’s avonds in de tuin zit hoor je cycaden, toekans, kikkers, apen, in de verte de zee… ’s avonds openen de hemelsluizen zich en vallen we in slaap met het geluid van kletterende regen op het dak.

En ’s ochtends word je steevast gewekt door een orkest van allerlei soorten vogels en het luid gebrul van een grote troep brulapen.

Elke ochtend  rond 6u30 gaan we wandelen met de honden aan het strand, het is dan nog net niet te warm en de honden kunnen zich heerlijk uitleven. Het is niet het allermooiste strand, maar het is breed, de zee is warm en de zanddollars liggen voor het rapen. Voor wie ze niet kent: zanddollars zijn de skeletten van een soort zee egel, ze zijn heel mooi maar ook heel broos, en in verschillende culturen staat het vinden ervan symbool voor voorspoed en een verbinding met het spirituele. Ook worden ze gezien als geschenkjes van de oceaan om ons te herinneren aan de schoonheid van de natuur. Ook Iris’ Canadese buurvrouw Carol wandelt elke dag mee met haar honden.  Zij en haar man Pete hebben een oude vriendelijke reus: Deense Dog Jackson, die ze adopteerden in Tennessee, en drie kleine rossige geadopteerde Costa Ricaanse hondjes: Gigi, Julia en Uvita. Julia wil altijd achteraan lopen, alsof ze de kudde moet bijeen houden. Het is nogal een bende!

De eerste dagen doen we rustig aan, wat eigenlijk ook de bedoeling is van deze vakantie.  We zien wel wat er komt.  We genieten van de wandelingen in de buurt, van aperitieven in de tuin, spelen met de honden… Op dag 3 hebben we ons volledig aangepast aan de tijdzone, het andere ritme van leven en de temperatuur, staan mijn benen zoals ik gewend ben vol muggenbeten en voelen we ons helemaal thuis. Robbie en ik slaan op een ochtend de hondenwandeling over en zorgen voor een lekker ontbijt als Iris terug is met Kira en Biatriz.  Een omelet met champignons, ui en tomaat, ovengeroosterd brood, avodado en verse mango (het fruit is hier zoveel zoeter en lekkerder!), daarbij een kop koffie en een glas fruitsap.  Perfecte manier om de dag te starten!

We gaan met Iris naar de doe het zelf winkel en naar de plantenwinkel om een “kerstboom” te kopen, een palmboom dus voor op haar terras, waar we kerstballen in gaan hangen.  We passeren langs Bribri, een nog authentiek dorp waar we zowat de enige toeristen zijn.  Iris heeft hier dingen gekocht zoals haar koelkast en andere toestellen.  Het is een stuk goedkoper dan in Cahuita of Puerto Viejo, en het is dichterbij dan San Jose.  Ik vind er een paar luchtige topjes en een short, want ik was vergeten hoe heet het aan deze kant van het land wordt en veel van de zomerkleren die ik bij heb zijn gewoon te warm. Robbie en ik vinden er ook nog leuke kerstslingers voor thuis.  Het vrouwtje dat ons de slingers verkoopt lacht zich krom met “die malle Westerlingen”.  De slingers hangen hoog en ze geeft Robbie de opdracht om ze eraf te trekken.  Als hij dat doet begint ze te lachen en te lachen, en ze is nog aan het lachen als we de winkel buitenwandelen.  We zijn er zeker van dat ze ’s avonds aan haar man zal vertellen over die grappige lange blanke man die zomaar zonder ladder aan de slingers kon 🙂

Het is onze 5de keer Costa Rica, we kennen het land eigenlijk al heel goed, en tijdens deze vakantie zullen we geen grote afstanden reizen.  Maar dat wil niet zeggen dat we niks meer gaan doen of zien.

Cahuita National Park hebben we altijd één van de mooiste Nationale parken gevonden, en het is nu zo dichtbij.  

Het park is opgericht in 1970, om de rijke biodiversiteit te beschermen, inclusief de mangroves en de koraalriffen.  Iris en Carol moeten op maandag wat dingetjes gaan doen, dus zetten ze ons af aan de ingang aan Puerto Vargas. Als je daar begint aan de wandeling kom je een goeie 8 km later uit aan de ingang bij Cahuita zelf.  Daar pikt Iris ons later weer op.  De wandeling loopt door regenwoud, mangroves en stranden en de paden zijn vlak en goed onderhouden.  Wel moet ik erbij zeggen dat er een paar puntjes zijn die het wat uitdagender maken, en dit komt helaas door de klimaatverandering.  Toen wij de laatste keer het park bezochten in 2017, zagen we de effecten van de klimaatverandering op dit park al goed, de zee was op veel plaatsen opeens een stuk dichter bij het wandelpad gekomen, veel palmbomen stonden met hun voeten in het water.  Het verschil nu, nog eens 7 jaar later, is toch wel zorgwekkend. Veel bomen liggen nu om in het water en het land wordt meer en meer afgeknaagd door de zee.  Op twee punten op de wandeling moeten we zelfs onze schoenen uitdoen om door het water verder te gaan.  Desalniettemin blijft dit park een pareltje.  We spotten brulapen, kapucijnaapjes, een luiaard, leguanen, een wasbeer, een basilisk, veel blauwe morpho vlinders enzovoort. Oh, en een pijlstaartrog tijdens het zwemmen.

Ik kan mezelf wel voor de kop slaan dat we allebei enkel onze smartphones bijhebben.  Die kunnen mooie foto’s maken, maar inzoomen op een kapucijnaapje in een boom levert enkel korrelige foto’s op.  Ik denk dat we na de verhuis en de verbouwingen zo verlangden naar deze vakantie dat ons hoofd niet meer helemaal helder was.  Geen camera meenemen naar een land als Costa Rica, ben je mal?  Tijdens onze vorige reizen hier hadden we wel een echte camera bij en we hebben toen prachtige wildlife foto’s kunnen maken.  Die zullen er deze keer dus helaas niet bijzijn, maar misschien moeten we gewoon maar genieten van het moment zelf.  Het is hier zo mooi!

Wie Cahuita NP bezoekt doet best zwemspullen aan onder de kleding.  Hoewel veel mensen zwemmen bij Playa Blanca, vlakbij de ingang aan Cahuita, kom je onderweg ook nog verschillende prachtige kleine strandjes tegen waar je kan zwemmen, en daar is dan bijna niemand anders.  Wel kijken of er een groene vlag staat, deze duidt aan dat er geen gevaarlijke stromingen zijn en dat het veilig is om te zwemmen.  Oh, en dus ook oppassen dat je niet per ongeluk op een rog trapt 😉

Op dinsdag zijn Robbie en ik 25 jaar samen, we gaan uit eten met Iris, Carol en Pete bij El Encanto, een hotel/restaurant gelegen in een prachtige tropische tuin.  We genieten er van een heerlijk diner met een glas wijn.  Het ritme is hier helemaal anders, we staan op zodra de zon opkomt en gaan heel vroeg slapen.  Na het etentje is het al iets later dan we gewend zijn, we duiken snel onder de lakens zodra we thuis zijn, want morgenvroeg moeten we inpakken voor een tripje met ons twee.  Overmorgen is het mijn verjaardag, en Robbie ontvoert mij 3 dagen naar Puerto Viejo, waar zoveel mooie herinneringen liggen.

Wordt vervolgd… Pura Vida!

Ciao x