Op woensdagochtend brengt Iris ons naar Puerto Viejo.  

Het is alweer 7 jaar geleden sinds we hier voor het laatst waren en we hadden gevreesd dat er heel veel veranderd zou zijn.  Het is nu eenmaal zo dat het de afgelopen jaren een stuk toeristischer is geworden, en sinds Covid zakken de Costa Ricanen uit het binnenland ook af naar hier om te genieten van de relaxte sfeer en de zon.  

Echter, als we door het centrum rijden voelt alles nog steeds heel vertrouwd aan.  Afgezien van het verkeer, dat alles wel wat drukker en lawaaiieriger maakt, is er echt niet zoveel veranderd:

Eén van de hotspots van toen is er niet meer: The Lazy Mon.  Maar de kleine souvenirwinkeltjes verkopen nog steeds hetzelfde, al zijn er ook een aantal trendy boho winkeltjes bijgekomen die bijvoorbeeld “Pura Bali” heten en mooie dure spulletjes verkopen die je ook op hippiemarktjes in Bali of Ibiza terug zal vinden… De surfshops doen nieuwelingen die net hun eerste les hebben genomen watertanden, de restaurantjes spelen in op de gezonde trend en verkopen naast burgers en traditionele gerechten nu ook vegan gerechten en poké bowls…

in de vele bars kan je nog altijd terecht voor een frisse Imperial pils, een kleurrijke cocktail of een gezonde Agua Fresca met fruit naar keuze…

Langs de kant van de weg verkopen mannen nog steeds armbandjes en kan je bij lokale vrouwen terecht om kralen in je haar te laten vlechten, en op het strand loopt nog altijd een man rond met verse kokosnoten, die hij vakkundig opent met een machete en er vervolgens een rietje insteekt, zodat je het frisse kokoswater kan drinken.

Geen zin in kokoswater?  Dan is de volgende vraag steevast of je dan misschien wiet wil kopen.

Overal klinkt nog steeds reggaemuziek en naast alle bleke toeristen zie je nog steeds de rastamannen die Puerto Viejo hun thuis noemen.  

Het is nog altijd een plaats die heel chill, heel Caribisch aanvoelt, een plek waar je helemaal Pura Vida wordt.

Robbie heeft me voor mijn verjaardag getrakteerd op een heerlijk hotel mét zwembad: Terrazas del Caribe ligt een stukje buiten het centrum, maar overdag is het prima te doen om te wandelen. ’s Avonds is het veiliger om een taxi, of tegenwoordig een tuktuk te nemen, want die rijden hier nu ook overal rond.

We dompelen ons eerst even onder in de sfeer van Puerto Viejo.  In een ver verleden, toen we bij het Jaguar Rescue Center werkten, noemden we dit ook twee keer voor een maand onze thuis.  We eten een lekkere poké bowl met een Agua Fresca in het dorp, struinen wat langs de winkeltjes en besluiten dat we best wel zin hebben om daarna gewoon wat te gaan relaxen aan het zwembad.  ’s Avonds vinden we een Italiaans restaurantje op wandelafstand van het hotel.  

Op de ochtend van mijn verjaardag ben ik (zoals gewoonlijk hier) heel vroeg wakker.  Om 5u komt alles tot leven en ik glip naar buiten om even in de hangmat op het terras te gaan luisteren naar de jungle rondom die vreugdevol wakker wordt.  Je hoort op dat vroege uur een echt concert van brulapen, uilen, krekels, kikkers, toekans, papegaaien en weet ik veel hoeveel andere soorten vogels.  Een half uur later neemt het prachtige kabaal langzaamaan af en dan is het tijd om een douche te nemen en te gaan ontbijten.  We genieten van huevos rancheros en gallo pinto met een kop lekkere koffie en daarna van het zwembad, dat we  bijna voor ons alleen hebben.  Het is rustig deze tijd van het jaar.  

Later besluiten we een lunch te gaan nemen bij Tasty Waves.  Wie onze blogs destijds gevolgd heeft kent deze beroemde bar vlakbij Playa Cocles wel.  Tasty Waves Cantina bestaat sinds 2010 en is een echt begrip geworden in Costa Rica.  Het is een informele, kleurrijke bar met een heel laid back sfeertje. Populair bij backpackers, surfers en iedereen die houdt van de Pura Vida levensstijl. De feestjes die wij er meemaakten tijdens onze tijden als vrijwilligers bij Jaguar Rescue vergeten we nooit, al hebben de katers toen misschien wel wat voor vertroebeling gezorgd in die herinneringen.  Vooral de Tasty Tuesdays waren beroemd én berucht, en elke vrijwilliger probeerde de dag erna zijn vrije dag te krijgen, om begrijpelijke redenen. Robbie en ik hebben meermaals een woensdag slapend in het bos met de apen doorgebracht!  Good Times!

Als we bij de bar komen aanwandelen zien we dat de eigenaar er zit.  Bryton is een Amerikaan die zijn leven hier omschrijft als “living the dream”.  7 jaar geleden zaten we samen met hem op de bus terug naar San Jose, wij om onze vlucht naar België te nemen, hij om naar de US te vliegen voor familiebezoek.

Zodra hij ons ziet komen zegt hij heel casual: “dat werd tijd jongens!”, en hij herinnert zich ook dat hij ons 7 jaar geleden mee naar de luchthaven heeft vergezeld en dat we thuis ook een cocktailbar hebben gehad.

Ongelooflijk hoe goed iemands geheugen kan zijn, en vooral iemand die dagelijks zoveel verschillende gezichten ziet!  Hij vertelt ons dat hij nog steeds “de droom leeft”, dat de zaken nog steeds goed gaan, ook al zijn er sinds de laatste keer dat we hier waren heel wat nieuwe zaakjes in de buurt bijgekomen.

Ze doen nog steeds trivia avonden, karaoke avonden, en op zondag is het de hele dag happy hour, maar de legendarische Tasty Tuesday feestjes, die zijn voorbij.  Op de nieuwe Tasty Tuesdays komt er een live bandje spelen en om 1u gaat de bar genadeloos dicht.  We zijn blij dat we de good old days nog hebben meegemaakt!

Intussen rammelt onze maag en we zijn verheugd te zien dat ze nog steeds hun zalige taco’s op de kaart hebben staan.  

Later zet Robbie mij af bij Pure Jungle Spa, want ik heb mezelf een cadeau gedaan voor mijn verjaardag en een massage geboekt.  Intussen gaat Robbie de stad in voor nog een cadeautje voor mij: een mooi kettinkje met een citrien kristal, waar ik gisteren mijn oog op had laten vallen.

De massage is zalig en een dik uur later wandel ik helemaal ontspannen buiten richting Salsa Brava, een strandbar waar we hebben afgesproken.  De bar is genoemd naar een golf die heel populair is bij ervaren surfers.  Surfers komen van over de hele wereld om deze beroemde golf te nemen, maar hij is zeker niet bedoeld voor beginners!  In de gelijknamige bar/restaurant is dan weer wel iedereen welkom.  Het is er zalig zitten met de voetjes in het zand.  We hadden er wel de hele avond kunnen blijven, maar omdat het mijn verjaardag is besluiten we toch een echt restaurantje op te zoeken en we eten een lekkere veggie burger en een cocktail bij Koki Beach.

’s Avonds nemen we een tuktuk terug naar ons hotel.  Ze zijn hier niet zo fel versierd als in Thailand en ze rijden ook niet zo wild, maar het is wel een leuke, goedkope en makkelijke manier om je snel en efficient te verplaatsen!

Op onze laatste dag schijnt de zon tot na het ontbijt, maar dan kondigen zich plots dikke grijze wolken aan.  Het is nog steeds warm en we nemen toch het risico om ons te installeren op het strand voor een paar uurtjes.  Ondanks het grijze weer blijft het warm en ook de zee heeft een zalige temperatuur.  

Maar dan begint het te druppelen.  Het leunt al tegen de middag aan en Tasty Waves is hier vlakbij, dus we pakken snel onze spullen in en versnellen onze pas.  Vlak voor we ons schuiloord bereiken breken de hemelsluizen open.

We bestellen een biertje en loaded nachos, die al net zo lekker zijn als de taco’s.  Bryton is er niet vandaag maar het meisje dat ons bedient stelt zich vriendelijk voor als Angel, ze komt uit Guatemala en ze werkt hier nu 5 jaar.  Ze heeft de gekste tijden net niet meegemaakt maar ze luistert enthousiast naar onze verhalen en wanneer we oude foto’s laten zien van de maffe avonden van toen, vindt ze dat fantastich.  Plots haalt ze een dienblad met daarop drie spicy shots, een soort tequila met tabasco.  We toasten met z’n drieën op de goeie tijden en als we later gaan afrekenen zegt ze “you need this”, en ze geeft ons een paar leuke stickers mee met het logo van de bar.  

En dan zit onze tweedaagse er bijna op.

(Wie zich afvraagt waarom we niet even langs onze oude werkplek zijn geweest: we zijn van plan om nog langs Jaguar Rescue te gaan samen met Iris)

Ze pikt ons even later op bij de brug aan het begin van het dorp.  We denken even te voet tot daar te gaan, maar onderweg begint het verschrikkelijk hard te regenen.  Helemaal doorweekt komen we aan bij Iris’ auto.  Het zal niet meer stoppen met regenen tot de volgende dag in de namiddag.  

Regen of niet, de volgende ochtend wil Iris voor mijn verjaardag trakteren op een ontbijt.  We rijden daarvoor terug naar Puerto Viejo en ontdekken een heerlijk plekje dat “Café Rico” heet.  We zoeken een tafeltje uit in een donker maar gezellig kleurrijk interieur dat vol staat met boeken.  Er loopt een speelse pup rond die Ruby heet en hier en daar ligt een kat te slapen.  Uit de radio klinkt melancholische retro soul, op elke tafel staat een grote fles verse honing.  Onze koffie komt in prachtige zelfgemaakte kopjes en het ontbijt is echt fantastisch.  We bestellen alledrie Pinto Rancheros: een bord met huisgemaakte ranchero saus, een flinke schep gallo pinto (de typische rice and beans), daarbovenop twee spiegeleieren en twee sneetjes versgebakken brood.  Zalig!

Daarna keren we rustig weer huiswaarts.  De honden en katten weten geen blijf met zichzelf door de regen!

Gelukkig klaart het na de middag weer op en turen we na de lunch in de tuin met de verrekijker naar een hele familie brulapen, kolibries, toekans en, mijn favoriete vogels: een stel lawaaiierige en kleurrijke oropendola’s.  Oropendola, de naam alleen al! Met hun uitgebreide en complexe vocabulaire is hun gezang, gebrom, geklik en geratel een typisch achtergrondgeluid in heel Costa Rica. Het meest fascinerende zijn misschien wel hun ingewikkelde nesten: van twijgjes en gras maken ze grote hangende nesten die als perfect gehaakte decoraties in de bomen hangen.  Schitterende vogels!

Terwijl ik mijn blog schrijf helpt Robbie Iris met het repareren van haar tafel.  Ze heeft deze laten maken door zelfverklaarde vakmannen en het is niet echt goed gedaan.  Dat is het probleem hier: iedereen benoemt zichzelf tot loodgieter, electricien of schrijnwerker, terwijl de meesten het niet echt kunnen, ze doen maar wat.  Het is net zo met rijbewijzen, 90% van de bevolking rijdt rond zonder rijbewijs.  Als er controles zijn wordt het woord verspreid en blijven ze gewoon thuis.  Wie toch wordt tegengehouden komt er vaak vanaf door de corrupte politie te betalen.  That’s the way it goes.

Zondag begint grijs maar droog.  De honden hebben al 2 dagen geen wandeling gehad door de regen dus iedereen is blij dat we er nog eens op uit trekken.

(Hoewel Kira tegen haar zin vertrekt omdat de grond nog nat is buiten.  Ze houdt niet van natte pootjes) Onderweg pikken we Carol op met haar 4 honden, en even later hebben we plots niet 6 maar 9 honden bij!  Er is nog een buurvrouw, Parker. Zij was de afgelopen week aan de Pacifische kust maar ze is nu terug met haar Duitse herder Sacha en haar 2 Mechelse herders Sage en Nicolai. Door de regen ligt het strand er niet mooi bij, er is veel afval aangespoeld, een triest zicht.  Maar de honden lijkt het niet te deren.  Biatriz heeft de tijd van haar leven met Nicolai.  Bia is nog jong en heeft een pak meer energie dan Kira, die ze vandaag kwijt kan.

Het droge weer is helaas van korte duur, hoewel het weer hier altijd onvoorspelbaar is, en het zomaar opeens kan opklaren, ziet het er naar uit dat het vandaag ook grijs blijft.  Gelukkig is er nog altijd geen reden om een vestje aan te doen, de temperatuur is hier altijd perfect voor een topje, een short en flipflops.  De blog wordt lang, en onze laatste 4 dagen zijn aangebroken hier.  In de volgende en laatste blog zullen jullie kunnen lezen over ons bezoek aan het Jaguar Rescue Center, het Ara Project, Manzanillo…  Maar dat is voor de volgende keer!

Pura Vida!

Ciao x