To travel or not to travel?

Eerlijk? Dat is nooit de vraag geweest.

Dat we vroeg of laat eindelijk aan die sabbatical trip zouden beginnen, dat stond als een paal boven water. De vraag bleef alleen: wanneer?

Anno 2019 waren onze plannen nochtans al veel meer dan vage dromen.

Allebei hadden we afscheid genomen van onze veilige vaste jobs, een knoop die vooral voor mij (Debbie) niet makkelijk door te hakken was. Ik deed mijn werk best graag, maar ik miste de passie, en de laatste jaren voelde het werk dat ik deed steeds meer afstompend aan. Wat me daar hield waren de mooie uren, de goede voorwaarden en last but not least: de fantastische collega’s.

Ik besefte heel goed dat ik die combo misschien wel nergens anders nog zou vinden, maar ik voelde ook dat het hoog tijd was om de sprong te wagen. Ik ben nu eenmaal niet gemaakt om mijn hele leven lang op dezelfde plek te blijven.

Maar de lokroep van avontuur, vernieuwing, spanning en uitdaging staat ook synoniem aan onzekerheid. En dan komt bij mij de angst piepen, de twijfel… Gelukkig heb ik Robbie om me dan dat laatste duwtje in de rug te geven, hij durft zich vaak net iets meer te gooien dan ik. We zijn beiden dromers, maar met genoeg verschillen om elkaar in evenwicht te houden. En wat was ik blij dat ik uiteindelijk de sprong durfde wagen!

In september 2020 zouden we beginnen aan onze grote reis, flexibel in data en bestemming, maar het zou fantastisch worden… tot…

Juist ja, COVID-19 overal stokjes voor kwam steken.

Tijdens de eerste lockdown dachten we aanvankelijk nog steeds dat we zouden kunnen vertrekken, maar hoe langer de pandemie bleef aanslepen, hoe meer we onze plannen als sneeuw voor de zon zagen verdwijnen. September kwam en we bleven thuis. Er kwam een nieuwe lockdown na de zomer, en de nieuwe datum die we hadden gekozen voor ons vertrek (februari 2021) begonnen we ook meer en meer in twijfel te trekken.

Toen we met Kerst allemaal in onze eigen huisjes moesten blijven en we virtueel moesten aperitieven, toen het woord “skyperitieven” al lang niet meer grappig was, hakten we opnieuw een knoop door en verzetten onze datum naar oktober 2021.

2021 zou het jaar van de vrijheid worden, daar was iedereen zeker van.

Het jaar begon aanvankelijk nog goed. Mensen hadden het gevoel dat alles dit jaar opgelost zou geraken. Een nieuw jaar betekent symbolisch een nieuwe start, mensen hadden een nieuwe, sprankelende hoop, alles zou goed komen, we zouden weer vrij zijn, weer feestvieren…

Maar half februari liep het voor ons helemaal fout.

Het ondenkbare gebeurde. Mijn papa, mijn eeuwig jonge, actieve, muzikale, creatieve beste vriend, en vader, werd ziek.

Een onverbiddelijke, agressieve hersentumor veranderde hem in verschrikkelijk snel tempo in een schim van zichzelf. Het ene moment was er nog een sprankeltje hoop op genezing, het volgende moment lag papa in een palliatief hospice en kon hij niets meer, niet lopen, praten, lezen, schrijven… Het was hallucinant. Een ware nachtmerrie. Op 30 april 2021 is hij overleden.

Mensen die ons kennen, en zij die papa gekend hebben, weten hoe verschrikkelijk deze periode was, en hoe erg hij gemist wordt.

Mensen die ons niet zo goed kennen vragen zich misschien af waarom deze tragiek thuishoort in een vrolijke reisblog. Maar buiten het feit dat het verlies van een ouder een enorm ingrijpende ervaring is, en het ons leven voor altijd veranderd heeft, moest het echt in de blog, en wel hierom:

We zijn inmiddels augustus 2021. De Corona situatie is nog steeds niet onder controle. Een reis plannen tijdens een pandemie is geen sinecure. Een vlucht lang op voorhand boeken is nog steeds een risico. We hebben getwijfeld. Nog maar eens uitstellen? In 2022 zal alles toch wel beter zijn?

Maar zal alles wel opgelost zijn in 2022? Dachten we dat ook niet over 2021?

Als er één les is die we door papa’s veel te vroege vertrek hebben geleerd, dan is het dat je in het leven zo weinig mogelijk mag uitstellen. Leef nu! Doe het nu! Denk niet dat het later beter zal uitkomen want je weet niet eens of “later” er wel komt!

Daarom: ga er nu voor. Dat is exact wat wij gaan doen.

Maar… waar naartoe?

Wel, we hebben de afgelopen maanden heel veel tijd gehad om daarover na te denken.

De wereld is zo groot en we willen zoveel zien en beleven.

Veel landen maken het moeilijk of onmogelijk om er naartoe te reizen.

Australië en Nieuw-Zeeland zitten op slot.

Azië hebben we in de koelkast gestopt omdat er het slechts gedeeltelijk toegankelijk is en quarantaine-regels hanteert die het reizen wel heel moeilijk maken.

Wordt het een stukje Latijns-Amerika in combinatie met een stukje USA?

Of trekken we toch op avontuur met de auto in Europa?

Waar onze trip zal starten lees je binnenkort in de volgende blog.

Stay tuned!

Ciao

x